همینک تیم پشتیبانی تیوال از طریق چت آنلاین و ایمیل در خدمت شماست و موقتا پاسخگویی تلفنی متوقف شده‌است. اطلاعات بیشتر
تیوال | بهزاد هندی: نگاهی به اکران فیلم خارجی معمولا هر مسئله ای
S3 : 00:21:35
نگاهی به اکران فیلم خارجی

معمولا هر مسئله ای بدیهی، برای ما به یک معظل تبدیل می شود. یکی از آنها اکران فیلم خارجی است. در حالی که در تمام دنیا تولیدات سینمایی سایر کشورها در کنار آثار داخلی اکران می شوند، در کشور ما اینکه اساساً فیلم خارجی اکران بشود یا نه، خود مسئله ساز است. اگر هم به این نتیجه برسیم که اکران شود، هزار اما و اگر دارد.
تاریخچه:
اکران فلم خارجی به قدری فراز نشیب داشته که می توان برای آن تاریخچه نوشت! قبل از انقلاب کمپانی های فیلم سازی مهم دنیا در ایران نمایندگی داشتند و فیلم ها هم زمان با اکران خارجی دوبله و در سینماهای مهم و خوب آن دوران اکران می شدند. بعد از انقلاب این نمایندگی ها جمع آوری شدند. بسیاری از سینماها یا در آتش سوزی ها از بین رفتند و یا بسته شدند . البته تولید فیلم های ایرانی هم افت کرد. کم کم ویدئو و نوار ویدئو در بین خانواده ها رواج پیدا کرد. در سال 1362 برای حمایت از تولیدات داخلی ورود، خرید و فروش ویدئو و فعالیت ویدئو کلوپ ها ممنوع اعلام شد. البته این شبکه به صورت قاچاق به کار خود ادامه داد. آثار روز سینما -گاه با کیفیتی باورنکردنی- به دست دوستداران سینما می رسید و شغلی جدید به نام "فیلمی " ایجاد شد. (در فیلم "سینما نیمکت" رحمانیان این دوران به تصویر کشیده شده است.) در این مدت اکران فیلم خارجی محدود به جشنواره فیلم فجر و فیلم هایی خاص بود که منحصرا توسط بنیاد فارابی خریداری و اکران می شد. به طور مثال در پایان دهه شصت و اوایل دهه هفتاد فیلم های آندری تارکوفسکی، سرگئی پاراچانف، آندری وایدا و تئو آنجلوپولوس در سینما عصر جدید اکران می شدند.
در سال 1372 قانون ممنوعیت ویدئو (کمی دیر) برداشته و موسسه رسانه های تصویری تاسیس شد و تعداد معدودی ویدئو کلوب زیر نظر این موسسه فعالیت کردند. اما دوست داران سینما همچنان از شبکه قاچاق استفاه می کردند. به علاوه کم کم ماهواره جای خود را باز کرد. بنابراین ویدئو کلوب ها خیلی زود به دلیل نداشتن مشتری تعطیل شدند.
در ابتدا و اواسط دهه هشتاد سینما فرهنگ شنبه شب ها فیلم های خارجی را به زبان اصلی و زیر نویس فارسی نمایش می داد در آن زمان بلیط فروشی اینترنتی نبود و از روز 5 شنبه بلیط فیلم های خارجی به طور حضوری و در گیشه به فروش می رسید. از اکران این فیلم ها استقبال خوبی می شد.
در سال 89 و 91 برای مدتی کوتاه فیلم ها و انیمیشن های سه بعدی (که فیلم شاخص آن "هوگو" اسکورسیزی بود) در سالن ایوان شمس نمایش داده شد.
در سال 95 پردیس چهارسو تعدادی از فیلم های روز خارجی را به زبان اصلی و زیرنویس فارسی نمایش داد که استقبال خوبی داشت، اما بدون هیچ دلیلی متوقف شد.
و در سال جاری نمایش فیلم خارجی از خرداد ماه توسط موسسه رسانه های تصویری شروع شد.

