تیوال الناز زالی | دیوار
S3 : 07:24:15
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
شما دقیقا تا زمانی زنده اید که میمیرید...
بهار و پویا فلاح این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
معنای از جون مایه گذاشتن بازیگر رو از بازی بی نظیررر فرزین محدث در این نمایش میفهمید.
خانواده‌های ما، اسیر خشم و نفرت. من این خشمو از مادرم به ارث بردم و مادر تو هم وارث خشم من بود و تو وارث خشم مادرتی. تو هم خشم رو برای دخترت به یادگار میذاری. این بندو باید پاره کرد. به همین خاطر خوندن رو یاد بگیر، صحبت کردن رو یاد بگیر.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
الناز زالی
درباره نمایش دروغ i
اگه می‌خواهی حرفت رو باور کنم، باید حرفم رو باور کنی...
سوفوکل: زمان عمر آدم را پیر میکند
تاریخ روح آدم را
نگذار روحت پیر شود ممد(محمد چرمشیر)
معنی این حرف چیه؟!
تاریخ که اجتناب ناپذیره، عین زمان
۱۶ تیر
سلام ندا جان
منظورش از این حرف و چیزی که توی پنج قسمت نمایش میخواد بیان کنه اینه که طی تاریخ ما انسانها هر دفعه دچار هجمه یه نفر، یه دسته یا گروه بودیم که توی هر تاریخ بعدتری به شکل دیگه ای دوباره تکرار شده و این تلاش برای کنترل و سانسور دیگران به نفع شخص ... دیدن ادامه » یا گروه حاکم هیچ وقت تموم نشده اینه که وقتی تاریخ رو میخونی روحت آزرده و پیر میشه اینجاست که توصیه سوفوکل به محمد چرمشیر اینه که نذار روحت پیر شه...
حالا محمد چرمشیرها با این توضیحات چطور میتونن نذارن روحشون پیر شه!!!؟؟؟؟...
۲۰ تیر
سلام الناز جان
ممنونم از توضیحتون
من چهارشنبه رفتم نمایش رو دیدم و دوس دارم برداشت خودمو هم بگم. برداشت من که البته خیلی به صحبت شما نزدیکه، اینه که:
چون در تاریخ همیشه اولها نوشته میشوند و درباره جنگ و کشتن و سلطنت و ... و کلا انتخابی هست و به انتخاب و ... دیدن ادامه » از دید مورخین داستانها نوشته میشوند و درباره افراد دیگر و عواطف و عوامل پشت صحنه چیزی آورده نمیشود، پس باور کردن این تاریخ، چون همه حقیقت نیست، باعث تجلی روح نشده، بلکه باعث پیر شدن روح میشود. درنتیجه میگه مراقب باش که واقعیت، این تاریخ نگاشته شده نیست، تو سعی کن واقعیت زندگی رو ببینی، اتفاقات کوچک تعیین کننده، افراد پشت صحنه تربیت کننده و سوق دهنده، عواطف، روابط و ... هزاران عامل ظاهرا کوچک اما تعیین کننده که اون پوسته تاریخ رو رقم زدند. اینهارو ببین تا واقعیت رو ازدست ندی و روحت پیر نشه.

این بود انشای من :)))
۲۱ تیر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
الناز زالی
درباره نمایش ملاقات i
شهردار: آقایون، خانم میلیاردر تنها امید ماست
کشیش: البته بعد از خدا
شهردار: بله بعد از خدا
معلم: اما خدا دست تو جیبش نمیکنه...
چه دیالوگ قشنگی
مرسی
۲۴ اسفند ۱۳۹۷
ممنونم
۲۴ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
الناز زالی
درباره نمایش ملاقات i
نمایش ملاقات به خوبی درد امروز جامعه ما را نشان میدهد و ذهن تماشاگرها را تا مدتها با مفاهیمی همچون عدالت، کینه و انتقام، عشق و نفرت، شهوت و فقر، مذهب درگیر میکند.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
الناز زالی
درباره نمایش سالگشتگی i
یک نقد قابل تعمق مربوط به اجرای سال ۱۳۹۲
تئاترگرایی سالگشتگی

نگاهی به نمایش ”سالگشتگی” نوشته و کارگردانی ”امیررضا کوهستانی”

حسن می‌گوید: ”برگرد، نگام کن بفهمم صدام رو می‌شنوی، من خواب نیستم.“ و مهین پاسخ می‌دهد، ”تو داری دیوونه می‌شی.“ پرسشی که در سراسر نمایش مطرح می‌شود، این است که کجا واقعی و کجا غیرواقعی است.

در ابتدا و انتهای نمایش مونولوگ‌هایی است که می‌توان آن ها را به عنوان پرولوگ و اپیلوگ در نظر گرفت. در ابتدا به نظر می‌رسد آن مونولوگ از سوی کارگردانی که حسن و مهین را دعوت به دوبله کردن نمایشش کرده، ادا می‌شود، اما بعد متوجه می‌شویم که صدای حسن است. از همان جملات اول، دعوت به دنیای ذهنی و توهمی نمایش "سالگشتگی" صورت می‌گیرد. حسن در پایان پرولوگش می‌گوید: ”اگه چشام رو ببندم، باید تا چند بشمارم تا شیوا پاشایی زنده بشه؟“ سپس حسن دنیای ساختگی ذهنش را، از دوبله کردن نمایشی که قبلا آن را بازی کرده تصور می کند. در انتها او به این دنیای خیالی‌اش پایان می‌دهد و عملا می‌گوید، ”تا ده بشمر. بعد چشمات رو باز کن.“ چند لحظه قبل از پایان دادن به دنیای ذهنی‌اش، تلاش حسن برای یافتن واقعیت را می‌بینیم: ”چرا صدای این یارو که پشت شیشه‌اس با صدای من تو تلویزیون یکییه؟ چرا تو برنمی‌گردی منو نیگا کنی؟ (مکث.) برگرد، نگام کن بفهمم صدام رو می‌شنوی، من خواب نیستم.“ مهین در پاسخ به او می‌گوید که دارد دیوانه می‌شود و مریض است. روایت نمایش را این طور می‌توان در نظر گرفت که حسن، تخیل می‌کند و خود غرق در رویایش می‌شود تا جایی که خودش قدرت تشخیص رویا و واقعیت را از دست می‌دهد و سپس در انتها به دنیای واقعی بر می‌گردد. برای طرح سطوح مختلفی از واقعیت و خیال، به طرز هوشیارانه‌ای، نمایش به شکل تئاترگرایی (Theatricalism) ارائه شده است. منظورم از تئاترگرایی، که متاتئاتر نیز نامیده شده، آن دنیای نمایشی‌ای است که به طور خود‌آگاهانه از عناصر تئاتری مانند شخصیت، بازیگر، صحنه و ... در ساختارش استفاده می‌شود و دنیای نمایشش معمولا دنیا یا دنیاهای نمایشی را در درون خود دارد.

برای درک و بررسی‌ این گونه نمایش‌ها، نظریات افلاطون کاربرد و اهمیت بیشتری دارد تا نظریات ارسطو، زیرا پرسش اصلی، واقعیت افلاطونی را به نوعی مطرح می‌کند و بیشتر این آثار مانند "سالگشتگی" غیردراماتیک اند و همچنین پلات ندارند یا پلاتی بسیار مختصر دارند. این شکل از نمایش قدمت طولانی ای دارد و در طول تاریخ به دلایل مختلفی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. مفهوم ”همه دنیا به مثابه صحنه تئاتر و نمایش جهان“ (Theatrum Mundi)، که در فلسفه رواقیون و مباحث مذهبی قرون وسطی می‌توان ردش را گرفت، در دوران الیزابت و جکوبین به ویژه با نمایشنامه‌های تئاترگرای شکسپیر، توماس کید و فرانسیس بیمنت از تراژدی انتقامی تا کمدی رمانتیک و تا برلسک و هجو مطرح شد. "هملت"، "طوفان" و "رویای نیمه شب تابستان" نوشته شکسپیر و "تراژدی اسپانیایی" نوشته کید و "شوالیه هاون سوزان" نوشته بومونت مثال‌های مهم تئاترگرایی کلاسیک اند. در عصر طلایی اسپانیایی، تئاترگرایی بیانی مذهبی و فیلسوفانه پیدا می‌کند که در نمایشنامه‌های لوپه د وگا مخصوصا در نمایشنامه "بازیگری باورکردن است" و همچنین نمایشنامه‌های کالدرون مخصوصا با "زندگی یک رویاست" می‌توان به خوبی مشاهده کرد. چنین ژانری را در قرن هجدهم در نمایشنامه‌های هنری فیلدینگ و لودویگ تیک می‌توان دید. در قرن نوزدهم تاثیر رویا و خواب کالدرونی را در نمایشنامه‌های هاینریش فون کلایست مخصوصا در "شاهزاده هامبورگ"، که نمایشنامه‌هایی از مکتب رمانتیسیسم اند، قابل ردیابی است. در قرن بیستم پس از الکساندر بلاک (نمایش عروسکی)، آگوست استریندبرگ (یک نمایش رویا)، نیکولای اورینوف (تمرین نمایش) و لوئیجی پیراندلو (شش شخصیت به دنبال نویسنده)، تئاترگرایی به زبان غالب تئاتر مدرن تبدیل شد؛ در دوران مدرن، زبان غامض تئاترگرایی تبدیل به راهی مناسب برای بیان مباحثی چالش‌برانگیز و پیچیده شد.

به طور مثال برتولت برشت نمایشنامه "تصمیم" و هاینر مولر نمایشنامه "ماموریت" را راجع به انقلاب و پیتر بارنز نمایشنامه "آشوویتس" و گریسلدا گامبارو نمایشنامه "اطلاعات برای خارجی‌ها" را درباره فاشیسم، ژان ژنه نمایشنامه "سیاهان" و سوزان لوری پارکس نمایشنامه "نمایشنامه‌ آمریکا" را در مورد نژادپرستی، ادرین کندی نمایشنامه "ستاره سینما باید در سیاه و سفید بدرخشد" را درباره جنسیت، طبقه و نژاد می‌نویسند. امیررضا کوهستانی نمایشنامه "سالگشتگی" را درباره وضعیت اجتماعی جامعه‌ ایران می‌نویسد. همانطور که از نام اثر بر‌می‌آید، "سالگشتگی"، نگاهی به گذشته دارد، ولی در آن واحد وضعیت حال را به تصویر می‌کشد. تطبیق و دیدن اینکه شرایط عاطفی دو شخصیت نمایش فرود و شیوا در نمایش "سالگشتگی" و رابطه حسن و مهین (در تخیل حسن که بیانگر زمان حال است)، بسیار به هم شبیه اند و گذر زمان باعث نوع نگاه جدیدی یا تا حدی متفاوت در روابط‌ عاطفی‌شان نشده، نشان دهنده تغییر ناچیز شرایط اجتماعی جامعه دارد. تمرکز روی رابطه یک زن و مرد به عنوان پنجره‌ای برای دیدن کل جامعه، مشاهده دقیق و با ذکاوت این وضعیت ایستا و ارائه اثری تئاترگرا، که جواب ساده و ثابتی به این موقعیت تامل برانگیز نمی‌دهد، از محسنات و فعالیت اجتماعی این نویسنده و کارگردان است.

مکان غایب اتاق مدیر دوبلاژ یا کارگردان، تمثیل غار افلاطون در کتاب هفتم جمهوریت را در ذهن متبادر می‌کند. این مکان‌ ناپیدا، که صحبتی نیز از آن در میان نمی‌آید، در منظره نمایش همان سایه‌های در غار و بنابراین تمامی اعمال روی صحنه را در دنیایی تخیلی و ساختگی نشان می‌دهد. مخاطب فقط قادر به دیدن سایه‌های دنیای واقعی است که به نظر افلاطون سه مرحله از حقیقت دور هستند. مکان‌های غایب جزء ساختار اصلی نمایشنامه‌‌های تئاترگرا به شمار ‌می‌روند که می‌توان به طور مثال به قبر‌ها در "هملت" شکسپیر و "شاهزاده‌ هامبورگ" کلایست و قفسه در "یک نمایش رویا" استریندبرگ و گودال بزرگ تاریخ در نمایشنامه "آمریکا" سوزان لوری پارکس اشاره کرد.

حسن ... دیدن ادامه » و مهین قادر به دسترسی به مکان کارگردان/مدیر دوبلاژ نیستند. کارگردان قدرت حاکم در صحنه است و حسن و مهین را مانند دو عروسک نمایشی کنترل و هدایت می‌کند. کارگردان مستبدانه می‌گوید: ”باید تمرین رو تمومش بکنیم.“ اما نمایش "سالگشتگی" حتی این مکان به نظر واقعی/حقیقی را تبدیل به غیرواقعی‌ترین مکان می‌کند. در انتهای نمایش مشخص می‌شود که اتاق فرمان توهمی و خیالی بوده و صدای کارگردان، صدای فرود و حسن تبدیل به یک شخص می‌شوند و آن ها از ذهن حسن تراوش شده‌اند. لایه‌ای که باعث پیچیدگی نمایش می‌شود، این است که شخصیت‌های نمایشی "رقص روی لیوان‌ها" ساختگی و تخیلی اند و برای همین دنیای تخیلی نمایش در "سالگشتگی"، ساختگی‌تر و غیرواقعی‌تر دیده می‌شود.

فرود می‌گوید: ”آره، زوره. تمرین‌مون هنوز تموم نشده. [...] باید تمرین‌مون رو تموم کنیم.“ دنیای نمایش از منظر اتاق دوبله تبدیل به خود صحنه تئاتر می‌شود. مخاطب یک مرحله از تماشای اثر دورتر است، زیرا مخاطب اول همان کارگردان است و بعد تماشاگرانی که بلیت خریده‌اند، اما با استناد به مونولوگ حسن از تخیل ملاقات با مهین، کل این صحنه طولانی دوبله را می توان تخیل و ذهنیت حسن در نظر گرفت. با درک و پذیرش این مطلب، دنیای ذهنی مخاطب دائم ساخته و فرو ریخته می‌شود. کارگردان، مهین و ویدئو‌ها و ... همگی افکار مخدوش حسن هستند. ارجاعاتی به دنیای واقعی صورت نمی‌گیرد و تنها ارجاعات به دنیایی تکه تکه شده از نمایشی به نام "رقص روی لیوان‌ها" است که مخاطب (چه آن هایی که آن نمایش را دیده‌اند و یا قبلا ندیده‌اند) می‌دانند در گذشته اتفاق افتاده است. این فضا، وحشتی عمیق درباره مفهوم برقراری رابطه تولید می‌کند که حسن و مهین با آن درگیرند. از نگاه دیگر می‌توان به این لایه از متن اشاره کرد که مخاطب اول/ کارگردان، حسن است و زاویه دیدش را کوبیسم گونه، دائم در طول نمایش تغییر می‌دهد. این تعدد دید، باعث نامعینی و خوانش‌های متعدد در نگاه تماشاگران حاضر در تالار می‌شود که در راستای یافتن واقعیتی غیرقابل دسترس است. همانطور که می‌دانید، این ویژگی صحنه ذهنی از زمان شکسپیر تا نمایشنامه‌های معاصر قابل ردیابی است و در زمان کنونی، ساختن صحنه و صحنه‌هایی در ذهن مخاطب با کلام‌، از جذابیت‌ خاص نمایشی برخوردار است. "سالگشتگی"، من را به یاد نمایشی بسیار مهمی در صحنه تئاتر نیویورک به نام "مایوپیا" نوشته دیوید گرین ‌اسپن (David Greenspan) می اندازد. این نمایش، در تالار فاندری با کارگردانی و بازی خود گرین ‌اسپن روی صحنه رفت. گرین ‌اسپن به تنهایی همه ۲۵ شخصیت نمایشش را اجرا کرد؛ در حالی که تماما بر صندلی‌اش روی صحنه نشسته بود. آن نمایش نیز دارای ساختار پیچیده تئاترگرا بود. در این نوع اجرا، مخاطبان تمامی صحنه‌های نمایش را در ذهنشان می‌بینند، زیرا هیچ تصویر‌سازی عینی روی صحنه به وجود نمی‌آید. البته این نوع میزانسن ایستا برای دعوت از مخاطبان برای تکمیل و ساخت رویداد در ذهنشان در ادامه زیبایی‌شناسی کارهای قبلی کوهستانی نیز هست که در "کوارتت" و "در میان ابر‌ها" نیز دیده شده بود.

نکته دیگر در مورد واقعیت در بافت تئاترگرایی، که بحث محوری این نوشته است، نام شخصیت‌های نمایش حسن و مهین همان نام‌های بازیگران نمایش، حسن معجونی و مهین صدری، هستند که ریشه در واقعیت و زندگی روزمره دارد. لایه دیگری از واقعیت که می‌توان بررسی کرد، تصویر ویدئویی است که سندی از نمایش قبلی کوهستانی است که واقعی و مستند است. اما تقلیدی که در طول نمایش از این اثر مسند روی صحنه صورت می‌گیرد، باعث می‌شود که حتی این سند واقعی، جعلی و ساختگی به‌ نظر برسد. حسن و مهین مانند فرود و شیوا پشت میزشان نشسته‌اند و در جایی که شیوا پایش را روی میز می‌گذارد، مهین در تمرین مجدد نمایش، همان کار را تکرار می‌کند و به نوعی منظره ویدئوی نمایش در صحنه در حال کنش و بازسازی است. این سند تبدیل به مدرک موهومی می‌شود که دوربین زنده روی مهین جای ویدئویی ضبط شده در زمان گذشته را می‌گیرد و فرود با مهین دیالوگ‌ها را ادامه می‌دهند. به علاوه، در اواخر نمایش، تکرار جملات و تعویض نقش‌ها (به طور مثال: حسن و کارگردان با مهین و فرود) دنیای غیرواقعی نمایش در حال اجرا را عیان‌تر و پیچیده‌تر می‌کند. در این جابه‌جایی‌ها، جنسیت افراد دیگر اهمیت خود را از دست می‌دهد و فرق زیادی بین کلمات در متن نمایش برای دو جنس وجود ندارد:

کارگردان: چرا! واسه شما داریم.

حسن: چرا واسه من داریم؟

مهین: چرا واسه من داریم؟

فرود: واسه تو داریم.

اصولا کلمات به عنوان اشیاء در صحنه در نظر گرفته شده است، تا دلالت‌های معنایی زبانی. این ویژگی اصلی نمایشنامه‌های گرترود استاین است. استاین کلمه ای می‌سازد که در زبان انگلیسی وجود ندارد یا کلماتی را با هم ترکیب می‌کند تا کلمه‌ای جدید تولید کند که معانی قبلی کلمات ترکیب شده را نداشته باشد. این روش را خیلی‌ از نمایشنامه‌نویسان ادامه داده‌اند مانند عنوان یک کلمه‌ای نمایش مولر، "هملتمشین"، که معانی متعددی را ارائه می‌کند. سالگشت به معنی سال گذشته، سالدیده و پیر مورد استفاده است، ولی واژه سالگشتگی واژه‌ای ساختگی در زبان فارسی (چه کار شاملو باشد، چه کار کوهستانی) است که در راستای همان تفکر استاینی است. با اجرای متفاوت دیالوگ‌ها از سوی صدری و معجونی، بیان معانی دیگری از جملات حاصل می‌شوند. این بازیگران با توجه به جزئیات در کنش و واکنش‌هایشان، توانستند زندگی روانی روی صحنه به وجود بیاورند و آن ها با طرز رفتار متفاوتشان متن خودشان را به متن باز کوهستانی اضافه کردند. اصولا هر اجرایی از این نمایشنامه با بازیگران دیگری با ویژگی‌های مختلف مانند فیزیک و سبک بازیگری، نمایش متفاوتی خواهد بود، چون متن "سالگشتگی"، دراماتورژی بازی دارد. البته هر نوع اجرایی، تحلیل‌های گوناگونی نیز در پی خواهد داشت. به بیان دیگر، جملات نمایش به مانند اشیائی اند که هر بازیگری می‌تواند آن ها را حمل کند. به نظرم انتخاب دو نوع بازیگر متفاوت از نظر اجراگری به درام "سالگشتگی" بسیار کمک کرده است.

در این نمایش سخت ارتباط برقرار کردن و تنهایی با تفکیک فضا و قرار دادن بازیگران در مرزی مشخص در محدوده خودشان، به خوبی نشان داده شده است. مهین و حسن پشت میزشان مقابل تماشاگر نشسته‌اند که همانند تصویر فرود و شیواست که در تلویزیون بالای سرشان پخش می‌کند. این انزوای فضایی در تمام نمایش وجود دارد. تنها در اواخر نمایش، زمانی که این کابوس برای حسن غیر قابل تحمل می‌شود، این محیط‌های محصور شده، مورد تهاجم قرار می‌گیرند؛ این تهاجم مرزی، فقط در دنیای مجازی ویدئویی فرود و شیوا صورت می‌گیرد: فرود در تصویر تلویزیون وارد محیط شیوا می‌شود. عدم چشم در چشم شدن با یکدیگر که مهین در مراوده‌اش با حسن روی‌ آن تاکید دارد، در مونولوگ حسن با بافت متن اورفه عجین می‌شود. اگر در گذشته فرود قادر به نزدیک شدن به فضای شیوا بود، در زمان حال، حتی نگاه چشم در چشم نیز امکانش را از دست می‌دهد، که دلالت بر سختی برقراری ارتباط دارد. با اینکه دنیای قطعه قطعه "سالگشتگی" هر گونه تفکیک زمانی حال و گذشته را مانع می شود، اما حضور فیزیکی حسن معجونی و مهین صدری به عنوان دو اجراگر زنده به این لحظات نمایشی حالتی آنی، حال و زنده داده‌ است؛ من این بخش بین دو مونولوگ‌ را در زمان حال می‌بینم (اگر چه، کل این بخش کابوس حسن است).

نمایش با دنیای ذهنی حسن شروع می‌شود و با دنیای او نیز پایان می‌یابد و هیچ چیز واقعی را نمی‌توان در این نمایش یافت. همه چیز غیر واقعی و ساختگی است. زمان نمایش، زمان اجرای نمایش است. با اینکه در طول نمایش ارجاعاتی به دنیای واقعی وجود دارد، آنچه روی صحنه اتفاق می‌افتد، دنیایی فراواقعی‌ است که دسترسی به آن فقط در تخیل و توهم دنیای نمایشی ممکن است. به همین دلیل، آن چند جمله کوتاه در انتهای نمایش راجع به زلزله بم و غرق شدن قایق مهاجران، که برای دلالت اجتماعی بیشتر به متن نمایش گنجانده شده‌اند، تنها مشکل متن به نظر می‌رسد. وقتی نمایش از سر تا ته در دنیا‌های نمایشی درباره اثر بحث می‌کند، ناگهان آوردن چنین ارجاعاتی به چنین مسائلی بیشتر حواس مخاطب را به بیراهه می‌کشاند. به هر حال، هیچ چیز در این نمایش قطعیت ندارد و به بیان دیگر، حالتی سیال و ناایستا وجود دارد. تغییر مکان دنیای ذهنی حسن به عینیت یافتن فضاهای ذهنی‌اش، که دائم در حال تغییرند و با تکرارشان زاویه ‌دید‌هایشان متغیر می‌شوند، تا برگشت به همان لحظه شروع تخیل، بیانگر وضعیتی نامعین است. تاکید روی روند یا عمل در حال کنش است که هم در تمرین نمایش در ویدئو و هم در عمل دوبله کردن در اتاق دوبله مشاهده می‌شود. مفهوم ناتمامی (ناتمامی در تمرین نمایش و کار دوبله) در هر دو دنیای نمایشی به دراماتورژی باز اثر کمک می‌کند. در طول نمایش، دائم برای تکمیل نمایش در ذهن مخاطب تاکید می‌شود. کوهستانی با تکرار جملات در موقعیت های مختلف مانند بیان‌کردن دیالوگ اول با حسن و مهین و سپس جا به جایی نقششان بین مهین و حسن و همچنین تعویض جملات بین حسن و کارگردان با مهین و فرود و ویدئوی زنده و ویدئوی ضبط شده و پاسخ به آن ها، نمایشی تئاترگرا ارائه می‌کند که دائم زاویه دیدش تغییر می یابد. تئاترگرایی "سالگشتگی"، که نمایش در نمایشی پیچیده‌ای است و سوال واقعیت و رویا را بحث و گفت و گو می‌کند، به خوبی توانسته روابط عاطفی متزلزل مرد و زن در جامعه‌اش را نشان دهد. اینکه شرایط حسن و مهین در زمان حال، به نوعی وضعیت فرود و شیوا در نمایش ۱۲ سال پیش را منعکس می‌کند (در بطن روابط زن و مرد)، هشداری است که نمایش "سالگشتگی" به جامعه ایرانی می‌دهد. ارتباط سالم برقرار کردن و پایداری روابط، دعوتی ‌است که نمایش از جامعه‌ خود دارد. استفاده مناسب از تئاترگرایی به خاطر بیان روابط پیچیده عاطفی و دعوت از هر مخاطبی برای برداشت و درک خود و برای تغییر اجتماع‌های خود، در راستای فعالیت هنری و اجتماعی این نمایش، قابل تحسین است.

علی پورعیسی
الناز زالی
درباره نمایش سوءتفاهم i
نمایشنامه سوء تفاهم یک تراژدی مربوط به انسان معاصر است و طرح و بن اندیشه ی متن، مثل آثار دیگر کامو، نگاهی است بر مباحث مربوط به فلسفه ی اگزیستانسیالیسم، من جمله، آزادی انسان، پوچی و عبث بودن زندگی، دلهره هستی و دلهره انسان معاصر، موقعیت های گریز ناپذیر و… است.
پدرم یه کاتولیک دو آتیشه بود؛ بخاطر همین هیچ وقت لب به مشروب نزد چون خیال میکرد شراب خونِ مسیحه! اما خیلی زود تقاص اش رو پس داد؛ از سرطانِ کبد مرد
پدر من تو زندگی درسهای زیادی بهم یاد داد اما اینو یادم نداد که یه مرد باید بدونه، پول، خونه، گربه، رختخواب، زن و... میتونه تو یه چشم بهم زدن نیست و نابود بشه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یه روز میرسه که آدم دست به خودکشی میزنه. نه اینکه یه تیغ برداره رگشو بزنه، نه، قید احساسشو میزنه، تبدیل میشه به یه ماشین آهنی از صبح تا شب سگ دو میزنه. بی هیچ دلیلی پیر میشی. اصلا موندن تو این خراب شده دلیل هم میخواد؟ معلومه که دلیل میخواد. وقتی لحظه لحظه بودن برات عذاب آوره معلومه که بودن دلیل میخواد. وقتی مجبوری یکسر خودت و دیگران رو تحمل بکنی معلومه که بودن دلیل میخواد. وقتی نیم قرن مجبوری تو این زباله دونی دست و پا بزنی معلومه که بودن دلیل میخواد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
[بعضی از کارگردانان، نویسندگان، تهیه کنندگان و سرمایه گذاران تئاتر] نشستن دم از صنعت زدند، تئاتر تبدیل شد به یک سیرک خصوصی برای پر کردن جیب شومن های مبتذل بی مقدار.
نه، نه، تئاتر یک صنعت نیست. نباید آدمهای این زباله دونی تبدیل بشن به دلالهای وال استریت تا برای بدست آوردن چند دلار بیشتر، عین هرزه های نایت کلاب پشت سر هم صفحه بذارن و تن به هر کثافتی بدن. نه من برای یه همچین تئاتری زندگی خودمو هدر ندادم!
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تجربه زندگی بهم یاد داده که ما آدمها فقط برای رنج کشیدن به این دنیا میایم اما در پی لذت بردنیم پس چاره ای باقی نمیمونه که از رنج هامون لذت ببریم...
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
داستان گزینش در کل کشور از ارزیابی در تئاتر گرفته تا سینما و شغل و دانشگاه و... که قطعا همه ما حداقل یکبار تجربه اش کردیم که فقط با این میزان از کمدی و خنده میشد یه همچین موضوع تلخ و سیاهی رو که همه ما رو آزار میده مطرح کرد و تماشاگر رو تقریبا دو ساعت تماشاگر نگهداشت. من که خیلی طرفدار تئاترهای صرفا خنده دار و مهیج نیستم خیلی لذت بردم و با حال خوش و درگیر با موضوع از سالن خارج شدم. علی سرابی یک کارت جدید رو کرد که با چهار نمایش قبلی که ازشون دیدم یک شخصیت کاملا متفاوت و ملموس ساخته بودن. آزاده صمدی هم با وجود مشکل حنجره به خوبی از پس نقش بر اومده بود. در مورد متن و کارگردانی هم ایرادی من ندیدم مگر اینکه دوستان مصداقی اشاره کنند. ریتم کار هم در تمام مدت نمایش خوب بود.
سپیده و حمیدرضا مرادی این را خواندند
Mindfulness، بهزاد، میثم و آقای سوبژه (محمد لهاک) این را دوست دارند
واضح بود کارت جدیدی رو نشده بود
۱۲ بهمن ۱۳۹۷
جناب آقای بهروزفر گرامی توی تیوال یه امکانی وجود داره که می تونید کارهای قبلی که اعضا دیدند و امتیازاتی که دادند و در ضمن نظراتی که در مورد هر نمایش دادند رو ببینید. شما تازه وارد هستید شاید آشنا نباشین ولی تئاترهایی که خانم زالی دیدند ملاحظه فرمودید؟ ... دیدن ادامه » باید برید توی پروفایل اعضا. فکر کنم ایشون بالای صد تا کار دیده باشن. من که معمولا برای تهیه بلیت یه تئاتر یکی از دوستانی که نظرشون رو چک می کنم ایشون هستند که جزو قدیمیای تیوال هستند.
۱۵ بهمن ۱۳۹۷
بهزاد عزیز ممنون از اظهار نظر مودبانه شما، البته ایشون شاید سالی صد تا نمایش ببینن اما لزوما دلیلی بر درست بودن نظرشون نیست و البته که کار بی ارزش هم فراوان اجر میشه.
این که در نقد هر اثر هنری سلیقه هر کسی متفاوته شکی نیست اما منظور من از کار خوب کاری هست ... دیدن ادامه » که دارای استانداردهای مورد قبول اکثریت باشه . مثلا کار« آنسوی آینه» سال گذشته آقای سرابی به اعتقاد من بسیار محکم و قابل توجه بود.
۱۸ بهمن ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
الناز زالی
درباره نمایش تن شوری i
ماری: حاضرم به یکی پول بدم بیاد کثافت های تو رو از رو تنم بشوره...
الناز زالی
درباره نمایش تن شوری i
یوهان: این تابستون که بیاد میشه ۴۲ سالم. خودم انتظار دارم ۳۰ دیگه زندگی کنم ولی همین الانش هم مثل جنازه ها شدم اصلن نمیدونم کی ام نمیدونم چی میخوام احساس میکنم یکی روم تف انداخته دارم توش غرق میشم
ماری: خیلی غیر عادیه
یوهان: چی غیر عادیه
ماری: اینکه هیچ حسی بهت ندارم اصلن برام مهم نیست چی داری میگی تنها چیزی که احساس میکنم یه دوستی کهنه و قدیمیه. همین. میدونی چرا؟ الان تو مرحله ایم که دارم ازت آزاد میشم خیلی طول کشید زیادی هم دردناک بود ولی الان ازت رها شدم میتونم برای خودم زندگی کنم نمیدونی چقدر خوشحالم
یوهان: پس بذار بهت تبریک بگم
ماری: نمیدونم چرا الان دارم این چیزا رو بهت میگم درست موقعی که تو داری باهام درد دل میکنی خیلی عجیبه ولی اصلن برام مهم نیست وقتی با هم زندگی میکردیم تمام توجهم به تو بود مدام داشتم به تو فکر میکردم هیچ وقت با هم دعوا ... دیدن ادامه » نمیکردیم اصلن فکر میکردیم دعوا کردن کار زشتیه
الناز زالی
درباره نمایش تن شوری i
ماری: حواست باشه ما داریم جدا میشیم، اونا هنوز بچه های توان یعنی تا ابد تا وقتی که بمیری
یوهان: پس یه کاری میکنم نصف پیش من باشن نصف پیش تو
ماری: نصف!!! خودشون رو چی؟! خودشونم میخوای نصف کنی؟! اونا روح ندارن؟!
یوهان: تو لازم نکرده در مورد روح حرف بزنی بذار یه چیز پیش پا افتاده بهت یاد بدم ما هممون در مورد این چیزا خیلی هم آماتوریم اصلن هزار جور کوفت و زهر مار کردن تو مغزمون که هیچ جا به دردمون نخورد از شیوه کشاورزی تو فلان جا تو آفریقا تا انقد فرمول ریاضی چپوندن تو مغزمون یه نفر نبود به ما یاد بده محبت یعنی چی... روح... تو نمیخواد راجع به روح حرف بزنی
الناز زالی
درباره نمایش تن شوری i
ماری: چقدر ازت متفرم یادته وقتی کارین به دنیا اومد وقتی نمیتونستیم با هم بخوابیم چیزی که تو هیچ وقت نتونستی بفهمی که یه زن بعد از دو تا حاملگی پشت سر هم نمی تونه! اصلن دست خودش نیست، نمیتونه! چقدر ازت بدم میاد...
یوهان: منم خیلی وقتها ازت متنفر بودم اتفاقا وقتایی که با هم میخوابیدیم، انقدر خوب سردیت رو احساس میکردم، بی تفاوتیت رو، عین یه تیکه یخ! بعد بلند میشدی میرفتی کثافتی که از من رو تنت بود رو میشستی و من اون موقع به چیزای دیگه فکر میکردم اینکه مدام اصرار داری به همه نشون بدی که ما خوشبختیم. بعد از حموم میومدی بیرون و بعد به هم لبخند میزدیم شوخی میکردیم میخوابیدیم.
ماری: به من بگو چرا الان از بودن با اون راضیم چرا هر کاری میگه راحت میتونم انجام بدم؟!
یوهان: برای اینکه هنوز باهاش ازدواج نکردی به محض اینکه ازدواج کنی همین میشه...
شما متن نمایش نامه رو دارید؟
۱۳ بهمن ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
با اینکه قصد آقای ورنوسفادرانی این بود که لذت نبریم! ولی من از مواجهه با تلخی تجربه زندگی، مواجهه با آدمی، مواجهه با لذت در رنج یا رنج در لذت، مواجهه با تنهایی و... بسیار لذت بردم!
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خنکای ختم خاطره مثل نمایش ترن از زاویه ای متفاوت و بسیار تاثیر گذار به موضوع جنگ و شهید پرداخته و تمام احساسات سرکوب شده را بیدار میکند که بسیار دردناک است...
سپاس از حضور شما
۱۶ دی ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید