تیوال فرهاد ریاضی | دیوار
S3 : 15:17:13
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
"گروه نمایش افرا" تقدیم می کند:

اجراخوانی
"غمنومه فریدون"
( به اسماعیل بخشی و یاران، فعالین محیط زیست، فرهاد میثمی و همه فریدون هایِ در سایهِ همه زمان ها)

نویسنده: پیمان قدیمی
موسیقی: حسین علیزاده


- سرپرست گروه: فرهاد ریاضی
- نقش خوانان: مهدی زرکشان، مونس پورشعبان، فهیمه تفرشی، الهام نجفیانی، سینا سیدی، شهروز الستی
و صدای غایبِ مرتضی احمدی

- طراح پوستر: احمد راهداری(با الهام از طرح اولیه زنده یاد محمد پرنیان)

و ... دیدن ادامه » با سپاس از همراهی:
پرستو حق گوی، فاطمه درستی، بهزاد صفری، شایان رحیمی، سارا میرآخورلی، رضا هدایتی، سجاد درگاهی، محمدعلی زمانیان، نوید گلکار، کیمیا یارمند، مجید حسینی

شنبه 20 مهر، ساعت 20, شهرکتاب ابن سینا(شهرک غرب)
* بلیط فروشی، سی دقیقه قبل از اجرا در محل انجام می شود.
-------------

از همه دوستان عزیز سایت تیوال جهت حضور در این برنامه دعوت به عمل می آوریم.
با آرزوی بهترین ها
میترا این را خواند
*مریم*، امیرمسعود فدائی و شاهین این را دوست دارند
یعنی آهنگی که آقای علیزاده ساختن و تمام اون افکتا وجود دارن و صدای این افراد جایگزین صداهای اصلی می شن؟
مدت زمان اجرا چقدره؟
هزینه بلیت؟
ظرفیت اجرا؟
غمنومه ی فریدون به بهترین شکل و با بهترین صداها اجرا شده و چه کار سختی رو انتخاب کردین!
تردید دارم ... دیدن ادامه » بیام یا بذارم با همون صداهای ناب توو ذهنم بمونه.
ولی بهرحال امیدوارم موفق باشین بخاطر اسم هایی که بهشون کارو تقدیم کردین.
۱۷ مهر
با عرض عذرخواهی اجرا لغو و به زمان دیگری موکول شد
۱۹ مهر
سپاس
منتظر اطلاع رسانی بعدیتون هستم :-)
۵ روز پیش، شنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من متاسفانه فیلم اول آقای ابراهیمیان رو ندیدم("ارسال آگهی تسلیت برای روزنامه") ولی فیلم دوم شون "عادت می کنیم"، اثری ارزشمند بود برام. به نظرم رسید خالق اثر داره از دل این داستان های زیاد گفته شده این سال های سینمای اجتماعی مون با بسترهایی مثل خیانت و...به طرح موضوعی تازه می رسه.
فیلم "پیلوت" رو دیروز دیدم و این فرضیه و حس برام بیشتر تقویت شد که ابراهیمیان، رو می شه کارگردانی قابل اعتنا قطعا دونست و آثارش رو با جدیت دنبال کرد ولی به نظرم این فیلم محترم، شبیه فیلم قبلی از این الگوی نسبت آدم ها با مرگ و غافلگیری هاش داره استفاده می کنه. الگویی که خودش داره به یک موتیف در آثار ایشون تبدیل می شه که به نظرم ادامه اش می تونه یک تکرار رو به وجود بیاره.
چیز دیگری که به نظرم در فیلم، مانع رشد شده بود بازی گردانی و شخصیت پردازی کاراکتر جواد عزتی ... دیدن ادامه » بود. یعنی به شخصه در چنین درامی، این بازی که پهلو به پهلوی بعضی از نقش های طنز این بازیگر توانا می زد رو نمی تونستم ارتباط برقرار کنم. مثل انتخاب نامناسب میلاد کی مرام در "روسی"، به نظرم این جا هم، این انتخاب احساس مخاطب در فیلم رو دچار سکته می کرد. و یا اگر فیلم چند لحنی بوده من متوجه اش نشدم. چون در سالنی که من فیلم رو دیدم، در بسیاری از گره های دراماتیک، تعدادی از مخاطبین می خندیدند.
پایان فیلم، ما را قطعا به آینده این کارگردان امیدوار نگه می داره.
من تماشای اون رو به شما پیشنهاد می دم.
فهیمه و امیر مسعود این را خواندند
محمد کارآمد، زهره مقدم و ماهرو رستمی این را دوست دارند
ارسال اگهی تسلیت ... قطعا از آااادت نمی کنیم جلوتر بود و ارزش دیدن داره بهتون توصیه میکنم
۰۷ مهر
خیلی ممنونم
۱۰ مهر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یک نمایش ایرانیِ دیدنی با بازی بسیار عالی آقای مجید رحمتی.
به نظرم پیشنهاد این متن برای چگونگی بازخوانی وقایع و گمشده های فراموش شده تاریخ در قالب یک اثر تماما ایرانی رو می شه خیلی جدی مورد بررسی قرار داد.
رضا بهرامی، پوریا و میترا این را خواندند
امیر مسعود، فصیح و زهره مقدم این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من مدت هاست فراتر از متن یک اثر هنری، به فرامتن اون و شیوه پرزنت اعضای اون گروه و نوع تعامل شون با مخاطبین شون و در حقیقت اون پکیج فرهنگی، خیلی توجه می کنم. و من از زمانی که اجرای قبلی، با بچه های دانشگاه مون به تماشای کار این گروه نمایشی نشستیم، به وضوح حس اهمیت فعالیت گروه و رویکرد ویژه شون به مقوله هنر و نسبت اش با اجتماع در قالب یک اثر فرمال هنری رو حس کردم. و خودم رو از همون جا یک عضو گروه حس کردم.
دیشب این نمایش رو دیدم و بسیار بسیار از سادگی، و اتفاقا بداعت فرمیش در بیان مضمون جهان شمولش لذت بردم.
کارهای این گروه مثل کارهای آقای محمد رضایی راد و معدود گروه هایی یک "پروژه فرهنگی"ئه که تنها یک ساحت اش، اون چیزیه که روی صحنه می بینیم.
دیدن "خلاقیت" در این روزگار سخت، امیدبخش و دلگرم کننده است.
ممنونم
امیر مسعود، نیلوفر ثانی و میترا این را خواندند
mahaya این را دوست دارد
سلام
ممنون از توجهتون و نگاهتون
۲۸ شهریور
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
حسن:
میگن مزد کارگرو تا عرق اش خشک نشده باید داد ما که کل بدن مون نوچِ عرقه..
محمد جواد این را خواند
لیلا مظاهری، حمیدرضا مرادی، آذرنوش و مرال حسین زاده این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام.
یک بلیط بالکن این کنسرت(به قیمت 40 هزار تومان) موجود می باشد. تاریخ اجرا سه شنبه 29 امرداد، ساعت 19:30 در تالار اندیشه حوزه هنری می باشه.
در صورت تمایل لطفا به من اطلاع بدید.
شماره تماس:
09359524420
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام. وقت تون بخیر.
بلیط های ردیف هایی که در تیوال غیرفعال هست، در همون روز توسط گیشه فروخته می شه؟
من پرسیدم گفتن بله اونجا بلیط میفروشن
۲۱ مرداد
سلام بله گیشه میتونید بلیت تهیه کنید.
۲۱ مرداد
با سلام و تشکر
۲۱ مرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دلنشین و برآمده از دل و دردها.
حمیدرضا مرادی این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
- اینجا آخر دنیاست دفتر بازرسی...
- نه، آخر دنیا لانچر 5..
به جرات سزاوار همه تحسین هایی که شد.
نمایشی درخشان، با فضاسازی دیدنی، با یک گروه بازیگری عالی و یک متن چند لایه، رادیکال و تند.
آفرین به این گروه نمایشی که "تئاتر" دیشب به من نشون دادند.
مشتاقانه منتظر آثار دیگر این گروه هستم.
ممنون از لطف و توجهتون. خوشحالیم که توقعات‌تون برآورده شدن
۱۷ مرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
هذا البحر لی

هذا الهواء الرٌطْب لی

هذا الرصیف وما علیْهِ

من خطای وسائلی المنویٌ“ لی

ومحطٌة الباصِ القدیمة لی . ولی

شبحی وصاحبه . وآنیة النحاس

وآیة الکرسیٌ ، والمفتاح لی

والباب والحرٌاس والأجراس لی

لِی ... دیدن ادامه » حذْوة الفرسِ التی

طارت عن الأسوار “ لی

ما کان لی . وقصاصة الورقِ التی

انتزِعتْ من الإنجیل لی

والملْح من أثر الدموع على

جدار البیت لی “

واسمی ، إن أخطأت لفْظ اسمی

بخمسة أحْرفی أفقیٌةِ التکوین لی :

میم / المتیٌم والمیتٌم والمتمٌیم ما مضی

حاء / الحدیقة والحبیبة ، حیرتانِ وحسرتان

میم / المغامِر والمعدٌ المسْتعدٌ لموته

الموعود منفیٌا ، مریض المشْتهی

واو / الوداع ، الوردة الوسطی ،

ولاء للولادة أینما وجدتْ ، ووعْد الوالدین

دال / الدلیل ، الدرب ، دمعة

دارةٍ درستْ ، ودوریٌ یدلٌِلنی ویدْمینی /

وهذا الاسم لی “



ولأصدقائی ، أینما کانوا ، ولی

جسدی المؤقٌت ، حاضرا أم غائبا “

مِتْرانِ من هذا التراب سیکفیان الآن “

لی مِتْر و75 سنتمترا “

والباقی لِزهْری فوْضویٌ اللونِ ،

یشربنی علی مهلی ، ولی

ما کان لی : أمسی ، وما سیکون لی

غدِی البعید ، وعودة الروح الشرید

کأنٌ شیئا لم یکنْ

وکأنٌ شیئا لم یکن

جرح طفیف فی ذراع الحاضر العبثیٌ“

والتاریخ یسخر من ضحایاه

ومن أبطالِهِ “

یلْقی علیهمْ نظرة ویمرٌ “



هذا البحر لی

هذا الهواء الرٌطْب لی

واسمی

وإن أخطأت لفظ اسمی علی التابوت

لی .

أما أنا وقد امتلأت

بکلٌ أسباب الر حیل

فلست لی .

أنا لست لی

أنا لست لی “


This sea is mine. This fresh air is mine.

This sidewalk, my steps and my sperm on the sidewalk are mine.
The old bus station is mine.
Mine is the ghost and the haunted one.
The copper pots, The Throne Verse, and the key are mine.
The door,the guards and the bell are mine.
The hors hoe that flew over the walls is mine.
Mine is all that was mine.
The pages torn from the New Testament are mine.
The salt of my tears on the wall of my house is mine.
And my name, though I mispronounce it in five flat letters, is also mine.
This name is my friend’s name, wherever he may be, and also mine.
Mine is the temporal body, present, and absent.
Two meters of earth are enough for now.
A meter and seventy-five centimetres are enough for me.
The rest is for a chaos of brilliant flowers to slowly soak up my body.
What was mine: my yesterday.
What will be mine: the distant tomorrow,
and the return of the wandering soul as if nothing had happened.
And as if nothing had happened:
a slight cut in the arm of the absurd present.
History mocks its victims and its heroes.
It glances at them in passing and goes on.
The sea is mine. The fresh air is mine.
And my name, thought i mispronounce it over the coffin, is mine.
As for me, filled with every reason to leave,
I am not mine.
I am not mine.
I am not mine.
(محمود درویش/ جداریه)
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از دوستان عزیز آیا کسی شعر، ترجمه و یا خوانش صوتی شعر محمود درویش که در این نمایش پخش و خونده شد رو دسترسی دارند؟
خیلی ممنونم.
حدیث سیدی و Ali این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
این ایده جذاب- جوان ساقی مشروب که غیرارادی با مشروب مسموم موجب مرگ چند نفر می شود- حیف که درست پرداخته نشده بود. و پایانی که نبود شبیه بقیه اثر..
این ایده و دغدغه حق اش بیشتر از این بود.
حتما ارزش دیدن داره این فیلم و کمک برای رفع اشکالات اش.
خسته نباشید آقای معصومی گرامی. به امید آثار آینده تون هستم.
امیر مسعود و مهشاد این را خواندند
رضا تهوری این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مدت هاست که خیلی روایت شخصی تری از هنر پیدا کرده ام. یعنی بیشتر از اینکه دلیل تماشای یک اثر، "همه می گن خوبه" یا "از دستش بدی نصف عمرت بر فنا" باشه، دلیلش "میل قلبی" و کشیده شدن به سمتی که حرمت و عزت نفس ام در اونجا محترم شمرده می شه، شده.
بعد از تجربه تماشای "فعل" و میزان احترامی که گروه چه در مراحل پیش از اجرا(بلیط فروشی، بروشور و...) و چه در مرحله اجرا- اجرایی درخشان و نفس گیر- انجام دادند، مشتاقانه اندیشه های آقای رضایی راد رو در صفحه شخصی شون در اینستاگرام دنبال کردم. با چشم غیرمسلح هم می شد فهمید که ایشون نه صرفا یک کارگردان توانا و یک نویسنده خلاق، که یک پژوهشگر فرهنگی- اجتماعی کشورمونه که هر اثرشون، فراتر از کیفیت اش، یک "پروژه فکری" ئه که می شه در له یا علیه اش، بحث های زیادی را دنبال کرد.
خبر اجرای "فرشته ی تاریخ" ... دیدن ادامه » برای من ای که اتفاقا برای اولین بارها بود که اسم والتر بنیامین رو شنیده بودم، شور و اشتیاقی را برای دوباره شریک شدن در یک پروژه و جهان فکری تازه در من ایجاد کرد.
و حالا که دو بار سعادت و فرصت پیدا شد که بتونم این نمایش را تماشا کنم می تونم بنویسم که نمایشی در نزدیک ترین حالت به تعریفی که از "تئاتر کامل" در ذهنم نقش بسته، دیدم. یک اجرای پر فراز و نشیب و پر از نقاط دراماتیک با بحث های جدی و چالش برانگیز پیرامون تاریخ، مسئولیت فردی انسان ها، عشق، امید و...
و در دومین بار به جنبه دیگری از این نمایش هم علاقه مند شدم و اون هم "تئاتر در ستایش تئاتر" بود. چیزی شبیه کاری که مثلا بهرام توکلی در پایان "اینجا بدون من" با سینما کرد یک جور بازتعریف جایگاه والای خود هنر در تبیین مسائل مبتلابه(نگاه متن به بحث تئاتر اپیک/حماسی و نقش «روایت» در جامعه امروز)
حتما به همه دوستانم در سایت تیوال، تجربه مشارکت در این دستاورد تازه فکری محمدرضایی راد را پیشنهاد دارم.
این رندشدن سالگرد اتفاق های مهم زندگی، ناخودآگاه آدم را به سمت بازخوانی بیشتر آن واقعه و روزهایش و تاثیرش بر اکنون زندگی مان انگار می کشاند.
مستند "میدان جوانان(سابق)" نام اثری از مینا اکبری، روزنامه نگار باسابقه است که این روزها در گروه سینمایی "هنر و تجربه" اکران شده است. روایتی از یک عکس، در دوران شکوفایی مطبوعات کاغذی در بازه سال های 76 تا اوایل دهه هشتاد شمسی. دوران گشایش پس از دوم خرداد که باعث شد کمتر روزی، روزنامه ای تا ظهر روی پیشخوان بماند! دوران روزنامه های حجیم با ویژه نامه های آخر هفته پر و پیمان و. تیراژ چند صدهزار تایی روزنامه شرق و میلیونی همشهری و درخشش روزنامه های جامعه و طوس و عصر آزادگان و....از روشن ترین تصاویر آن روزها بود. آن زمان نوجوان بودم و طبعا فهم ام دور از التهاب آن ایام. اما همان دورادور نسیم زندگی اش به زندگی ... دیدن ادامه » من هم می رسید. مینا اکبری، در این مستند تاثیرگذار انگار آن روزهای خودش و یاران موافق را جستجو می کند با بازسازی همان عکس میدان جوانان، که اکنون اسم اش به یاد دکتر معتمدنژاد تغییر پیدا کرده است. بازخوانی قصه زندگی یاران کوچ کرده(کوچ داده شده), یاران دربند، یاران بازنشسته و یاران خاموش. او از 48 ساعت عجیبی می گوید که به دستور قاضی مرتضوی، 25 روزنامه همزمان توقیف شدند و....زندگی ها به پایان رسید. او از آرزوهای جوانان آن روزها می گوید.
قصه این مستند را این روزها، در گذر ایام گذشته از آن روز، خیلی می شود لمس کرد و دوباره خواند. دروغ نمی گویم اگر بگویم بعد از خروج سینما، برای ادامه نشریه "کاف" مان مصمم تر شدم. که بشود دوباره روزی را دید که کنار پیشخوان ها، عده ای منتظر آمدنت باشند. انتهای فیلم شرمنده بودم از خودم که از تبار خونی گل ها که ما را به زیستن متعهد کرده بود، چقدر دور شدم. از جستجوی بی وقفه زندگی در هجوم بی امان تاریکی های فیلم، انتهایش خیلی به مفهوم "آزادگی"- این مفهوم غریب و دیریاب- فکر کردم و می کنم.
راستی دیروز بیستمین سالگرد واقعه "کوی دانشگاه تهران" است هجده تیر با سرانجامی رویاها... #با_هم_برای_هم
کار که به پایان رسید و قاب نهایی نقش بست جاهای خالی در میان عکس چقدر پررنگ بودند !!!
۱۹ تیر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام دوستان.
من دو بلیط اجرای روز پنجشنبه 13 تیر، ساعت 21 رو تهیه کردم که متاسفانه به خاطر مشکلی امکان حضور ندارم.(ردیف 3، صندلی 7 و 8).
اگر تمایل به استفاده از این بلیط ها داشتید لطفا به من در تلگرام یا پیام کوتاه بدید که خدمت تون بفرستم و استفاده کنید. شماره تلفن: 09359524420
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
این قصه تکراریه و معذرت می خوام برای بازنشرش. ولی امروز خیلی دلم گرفت. دلم گرفت وقتی مشخصات نمایش "مرد بالشی" رو دیدم.
در بزرگی متن مک دانا تردیدی ندارم و احتمالا به خاطر توانایی های گروه، اجرایی خوب دور از انتظار نیست ولی چرا این هزینه بلیط؟ دقیقا دلیل این افزایش بی رویه قیمت بلیط به 80 و 100 هزار تومان چیه؟
در سینما که فیلم ها عموما در بخش خصوصی تولید می شه به رغم ثابت بودن قیمت بلیط سالن ها(فارغ از اثری که در اون ها به نمایش در میاد) طبعا این که هزینه توی ساخت یک اثر، مثلا بخش عمده ایش به دستمزد بازیگرها اختصاص پیدا کنه شاید چیز دور از ذهنی نباشه و در نهایت تهیه کننده خودش مدیریت اون هزینه را طبعا با هدف گذاری اثر بر عهده داره اما در تئاتر که قیمت سالن ها و طبعا قیمت بلیط ها یکی نیست، اینکه قیمت یک اثر بستگی به دستمزد بازیگرها(و احتمالا دکور اثر) ... دیدن ادامه » داشته باشه، این سوال رو به وجود میاره اینه که چرا بسیاری از بازیگران مون- که الحمدالله می دونیم شرایط مالی آبرومندی دارند- پیشقدم نمی شند در این روزهای جامعه و با کم کردن دستمزدهاشون گامی مهم برای تحقق شعار همیشگی این سال های جشنواره تئاتر کشور، "تئاتر برای همه" بر دارند؟ چرا در این روزهای سختِ اقتصادی و وضعیت سخت تر فرهنگی و اجتماعی، خانواده هنر از خودشون شروع نمی کنند.
به نظرم باید از خودمون شروع کنیم برای یک سری تغییرات.
من هم به دلیل این موضوع، این اثر را تماشا نخواهم کرد و اتفاقا برای تبلیغ نمایش هایی نظیر "فرشته تاریخ" و...که احترام به مخاطب را در اولویت خود قرار دادند، قرار می دم.
به امید روزهای روشن فرهنگ سرزمین مون. به امید "هنر برای همه" و روزی که هیچ مخاطب علاقه مندی به خاطر عدم توانایی مالی از تماشای اثری محروم نباشه
به این دلیل که مثلن قیمت شیر پارسال دو تومن بود الان 5 تومن . یا مثلن توی کار من که نقاشیه رنگ وینزور 53 تومن بود الان 385 تومن .

و در مورد پیش قدم شدن آرتیستا مسئله اینه که اگر قیمتشون رو کم کنن ، این قیمت روشون میمونه . و طبیعتن برای کارهای بعدی هم همینطور ... دیدن ادامه » ادامه خواهد داشت . و صد در صد متضرر میشن . عین تمام موارد مشابه در اقتصاد که حتا مغازه دار اجناسش رو دور میریزه اما قیمتشون رو کم نمیکنه چون لول و سطح و برندش لطمه میخوره
بهرحال باید پذیرفت که هنرمندا باید وضع مالی مناسبی داشته باشن تا بتونن با خیال راحت به خلق و تولید هنری فکر کنن . در همه جای دنیا هم همینطوره .
۰۷ تیر
بامداد جان خوشحال شدم هم صحبت شدیم و فکر میکنم باید قبول کرد که تفاوت داریم در طرز نگاهمون و همین تفاوت هاست که قشنگن و تکمیل کننده یکدیگر :) در ضمن اون جمله ای هم که به اندی وارهول و ونگوگ اشاره کردی خیلی جالب بود :)
۰۹ تیر
عزیزید پوریا جان :)

احمدرضا احمدی توی مستندش میگفت جوون که بودم آرزو داشتم تی اس الیوت بشم . اما بعدها مجبور شدم برای کسب درآمد بستنی فروشی باز کنم و آرزوم این شد که اکبر مشتی بشم
حالا حکایت من و وارهول و ونگوگم همینه :)) حالا که دیگه پا به سن گذاشتم میبینم ... دیدن ادامه » نهایتن یه نقاشِ ساختمونی چیزی میشم میره پیِ کارش :D

منم از شما ممنونم برای اوقات خوبی که به گفتگو گذروندیم :)


۰۹ تیر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تجربه بسیار دلنشین "در مه بخوان" من رو بی درنگی، به تماشای این نمایش ترغیب می کرد. علاقه شخصی به روایت های اقتباسی، این ترغیب شدن رو بیشتر و بیشتر هم کرد.
و دیشب بالاخره در شب آخر موفق به دیدن این نمایش شدم.
"خون به پا می شود" روایتی از تیتوس آندرنیکوس، اثر کمتر شناخته شده ویلیام شکسپیر است. داستان خونینِ ساتورنینوس که به تخت سلطنت نشسته، تصمیم می گیرد لاوینیا دختر سردار بزرگ تیتوس اندروکینوس را به همسری بگیرد؛ اما لاوینیا، دل در گرو عشق دیگری دارد در نتیجه تامورا ملکه اسیر با پادشاه ازدواج می کند ولی در پی انتقام از خانواده سردار جنگی است .
از همان نیمه کار، سختی درآوردن این متن پرحجم در 80 دقیقه مشخص می شود. ضرباهنگ کار، تقطیع پرده ها ریتم کار را بالا برده. که در جایی به اثر کمک کرده و در جایی مانع از تثبیت شرایط حسی صحنه در مخاطب می شود. ... دیدن ادامه » بازی های طیبی با نور و صحنه، جلوه ای تماشایی به اثر می دهد.
اما نکته مهم تماشای این نمایش برای من، شیوه رویارویی ما در متون اقتباسی با مساله "به روز رسانی و بومی کردن آن" است. در حقیقت در این سال ها که آثار اقتباسی را دنبال کرده ام، به دنبال پاسخ به این پرسش بوده ام. تجربه دلنشین حسین کیانی در "مشروطه بانو" با ایرانیزه کردن درست متن مشهور «ملاقات بانوی سالخورده» و فراخواندن آن قصه به ایرانِ مشروطه، برایم این دریچه را باز کرد که چطور می شود به موفقیت در این کار سخت دست زد و با آن ناگهان، مخاطبین را با دریایی از متون ارزشمند ادبیات نمایشی جهان روبرو کرد. نویسنده و کارگردان در این اثر، تلاش درخشانی برای شبیه سازی فضای روم با این روزهای جامعه انجام می دهند اما در جاهایی به زیاده روی دست زده و مساله جهان شمول و ازلی و ابدی آز و حرص سیاستمدارانِ مدعی مردم داری را با کدهایی بسیار روشن، به شرایط امروز جامعه ما نسبت می دهند(سکانس تقلید رفتار آن فرد توسط خسرو شهراز). اینجا اجرا دچار آسیبی می شود که به نظرم آرش دادگر نیز در اجرای "هملت" خود در بهار 1396 در سالن اصلی تئاترشهر به آن دچار شد. یعنی اشارات مستقیم به وقایع روز برای نسبیت مستقیم برقرار کردن بین اکنونِ روزگار ما و اکنونِ متن.
بازی درخشانِ امین طباطبایی را از نیز از این نمایش با خودم همراه خواهم برد.
من از دیدن این نمایش در مجموع لذت بردم و امتیاز 3.5 از 5 را برای اون در نظر می گیرم.
به امید تجربه های تازه گروه مسعود طیبی هستم.
شیوه زیستیِ آقای محمدرضایی راد در مقام "هنرمند" و جهان ذهنی پیشنهادی شون، من رو مشتاقانه منتظر کارهای مکتوب و اجرایی شون همیشه نگه می داره.
به تعبیر یکی از منتقدین، ایشون یک پژوهشگرند که در تجربه های نمایشی شون، هر بار سعی در باز کردن یک دریچه تازه به مسیر ادبیات نمایشی ایران هستند.
اجراهایی طولانی، سخت و نفس گیر برای مخاطبین. و گروهی که برای مخاطبین حرمت قائل هستند(در این روزهای رقابت سرمایه ها و بی توجهی به تماشاگر). هنوز خاطره برخورد بسیار خوب این گروه با جمع 42 نفره کانون تئاتر دانشگاه ما- خواجه نصیرالدین طوسی- و اعطای حداکثر تسهیلات به خاطر "دانشجو بودن" در یادم هست.
بعد از تجربه معرکه "فعل"، مشتاقانه به انتظار این نمایش ایشون هستم.
تا روز تماشا، حتما در مورد زندگی والتر بنیامین بیشتر خواهم خوند.
پیشنهاد داشتم در کنار مطالعه ... دیدن ادامه » آثار ایشون(که در نشربیدگل چاپ می شند) صفحه اینستاگرام ایشون رو دنبال کنیم. خیلی نگاه های تازه ای رو مطرح می کنند.
به تعبیر یکی از منتقدین، هر اثر هنری خوب "خودبسنده" است و بایستی بتواند جهانی را در ابتدا برای مخاطبین ساخته(حتی بسیار دور از الگوهای ذهنی آنان) و آن را باورپذیر کرده و ادبیات آن را توسعه دهد. آن جاست که می شود با لذت درباره یک اثر هنری ساعت ها صحبت کرد.
"شاه ماهی"، نوشته جدید احمد سلگی و رضا بهاروند، جهانِ خود را می سازد. یک جغرافیایِ فرضی که با هوشمندانه بدون اشاره های مستقیم، تصویر واحدی را در ذهن مخاطبین به وجود می آورد. یک منطقه/ شهر ساحلی/ جزیره دور افتاده که هیچ کس آن را نمی بیند و در آن جا قواعد و آداب مشخص خودش جاری است و فردی با ظاهری عجیب(با بازی درخشان امیر جدیدی) حاکم مطلق آن شهر است که به راحتی، آدم ها را قلع و قمع کرده و خون آن ها را می ریزد. در حقیقت، ساکنان این منطقه هم فضایی دیکتاتورزده را تجربه می کنند و جهانی غیر از آن را نمی ... دیدن ادامه » شناسند. در اینجا متن شباهت هایی با جهانِ آثار یورگن لانتیموس و به خصوص فیلم مشهورش، "دندان نیش" پیدا می کند. جهانی کاملا انتزاعی و بریده از جهان واقعیت، که راه تجسمِ دنیای دیگر را برای ساکنان اش بسته(در اینجا می شود متن را در راستای دغدغه های پیشین احمد سلگی در نوشته پیشینش "هذلولی" دانست.) نویسندگان متن، از زبانی و گویشی شبیه بندرعباسی/ بلوچی به ظاهر برای این جهان فرضی(و شخصیت امیرجدیدی) استفاده می کنند. شاید به خاطر اینکه آن مناطق، امکان برداشت های آیینی را از زیستِ آن مردمان می دهد(آیین هایی مثل رقص زار و ...). داستان از اینجا، به شدت به ما نزدیک و نزدیک تر می شود آنجا که شخصیت های اصلی، سودایِ مهاجرت از این دیارِ فراموش شده را در ذهن خود می پرورانند و مجبور هم هستند که این آرزو را در دل خود پنهان نگه دارند تا مبادا حاکم شهر، متوجه نشود.
در اینجا سکانس درخشان طنازانه رودررویی این پسران و دختران با کیسان، حاکم شهر و قواعد قراردادی او را می بینیم.(که ای کاش کمی کوتاه تر بود.)
نمایشنامه در یک چهارم پایانی دچار یک افت می شود. این افت به نظر از آن جا نشات می گیرد که چند ایده با هم، ترکیب می شوند. ایده درگیر ساختن تماشاگران در قصه، ایدهِ طنازی، ایدهِ عشق و جایگاه اش در این سرزمین نفرین شده و...و در جایی به پایان می رسد که به نظر، هنوز قصه در ذهن مخاطب پایان نپذیرفته.
می شود از طراحی صحنه درخشان و جاه طلبانه، بازی های هماهنگ شخصیت ها و فضاسازی با صداهای محیطی نوشت که این نمایش، را به تجربه ای دلپذیر در "تئاتر" برایم تبدیل کرد جایی که جهانی با ورود تو به سالن ساخته می شود و با پایانش، در ذهن تو پایان نمی یابد.
جهانِ شاه ماهی را می شود، در جاها و بسترهای دیگر ادامه داد...