موافقان و مخالفان
برخی از مخالفان معتقدند که فیلم های خارجی رقیب قدرتمندی برای سینمای ایران هستند و فیلم های ایرانی نمی توانند با آنها رقابت کنند بنابراین برای حمایت از تولید داخل، ورود و اکران عمومی فیلم های خارجی باید ممنوع و یا محدود باشد. این حرف شاید در سال های اول بعد از انقلاب که دوره جدید فیلم سازی در حال شکل گرفتن بود، مصداق داشت. اما اکنون بعد از گذشت چند دهه سینمای ایران صاحب هویت و شخصیت شده و نه تنها در ایران بلکه در دنیا شناسانده شده. حال اگر برخی فیلم ها توان رقابت ندارند، مشکل از فیلم هاست. به علاوه رونق سینماها (با هر فیلمی) در نهایت به نفع سینمای ایران هم خواهد بود.
گروه دیگری از مخالفان معتقدند که چون آثار سینمای جهان توسط علاقه مندان آن به راحتی از کانال های غیر رسمی قابل تهیه است، بنابراین خریداری و اکران آنها توجیه ندارد. اما برخی آمارها خلاف این را نشان می دهند:
- دیدن فوتبال در خانه بدون هزینه و راحت است. اما وقتی سینماها اقدام به پخش بازی های جام جهانی می کنند، با استقبال مواجه می شود. این یعنی تماشاگران فوتبال حاضر هستند برای دیدن یک بازی به صورت دسته جمعی، هزینه کنند و زحمت بیرون رفتن از خانه را تقبل کنند. آیا از همین پتانسیل (البته با برنامه ریزی و اندکی درایت) نمی توان برای اکران فیلم خارجی استفاده کرد؟
... دیدن ادامه » - دو سال پیش که فیلم های خارجی در پردیس چارسو اکران می شد و بلیط فروش آن را هم سایت تیوال برعهده داشت. صندلی های سالن پر می شد. در حالی که در دو سال قبل هم به راحتی امکان دانلود فیلم های خارجی وجود داشت.
- فیلم های ایرانی اغلب بعد از اکران با فاصله کوتاهی(و گاه بلافاصله و حتی هم زمان) راهی شبکه خانگی می شوند و با هزینه ای اندک می توان فیلم را در خانه دید و بعد هم به دوستان و اقوام داد. هر چند که برخی از همین روش استفاده می کنند، اما استقبال نسبی مردم از فیلم های روی پرده (در حالی که مطمئن هستند که DVD آن به بازار خواهد آمد) نشان دهنده این است که گروه دومی هم هستند که همچنان علاقه دارند فیلم را در سینما و به طور دسته جمعی ببینند.
اما معمولا برنامه ریزی اکران فیلم های خارجی از ابتدا به گونه ای است که گویی متولیان اکران، خود مایل هستند طرح های اکران فیلم خارجی به شکست منجر شود. در همین اکران اخیر، نمایش فیلم ها هم زمان با جام جهانی تنها در دو سینما (پردیس مگامال و سینما ماندانا) بدون هیچ تبلیغی شروع شد و حتی سایت سینما تیکت که بلیط فروشی را بر عهده داشت، هیچ تبلیغی بر روی سایت یا صفحه اینستاگرامش انجام نمی داد. فیلم ها هر شب یک سانس در ساعتی ثابت پخش می شدند. سری جدید اکران، با فیلم "تمام پول های جهان" شروع شد و به بهانه طولانی بودن فیلم، بهای آن در ابتدا 20000 تومان بود. بدیهی است که با این شرایط علاقه مندان احتمالی این فیلم تمایلی به دیدن فیلم در سینما نخواهند داشت. حالا هم متولیان اکران از آن طرف بام افتاده اند و یک فیلم در یک شب چندین سالن در اختیار دارد. آیا برای شروع بهتر نیست فیلم هایی متنوع تر انتخاب شوند و مانند گروه هنر و تجربه به طور چرخشی و در سانس ها و سینما های مختلف نمایش داده شوند؟

سینما رفتن به عنوان حرکتی دسته جمعی و اجتماعی شناخته می شود. تماشاگران با هم می خندند، می ترسند و احساساتی می شوند. دیدن فیلم خارجی بر پرده سینما حق تماشاگر است. اکران فیلم خارجی لطمه ای به سینمای ایران نمی زند. اما برای انتخاب و نحوه اکران فیلم ها باید قدری سلیقه به خرج داد.
زهره مقدم، میترا و امیر این را خواندند
علی جباری و محمد لهاک این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید