تیوال تئاتر | اخبار
S3 : 11:47:46
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
آغاز سی ویکمین جشنواره تئاتر استان مازندران | عکس
» آغاز سی ویکمین جشنواره تئاتر استان مازندران
... دیدن متن »

رئیس انجمن هنرهای نمایشی شعبه مازندران از آغاز سی ویکمین جشنواره تئاتر استان مازندران خبر داد و گفت: این جشنواره از ساعت ۸ صبح امروز با حضور هنرمندان و مسئولان در گلزار شهدای ساری آغاز بکار کرد.

یاسر محمودی برنتی رئیس انجمن هنرهای نمایشی شعبه مازندران  بیستم آبان ماه ۹۸ در حاشیه آئین افتتاحیه نمایشگاه پوستر سی و یکمین جشنواره تئاتر استان مازندران در گفت و گو با پایگاه خبری فجر شمال گفت: این جشنواره از ساعت ۸ صبح امروز با حضور هنرمندان و مسئولین در گلزار شهدای ساری آغاز بکار کرد.

وی بابیان این مطلب که هنرمندان مرکز استان از نبود سالن مختص تئاتر دچار مشکلات عدیده‌ای هستند و برای تمرین نمایش‌های خود با کمبود فضا مواجه‌ هستند، افزود:  بازدید از تالار فرهنگی هنری در حال احداث ساری دیگر برنامه آئین افتتاح این جشنواره بوده است.

محمودی برنتی  ادامه داد:  ۱۲ گروه نمایشی از شهرهای تنکابن، نوشهر، آمل، بابلسر، نکا، قائم‌شهر و پل سفید ۲۰ الی۲۳ آبان ماه جاری در سالن‌های سلمان هراتی و بلک باکس اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران و سالن شهید هادی باغبانی حوزه هنری استان به روی صحنه می‌روند.

دبیر سی و یکمین جشنواره تئاتر استان مازندران افزود: امروز هم ‌زمان با نخستین روز از آغاز بکار سی و یکمین جشنواره تئاتر استان مازندران نمایش «سیل ساکن تفکرات اذهان بیخودی ناآرام» به نویسندگی نیما دهقانی و کارگردانی سبحان قربانی از شهر بابلسر در ساعت‌های ۱۰ صبح و ۱۲ ظهر در سالن سلمان هراتی اجرا می‌شوند، افزود: نمایش «جنگال» به نویسندگی  و کارگردانی علی قاجاری از شهر ساری ساعت‌های ۱۵ و ۱۶ و ۳۰ دقیقه در بلک باکس اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران روی صحنه می‌رود.

وی از اجرای نمایش «چند پاراگراف عشق» به نویسندگی و کارگردانی حامد کریمی از قائم‌شهر در ساعت‌های ۱۶ و ۳۰ دقیقه و ۱۸ عصر در سالن شهید هادی باغبانی حوزه هنری استان خبر داد و گفت: «تولد ۱۸ سالگی» به نویسندگی و کارگردانی سارا فرخی  از شهر آمل  آخرین نمایشی است که امروز ساعت‌های ۱۸ و ۱۹ عصر در سالن‌ سلمان هراتی اجرا می‌شود.

محمودی برنتی  با ارایه این مطلب  که هر نمایش در ۲ سانس مجزا  اجرا می‌شوند تا همه گروه‌ها بتوانند کارهای یکدیگر را مشاهده کنند افزود: «حسین کیانی»، «مهتاب نصیرپور» و «محمدرضا غفاری» به‌عنوان داوران جشنواره معرفی شدند.

وی افزود:  در کنار داوران اصلی جشنواره هیات داوران پیشکسوتان تئاتر مازندران و هیات داوران منتقدان تئاتر مازندران نیز به داوری آثارمنتخب جشنواره می پردازند که در پایان به یک اثر منتخب  طبق نظر داوران جایزه ویژه ای تعلق می گیرد

گفتنی است که  آیین اختتامیه سی و یکمین جشنواره تئاتر استان مازندران عصر پنجشنبه ۲۳ آبان در سینما سپهر ساری برگزار می‌شود

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رونمایی دو پوستر جشنواره بین‌اللملی تئاتر الف در مؤسسه اکو | عکس
» رونمایی دو پوستر جشنواره بین‌اللملی تئاتر الف در مؤسسه اکو
... دیدن متن »

دو پوستر دومین جشنواره بین‌اللملی تئاتر الف با حضور مسئولین فرهنگی آذربایجان شرقی در مؤسسه فرهنگی اکو رونمای شد.

این مراسم ظهر روز دوشنبه در مکان سازمان فرهنگی اکو برگزار شد. علی‌اصغر کاراندیش، معاون حقوقی، امور مجلس و استان‌ها، مهدی مظاهری، مدیرکل مؤسسه اکو، سجاد محمد یارزاده، معاون هنری فرهنگستان هنر، محمد محمدپور، مدیرکل ارشاد آذربایجان شرقی، علی‌اکبر صفی‌پور، مدیرکل آموزشی وزارت ارشاد،‌ نعمت‌الله پایان، مدیر برنامه‌ریزی بنیاد رودکی، نادر برهانی‌مرند، دبیر هنری جشنواره الف و هومن بیگ‌نژاد، ریاست جشنواره بین‌المللی تئاتر الف و مسئولان برخی سفارتخانه‌ها برگزار شد.

هومن بیگ‌نژاد در ابتدای این مراسم ضمن تسلیت بابت زلزله اخیر استان آذربایجان شرقی گفت: رویکرد جشنواره همانند سال گذشته کماکان صلح جهانی است. امیدوارم جشنواره کشورهای بیشتری را با حمایت اکو و وزارت امور خارجه پوشش دهد. آذربایجان، ترکیه، روسیه، بلاروس و ایتالیا برای حضور در جشنواره اعلام آمادگی کرده‌اند.
وی درباره طراحی پوسترهای جشنواره نیز گفت: پوسترها با رویکرد صلح با تأکید بر محیط زیست و جهان هستی طراحی شده‌اند.

مظاهری در مقام میزبان این مراسم اظهار داشت: موضوع و مکان برگزاری این پوستر هم‌خوانی خوبی با هفته وحدت دارد. یکی از کارهای مهم موسسه فرهنگی اکو در سه سال گذشته در حوزه صلح و خانواده رقم خورده است. تمبر صلح را در این موسسه رونمایی کردیم. مزرعه صلح را با حضور ۶۰ کشور راه‌اندازی کردیم. همایش‌های بسیاری با موضوع صلح و کودک و زنان برگزار کردیم که رویکردی دانشگاهی و علمی داشت.
وی ابراز امیدواری کرد از صلح درون به صلح اجتماعی برسیم که آن صلحی آرمانی است. وی در ادامه افزود صلح به معنی نیستی و نبود جنگ است و آرزوی روزگار مملو از صلح برای بشر کرد.

یارزاده، معاونت فرهنگستان هنر نیز در سخنرانی کوتاه خود گفت: یکی از رسالت های فرهنگستان کمک به فعالیت‌های فرهنگی است و امیدوارم این فعالیت بین‌المللی در شهر تبریز تأثیرگذار باشد و بر اثرگذاری خود در حوزه فرهنگ بیافزاید.
او توجه بخش خصوصی به حوزه فرهنگ را مبارک دانست و ابراز امیدواری کرد دیگر موسسات فعال همانند موسسه الف در حوزه فرهنگ فعالیت‌هایی از این دست داشته‌ باشند.

محمدپور نیز برگزاری جشنواره در حوزه تئاتر در آذربایجان شرقی را نشان از یک تحول دانست و گفت: امروز هنرمندان ما چه در حوزه نوشتار و چه در اجرا با همت و عزم خویش جریان روبه‌رشدی را رقم زده‌اند. جریان فرهنگ و هنر مسیر درستی را طی می‌کند که طبق آن تصدی‌گری دولت کاهش می‌یابد و بخش خصوصی متولی اجرایی فرهنگ و هنر می‌شود. این یک دگردیسی در حوزه اجرا و امر مبارکی است. بخش خصوصی با توانمندی قابل اطمینان می‌تواند دولت را متقاعد به برپایی اتفاقات بزرگ کند.
وی در همین راستا درباره دومین دوره برگزاری جشنواره الف گفت: جشنواره الف با رویکرد صلح با جسارت عمل کرده است و این مسیر را با همین جسارت ادامه می‌دهد. ما در هر شرایطی در حد بضاعت از این حرکت حمایت می‌کنیم.

نادر برهانی مرند که برای دومین دوره متوالی دبیر این جشنواره را برعهده گرفته است، گفت:مسئولان استانی بیشتری قرار بود در این مراسم حضور داشته‌ باشند. البته عذر عزیزان برپایی جلسه هیئت دولت در آذربایجان به سمت زلزله اخیر بود و اختتامیه دو جشنواره در همدان و خرمشهر موجب شد مدیران هنری در این مراسم حضور نداشته باشند. با این حال خوشحالم با تمام مشکلات پیش‌روی فرهنگ و هنر بخش خصوصی فعال است و به موعد جشنواره نزدیک می‌شویم.

امیرمحمد یاراحمدی در مقام یکی از داوران بخش نمایشنامه‌نویسی سخنرانی خود را به تقابل دولت و هنرمند اختصاص داد و ابراز داشت جای خالی رویکردهایی با حضور بخش خصوصی در جریان تولید تئاتر احساس می‌شده است.

وی افزود: متأسفانه به دلیل تحریم‌ها دچار اختلالاتی هستیم؛ ولی این دوران گذار است. این حرکتی برای توسعه آینده است. یکی از وظایف تئاتر نقد توسعه است. توسعه در خود ناکارامدی‌هایی دارد و نقد آن می‌تواند با انتقال دانش‌ها مشکلات توسعه را آشکار کنند. با چنین نگاهی دولت در مقام مجری توسعه آیا می‌تواند نقد را بربتابد؟ مشکلات عدیده تئاتر امروز همین است که دولت مجری توسعه و تئانر نقاد آن و این ایجاد مشکل می‌کند و تئاتر را متهم به سیاه‌نمایی می‌کند. این مشکل تئاتر نیست بلکه وظیفه آن است. دریغ کردن این امکان از بین بردن یکی از جاذبه‌های تئاتر است. پس بهتر است دولت حوزه توسعه را به بخش خصوصی دهد.

یاراحمدی در ادامه گفتارش اظهار داشت: ما نتوانستیم دولت را توجیه کنیم که تئاتر را به عنوان نقاد توسعه بپذیرد.

علی‌اصغر کاراندیش که در میانه این مراسم حضور یافت، در سخنان کوتاهی گفت: این جشنواره‌ها نقش مهمی در فرهنگ‌سازی در کشور دارند. می‌تواند در همبستگی میان اقوام و کشورهای همسایه نقش مهمی ایفا کند.
 
در این مراسم از دو پوستر رونمایی شد که هر دو توسط شاهین علوی و آیدین فرخی، هنرمندان تبریزی طراحی شده‌ است.

شاهین علوی در سخنانی کوتاه درباره اثرش گفت: طرح را برای جشنواره تهیه کردم که به فراخور مکان و موضوع بوده است. قرار بود سبک مینیمال باشد. در پوستر برگ زیتون نشان جهانی صلح است و ماسک تئاتر هم دال بر جهان نمایش است.

آیدین فرخی نیز گفت: در پوستر یک کاراکتر برای جشنواره ساختیم که دلالت بر رویکرد صلح جهانی و نقش آن در زندگی و آثار نمایشی داشته است.

دومین دوره جشنواره تئاتر الف قرار است از نهم تا چهاردهم آذرماه سال جاری در شهر تبریز و با میزبانی مؤسسه فرهنگی و هنری الف برگزار شود.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش منقرض‌شده‌ها i
پوستر «منقرض شده‌ها» رونمایی شد | عکس
همزمان با آغاز اجرا
» پوستر «منقرض شده‌ها» رونمایی شد
... دیدن متن »

پوستر تئاتر «منقرض شده‌ها» به نویسندگی و کارگردانی سمیرامیس بابایی همزمان با آغاز اجرا رونمایی شد.
طراحی پوستر این نمایش کمدی، بر عهده محمدعلی سعیدائی است.

«منقرض شده‌ها» هرشب ساعت ۱۹:۱۵ دقیقه در تماشاخانه سپند بر روی صحنه می‌رود. این تئاتر که بلیت فروشی آن را سامانه تیوال برعهده دارد، تا ۵ آذرماه بر روی صحنه است.
امیر معراج، علی دولت یاری، امیرمحسن کوه گره، یاسمن جعفری و سعید جاودان بازیگران «منقرض  شده‌ها» هستند.

عوامل «منقرض شده‌ها» عبارتند از: دستیار کارگردان: میلاد قطبی، منشی صحنه: سارا کوهجانی، طراح نور: آریا افشار، طراح موشن گرافیک: کیارش زندی و علی سعیدایی، طراح پوستر بروشور : محمد علی سعیدائی، طراح لباس: حمیرا عبادی، طراح حرکت: فرشته رستمی، طراح صحنه: علی دولت یاری و میلاد قطبی، تایپوگرافی: حسین عبدی

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش سوختن i
ایرانشهر به استقبال «سوختن» می رود | عکس
نخستین تجربه تهیه کنندگی شبنم مقدمی برای اجرا آماده می شود
» ایرانشهر به استقبال «سوختن» می رود
... دیدن متن »

تئاتر «سوختن» به تهیه کنندگی شبنم مقدمی و کارگردانی مشترک علیرضا آرا و علیرضا اولیایی از اواخر آبان ماه روی صحنه می رود.

«سوختن» عنوان تئاتری است به تهیه کنندگی شبنم مقدمی که به شکل مشترک توسط همسرش علیرضا آرا و علیرضا اولیایی کارگردانی شده است. این تئاتر که بر اساس متنی از مهرداد کوروش نیا برای اجرا آماده شده قرار است از ۲۶ آبان ماه در سالن استاد ناظر زاده کرمانی مجموعه ایرانشهر روی صحنه برود.

تئاتر «سوختن» که مجری طرح آن «نور الدین حیدری ماهر» است مضمونی اجتماعی دارد و در آن بازیگرانی چون مجتبی پیر زاده، میثاق زارع، مصطفی پروین و سوگل خلیق بازی دارند.

«سوختن» از ۲۶ آبان ماه هر شب به جز شنبه ها ساعت ۱۹.۱۵ دقیقه اجرای خود را شروع می کند. مدت زمان این تئاتر ۷۵ دقیقه است.

شبم مقدمی با تهیه تئاتر «سوختن» برای نخستین بار عرصه تهیه کنندگی را تجربه می کند. او به عنوان بازیگر چندی پیش تئاتر «مرغ دریایی من» را در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه داشت که با استقبال خوب مخاطبان روبه رو شد.

محمد لهاک ( آقای سوبژه ) این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش گوسفندان! i
«گوسفندان!» در تماشاخانه شانو | عکس
خیانت «گوسفندان!» تمام شدنی نیست....
» «گوسفندان!» در تماشاخانه شانو
... دیدن متن »

نمایش «گوسفندان!» به نویسندگیِ مهران عشریه و طراحی و کارگردانیِ میلاد کرباسی از بیست‌ویکم آبان‌ماه ۱۳۹۸ در تماشاخانۀ شانو روی صحنه خواهد بود. در این نمایش که برداشتی آزاد از نمایشنامۀ «آژاکس» سوفوکل است، گروهی در زمان و مکانی، سودای اجرای نمایشی را در سر می‌پرورانند. پس از اجرای موفق «همسرایان!» در سال ۱۳۹۷، «گوسفندان!» دومین اثر نمایشی گروه فضای خالی است.

مهسا آذری، کورُس افشار، حسام باریکانی، امید بیگی، پارسا جوهری‌فرد، محمدامین رزم‌گیر، یاسمن رضازاده، امین سلطان‌لو، ماریا صحرایی، هانیه صفائی، صدف صفری، لومیر عطار، پویا فراهانی، زهرا کزازی، آذر کشازرع، ندا مرادیان، مائده منزوی، مبینا معظمی، شایان معماری و نگین وکیلی در این اثر ایفای نقش می‌کنند. دیگر عوامل این نمایش عبارت‌اند از: دستیار کارگردان: ساره ارجمند؛ مدیر اجرا: کامران طاهری؛ گروه اجرایی: مریم حاج‌محمدی و مهتاب نورزاده؛ مدیر صحنه: علی فرازی؛ دستیار صحنه: محمدصادق عالی‌شوندی؛ طراح پوستر و گرافیک: پوریا جعفرپور و پیمان جعفرپور؛ طراح تیزر و موشن‌گرافی: پوریا جعفرپور؛ عکاسان: سارا ثقفی، مهتاب آقامحمدی و پیمان جعفرپور؛ روابط عمومی: ندا کاوندی و مشاور رسانه: پوریا جعفرپور.

فروش بلیت اینترنتیِ «گوسفندان!» در سایت تیوال صورت می‌پذیرد. این نمایش از بیست‌ویکم آبان‌ماه تا هشتم آذرماه ۱۳۹۸ هر روز، جز شنبه‌ها، ساعت ۱۹:۱۵ به مدت شصت دقیقه در تماشاخانۀ شانو به نشانی خیابان وصال شیرازی، بالاتر از چهارراه طالقانی، کوچه فرهنگی (بهنام) روی صحنه خواهد بود.

امیر مسعود این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش آشپزخانه i
انتشار تیزر نسخه تهران | عکس
«آشپزخانه» به نسخه پایانی رسید
» انتشار تیزر نسخه تهران
... دیدن متن »

نمایش «آشپزخانه» به کارگردانی حسن معجونی با آغاز اجرای نسخه تهران این اثر نمایشی از ۲۲ آبان، به مرحله پایانی اجراهای خود در تالار مولوی می رسد.

اجرای نسخه تهران نمایش «آشپزخانه» به کارگردانی حسن معجونی از روز چهارشنبه ۲۲ آبان در سالن اصلی مولوی آغاز می شود. پیش از این نسخه شیراز «آشپزخانه» به صحنه رفت و نسخه رشت این نمایش نیز سه شنبه ۲۱ آبان به اجرای خود پایان می دهد.
با به صحنه رفتن نسخه تهران «آشپزخانه» که تا ۳۰ آبان روی صحنه خواهد بود، پروژه اجراهای این اثر نمایشی در تالار مولوی به پایان می رسد.

فروش بلیت اجراهای تهران «آشپزخانه» در سایت تیوال آغاز شده است.

همزمان با فروش بلیت آخرین نسخه اجرایی «آشپزخانه»، تیزر این اجرا نیز که توسط احسان معجونی @ehsan_majooni ساخته شده، منتشر شد.

پوستر اجرای نسخه تهران «آشپزخانه» نیز توسط صالح تسبیحی طراحی و منتشر شده است.
محمدرضا آبانگاه، مهدی ابوحمزه، مهسا احمدی، آناهیتا آذرپیوند، مهشید آقاخانی، سیاوش البخشی نائینی، سروین امامی، برناانصاری، روژان ایرجی، پویا پورامین، صبا پویشمن، هاله پورقدیمی، افشین تمدن، غزال توکلی، مهسا جمشیدی، حسین حسینیان، هدیهحسینی نژاد، مژده دایی، یاسمن دهقانی، هلیا رضایی، رکسانا سکایش، مازیار سیدی، امین سیمیار، کتایون طلایی، آرزو عادلی، زینبعباسی، هانیه عسگری، سحر علیرضایی، امیر قاسمی، علی قانعی، پریناز کبیری، سوگل کلابی، مینا مسیحی، احمدرضا مقدسی، نگارنجفی، شهاب نظام دوست و فرنوش نیک اندیش به ترتیب حروف الفبا، بازیگران نسخه تهران نمایش «آشپزخانه» هستند.
کوریوگرافی: پگاه طبسی نژاد، عکاس: مهدی آشنا، دستیارکارگردان و برنامه ریز: سیاوش البخشی نائینی، منشی صحنه: زهرا میرآقایی، گروه کارگردانی: امیر حسین بیات و هدیه حسینی نژاد دیگر عوامل اجراهای نسخه تهران این اثر نمایشی هستند.

«آشپزخانه» نوشته آرنولد وسکر است که توسط امیرحسین بیات ترجمه و مهدی چاکری آن را دراماتورژی کرده است.

برای مشاهده تیزر اینجا را کلیلک نمایید.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش جمعه‌کُشی i
یادداشت شاهرخ تندروصالح، نویسنده و منتقد ادبی برای نمایش «جمعه‌کُشی» | عکس
در ستایش زندگی
» یادداشت شاهرخ تندروصالح، نویسنده و منتقد ادبی برای نمایش «جمعه‌کُشی»
... دیدن متن »

۱. به خودت اعتماد داشته باش و به زندگی‌ات احترام بگذار
زندگی، هر چه که باشد و در هر سطحی که جریان داشته باشد، همیشه و همه‌جا، فراتر از رویاها و توهمات، کار خودش را می‌کند: جویبار زندگی جاری است.
مانند روزها و ماه‌ها و فصل‌ها و سال‌ها که می‌آیند و می‌روند و خطِ گذر و تاثیراتش را می‌توانیم بر هر چیزی ببینیم.
اصلِ گذرایی زندگی، اصلی تغییرناپذیر است. در همین نقطه است که ما، دقیق، هر چیزی را همان‌گونه که هست و همان‌گونه که باید باشد، می‌سنجیم و قضاوت می‌کنیم.
اما در این میان چیزی قرار دارد که هستی ما را به داو گذاشته است: نوع نگرش ما به زندگی. همین نوعِ خاصِ گذرانِ امور که در جغرافیایش، همه با خوشی و سرخوشی، بی هیچ نگرانی، در کنار یک‌دیگر، شاد و شنگول و امیدوار، افق‌های باز آینده را می‌نگرند ...
در قلمرو زمان نجومی، جمعه آخرین روز هفته و روز تعطیل است. این روز در فرهنگ‌های مختلف و متناسب با عرف و فولکلورهای متنوع جهان، تعریف  متنوعی دارد.
به‌عبارتی، در سنت‌های مختلف فرهنگی و آداب و رسوم مردم جهان، نام‌گذاری اشیاء و ابزار و ادوات زندگی و تقسیم‌بندی‌های اجزاء و ساختار زندگی، برای خودش حکمت و دلایل روشنی دارد.
یعنی، قدیم قدیم‌ها، انسان‌های نخستین، به‌تدریج و با کشفِ هر چیز، سنتِ نام گذاشتن برای ادامه یافتن و تسهیل حیات را بنا نهادند. همین روزهای هفته  یکی از آن نام‌گذاری‌هاست.
از دلِ این نام‌گذاری‌ها، قراردادهای معمول سر برآورد. فرهنگ هم در دلِ همین خرده‌قراردادها و نقاطِ تاریک- روشن زندگی، قد کشید و بالنده شد و تا امروز رسید. 
خلاصه کنم و بگذرم: در سنتِ نام‌گذاری، قراردادِ نام نهادن‌ها و نام‌گذاری‌ها پا گرفت تا ما آدمیان، وقتی با پیچیده‌ترین ناشناخته‌مانده‌های زندگی‌مان روبه‌رو می‌شویم‌، به مددِ تامل بر گذشته‌مان، به‌مددِ سنتِ زندگی‌مان، به شناختِ زاویه‌ای از زوایای ناشناخته‌ی زندگی خود برسیم و دقیق متفاوت باشیم و از بودنِ خود لذت ببریم و از همراهی با زندگی‌مان و همین‌که هستیم، خرسندی را هجی کنیم، که اعجاز حیات در ما جریان دارد؛ و فهم این اعجاز، نبضِ هنر است و ذات هنر، و درون‌مایه‌ی شعورِ هنرِ زنده، بی‌تردید همین است.
ایستادن روی نقطه‌ی صفر زندگی و به‌شجاعت، ستودن آن‌چه که زندگی‌اش می‌نامیم.
مگر نه زندگی ما حاصلِ تلاش‌های ما برای خودمان است؟
"جمعه‌کُشی" مجموعه‌ای از تأملات فلسفی در حوزه‌ی اخلاقِ عمومی و فرهنگِ زندگی اجتماعی را دست‌چین کرده، کنار هم گذاشته تا جورچینی از زندگی عمومی ما را مرور کند: زمین خوردن‌ها، برخاستن‌ها، پشتِ پا خوردن‌ها، سرکوب شدن‌ها، درماندگی‌ها، رَکَب خوردن‌های متوالی و شک توأم با بدبینی به همه چیز: زندگی در بدویت، منهای مزایای بدویت! 
در این مرور، طبقات اجتماعی، رفتار و تلقی‌شان از زندگی و ارتباطات، التیام بخشیدن آدم‌ها به یک‌دیگر، رج زده می‌شوند.
استیصال و درماندگی و تن سپردنِ جبری به گذران امور، خطِ داستان نمایش است.
هر کدام از شخصیت‌ها، یک‌جور دست و پا در پوست گردویِ مشکلات دارند و برای خلاصی یافتن دست و پا می‌زنند.
به‌مددِ بازی‌های روان و قدرتِ بیانِ دقیق دیالوگ‌هاست که ما، مرکز تحلیل درون‌مایه‌ی نمایش می‌شویم و لحظه لحظه، صورت‌هایی از درون و رفتار خودمان را می‌بینیم.
حالا اگر دوست دارید سهم خودتان را از زندگی به‌قضاوت بنشینید این نمایش، چنین امکانی را به شما می‌دهد. این شما و این جمعه‌کُشی.
نمایش جمعه‌کُشی روایت استادانه‌ی اسماعیل خلج از سادگی، صمیمیت و جذابیت زندگی در سکون، وهم، خیالات، خرافه، تقلب، دروغ و درهم‌تنیدگی رویاهایی است که هر آدم، در هر جغرافیایی، به جبر یا اختیار، در جریان آن قرار می‌گیرد، بر آن‌ها چنگ می‌اندازد، تا یک دم بیش‌تر زنده باشد.
جمعه‌کُشی خوانشِ خلج از معصومیتِ حیاتِ انسان و ناگزیری‌های زندگیِ معاصر خاصه برای ما ایرانیان است. می‌ارزد که نکته‌سنجی‌های خلج را به‌خود بگیریم. 

۲. آن‌چه می‌خواهم نمی‌بینم، آن‌چه می‌بینم نمی‌خواهم
رفتارِ جدول‌ضربی و قرینه‌سازی، از جمله رفتارهای معمول در فرهنگ ایرانی است.
شاید بتوان گفت که سیاه و سفید دیدن امور از همین رفتار سرچشمه می‌گیرد.
اما آیا گریزی نیست؟ آیا نمی‌توان امور را همان‌گونه که هستند دید و سنجید و برای خلاصی یافتن از دست و پاهایی که در پوست گردویِ خود مانده، تدبیری اندیشید؟
مگر کار فیلسوفان اخلاق همین نیست؟
مگر متفکران روی این نیازهای وجودی بشر درنگ نکرده‌اند‌؟
مگر هنرمندانِ اصیل و باشهامت، از نبودِ حقیقتِ وجودی انسان، پرده بر نمی‌دارند؟
مگر بر اوضاعی نمی‌تازند که هر چه در آن می‌بینند را نمی‌خواهند و هر چه را که برای حیات خود ضروری می‌دانند، نمی‌بینند؟
مگر هنر، غیر از این، هنری دارد؟
مگر کار روشنفکری نباید همین باشد؟
چه کسی تقسیم‌بندی‌ها و نام‌گذاری‌ها را انجام می‌دهد؟
چه کسی تقلب می‌کند؟
هنرِ معاصر، خشتِ اولش شجاعت است.
هنرِ ناب ایران امروز، تفنن نیست، مویه نیست، زنجموره نیست، قلدری نیست، کلک زدن و دروغ‌پردازی نیست، گیشه‌پروری نیست، زندگی با شجاعت در حاشیه‌ی همین واقعیت‌هاست.
اما، میان‌مایه‌گی و قلدری، دست به دست هم داده و جریانی در میان افکنده تا از هر موضوعِ تاریخی یا تفننی، مضحکه‌ای بابِ زندگی هتلی، ترتیب دهد و بر صحنه‌ها صورتک‌گردان شود.
در این میان‌داری، هیچ مساله‌ای روح تو را بر نمی‌آشوبد. نه سیلی، نه زلزله‌ای و نه دست و پا زدنِ محرومان در رسیدن به نیازهای اساسی زندگی، بر رقصِ مرگ‌بار خطِ فقر.
متاسفانه برخی سلبریتی‌ها و نام‌داران نیز در این جرگه‌ی نسق‌گیر مانده‌اند. سیاهه‌ی این نوع گیشه‌گردانی‌ها را می‌توان در یک دهه‌ی گذشته مرور کرد و بضاعتِ هنرِ ویترین‌نشین و گیشه‌خور را سنجید: شوخی، دروغ، گولواره‌پراکنی و خرقه‌فروشی!
یک پرده مصدق، پرده‌ی دیگر سقراط و چند پرده‌ی دیگر، هواخوری در حاشیه‌ی می‌سی‌سی‌پی و یا ماه‌عسل رفتن جوجه‌اردک‌های زشت و خبیث یا مرثیه‌خوانی پاستوریزه برای بینوایان و گداپروری با متدِ الیور توئیست یا کالیگولا‌خوانی به شیوه‌ی خودمانی و در دایره‌ی گچی قفقازی چاچو رقصیدن یا  با گالیله، کهکشان پیما شدن و ... آیا  داریم  نوعی خوش‌باشیِ مدرن را پی‌ریزی می‌کنیم؟ البته که چندان ایرادی به برخی پیش‌کسوتان نیست که یحتمل، مجبورند برای کار کردن و نپوسیدن، در بویناکیِ شرایط حاضر، گردن نهند. اما می‌توانیم برای کاری که می‌کنیم مختصاتِ مقبولِ طبعِ خودمان را تعیین کنیم؛ نمی‌توانیم؟! مگر نه قرارداد برای همین است؟ مفهوم قراردادها و نشانه‌ها چیست؟ کمی عمیق‌تر ببینیم ماجرا را. وقتی فشارِ پول روی روح و روان آدم‌ها،  روح‌سوز می‌شود چه باید کرد؟ درنده‌خوییِ سرمایه‌داری همین است. روی هر چیزی قیمتی می‌گذارد. و بعد که گُل ماجرا را چید، به حالِ خود رهایش می‌کند. از طرفی، حتماً می دانیم که این، یکی از معمول‌ترین شیوه‌های گریختن از زیر سایه‌ی بندبازانِ سانسور است که با چند کرشمه، کاری را به سامان می‌رسانند. آن‌وقت دیگر نه غُرولند نویسنده‌ی وطنی را می‌شنوند، نه پولِ متن می‌دهند و هر جا که بخواهند از زبانِ نویسنده‌ی خارجی، هر چه بخواهند می‌گویند و ... و شما اصلاً تعجب نمی‌کنید اگر بازرس ژاور، تصنیفِ "از آن بالا میات یک دسته مولچه (مورچه!)" را بخواند، یا خانم تناردیه برای‌تان "گُل پری جون" زمزمه کند، یا  ژان والژان عزیز "سر اومد زمستون" را برای‌تان پرملات اجرا کند و یا ...! عجب روزگاری است. چرا خودویرانی ما ایرانیان، این‌همه طبیعی می‌نماید؟ در جست‌وجوی چه هستیم؟ چرا تلف کردن و در تلف و تماشا نگاه داشتن زندگی، برای ‌ما این‌همه جذابیت دارد؟ این است خاص بودن مرام و زندگی ایرانی؟! عطش و ولعِ خودویرانی و یله راندن هم‌دیگر در سراشیبِ سقوط، به همین راحتی است. با ریز رفتارهایی آغاز می‌شود که خلج خطوطِ مویرگی‌اش را در جمعه‌کُشی دنبال می‌کند.

۳. در سایه‌ی نقابِ غم‌انگیز زندگی ...
هنر، ادبیات، فرهنگِ عمومی، فلسفه و اندیشه‌ورزی ایران معاصر در دهه‌ی ۵۰ خورشیدی، تابعِ شتاب‌گیری تحولاتِ اقتصادی ایران بود که عموم تاثیرات آن را می‌توان در رشدِ اقتصاد در سطح طبقه‌ی متوسط و حرکتِ طبقه‌ی فرودستِ جامعه، به شرکت ناگزیر در ماراتنِ نفس‌گیرِ شکستن حصارهای طبقاتی دید.
این حصارها، به شکل‌های پیدا و پنهان، ذره ذره، قدرت یافت و بنیادِ جدالِ ایدئولوژیکِ ایران معاصر را پی ریخت. همه در سعیِ فنا پیش‌تر از یک‌دگریم.
این قصه از زمان امیرکبیر تا به امروز در تکرار مانده است. در جریانِ سیلابی تغییر، کسی حق و فرصت انتخاب و سبک- سنگین کردن و مظنه زدن ندارد.
ما در سطوحِ متفاوت، به دگرگونی و تغییرات گسترده‌ای تن دادیم، اما از ایجادِ زیرساخت‌های مساعد و متناسب با ذاتِ تغییرات، غافل ماندیم.
می‌توانیم به دقتی میکروسکپی، ذراتِ آسیب‌هایی که در فرآیندِ دیگر شدن، به خود زده‌ایم را در سفرنامه‌ی ابراهیم‌بیگ مرور کنیم و این تکرار، چنان در ابرازِ وجودِ روشنفکری و نگاهِ نخبگانی ما موج می‌زند، بی‌آن‌که آسیب‌شناسی دقیقی را در میان بگذارد.
همین قصه‌ی غافل ماندن و غفلت‌پذیریِ عمومی را می‌توان به‌عنوان محرکِ مجموعه‌رفتارهایی دانست که مسیرِ دگرگونی‌ها را دنبال می‌کند.
کلِ ماجرای "جمعه‌کُشی"، روایتِ زیرپوستیِ این ماجراست که در فضای یک قهوه‌خانه روایت می‌شود. یک قهوه‌خانه و یک قهوه‌چی که از حال و روز و حقوق خود چندان رضایتی ندارد، یک تعمیرکار دوچرخه، یک نیمه‌بازنشسته و پیرمردی که در پیِ یافتنِ نشانیِ موهومی، به شهر آمده و صاحب قهوه‌خانه، نماینده‌ی قشرِ شکم‌سیر و بی‌دغدغه. همه در تلاشند تا یک قدم به جلو بردارند، اما به چه قیمتی؟
ذره ذره پرسش‌ها تبدیل به تصاویری از ما می‌شوند. می‌توانیم خودمان را پابه‌پای تغییر صحنه‌ها، در نمایش بگنجانیم و درونِ خودمان را بکاویم. این خودکاوی، بخشی از درون‌مایه‌ی نمایش است.
در هنر و ادبیاتِ معاصر ایران، چند مفهوم، صورتِ اساسیِ ریخت‌شناسی و ساختارِ عمومی آثار ادبی- هنری را در سایه‌ی تاثیراتِ خود دارد. این مفاهیم به‌ترتیب و البته از نظر من، حولِ محورِ جبرِ جغرافیایی و خوش‌باشی و احاله‌ی قضاوت به دوردست‌های اوهام و رویاهای آینده، در رفت‌وآمدی پاندولی هستند. این رفت‌وآمد پاندولی در حقیقت، صورتِ آبسوردِ ایرانی را به ما می‌نمایاند. این صورت، از بعد از استبداد صغیر تا امروز، قابل بازخوانی است. اما  آیا هر جا سخن از عدالت است، بایستی به‌دنبالِ کشفِ ظلم هم باشیم؟ آیا هر جا بویِ عفنِ فقر و فلاکت بالا می‌زند، بایستی با همه‌ی وجود به استشمام آن بپردازیم و ریزترین مولکول عفونت را با تمام وجود پذیرا شویم و توصیف نمائیم؟
آیا وصفِ زشتی‌های جهان، خود بخشی از پروسه‌ی تکثیرِ کراهت و زشتی‌آوری نیست؟
اگر جهان به این اندازه زشت است که در آیینه‌ی برخی آثار ادبی- هنری، بازتاب می‌یابند، پس زیبایی و زیباشناسیِ هنر معاصر، چه می‌تواند باشد؟
آیا صرفِ بیان صورتِ یک مساله، می‌تواند التزامِ شعور و درکِ هنری، نسبت به تیرگی‌ها را در وجدان‌های بیدار برانگیزد؟
پرسش‌ها بسیارند.
این مصرع شعر از شفیعی کدکنی، بیان‌گر بخشِ گسترده‌ای از ماهیتِ پنهانِ فرهنگی ما ایرانیان است، که همواره در هر چه که می‌نگریم، نقطه‌توجه‌مان بر زاویه‌ی عدمی آن متوقف می‌ماند:
... آن‌چه می‌بینم نمی‌خواهم 
آن‌چه می‌خواهم نمی‌بینم ... 
همین ماهیتِ پنهان‌، ساز و کارِ بود و نمود ما در جهانِ معاصر را رقم زده است. با همین تلقی به نمایشِ جمعه‌کُشی باز می‌گردیم.

۴. شیر یا خط؟
نمایش "جمعه‌کُشی" از جمله آثار جذاب اسماعیل خلج است که پیش از این نیز یک اجرا داشته است. معروف‌ترین اجرای این نمایش به دهه‌ی ۵۰ خورشیدی باز می‌گردد اما حالا، در سال ۹۸ خورشیدی، چه نکته‌ای از این نمایش و کدام بخش از درون‌مایه‌ی آن، در فضای عمومیِ امروز قابل مرور است؟
آیا یک نمایش و یک مفهوم، آن‌قدر قدرت دارد که نیم قرن بعد نیز، در همان قد و قواره به مخاطب خود عرضه شود؟
آیا مخاطب، علی‌رغم تمام بد تلاشی‌ها و تاریک‌نمایی‌ها و رفتار غیر‌حرفه‌ای که هنر و ادبیات امروزمان با عواقبِ عفن آن درگیر مانده، باید یک جایی بایستد و به هنرمند و اثرش اعتماد کند و در آن بیاندیشد؟
و اصلاً چرا آدم، گیرم آدم روشنفکر و هنر و ادبیات دوست‌، باید در این وانفسای روزگار، به کارِ نابِ هنری فکر کند و برای دیدنِ آن وقت بگذارد؟
شاید بخشی از وظیفه‌ای که شرایطِ اندیشه‌ی ایرانی، بر گردنِ مخاطب می‌گذارد همین مساله باشد اما، وقتی می‌بینی که طیفی از جوانان، زیر پر و بالِ استخوان خُردشدگان هنر و ادبیات، دارند تجربه را هجی می‌کنند و رفتار و اخلاقِ حرفه‌ای هنر را می‌آموزند، دیگر رفتار، از حیطه‌ی مسئولیت فراتر می‌رود و به ضرورتی حرفه‌ای تبدیل می‌شود. کاش دانشجویان و نمایش‌دوستانِ جوان و پُر شور که دل و جان در گروِ مهر میهن و سربلندی‌اش دارند، بیایند و این نمایش را ببینند؛ آرمانِ هنرمندِ ناب‌اندیش تأمل و پذیرشِ بی‌قید و شرطِ سادگی و ظرافتِ ذاتِ زندگی است.
برای تماشای نمایش با دو دوستِ نویسنده‌ام رفتیم، که هر کدام به‌نوعی معتقدند که فضایِ هنرِ نمایشِ این روزها، آلودگی به پولِ کثیف، بی‌دردی و شکم‌سیری و عصا قورت‌دادگی را یدک می‌کشد و ... بگذریم ... رفتیم و حالا در سحرگاه روز بعد، دارم مطلبی می‌نویسم در ستایشِ تلاشِ هنرمندانه و نگاه نگران اسماعیل خلج به نسل‌هایی که در راهند و زندگی و ذاتِ زندگی در این جغرافیا، که به رنج و بیهودگی، گره در گره مانده و ...
آیا رنج، تقدس و قدرت، پیشِ بیش‌نمایی و اسپانسر، بُرندگیِ خودش را از کف داده است؟
آیا هنرِ نمایش در همین خودنمایی و پشت بازو نشان دادنِ اسپانسرها، خلاصه می‌شود؟
آیا سلبریتی‌های نمایش، برای شعور و ضرورت‌ها و هنر و مخاطبان، تعیین‌تکلیف می‌کنند و آیا برخی، نام‌داران و نام‌آوران، واداده‌ی شرایط هستند؟
و آیا، هر نسل از هر جا که شروع می‌کند بایستی نخست، ایزولاسیون آرمان‌گرایی را بپذیرد و بعدش بیاید به حرفِ خود برسد؟
شیر یا خط؟
بر چه اساس و مبنایی کارها را نام‌گذاری کنیم؟
آیا اندیشه‌ی هنرمند و دغدغه‌هایش می‌توانند فرازِ مسندِ واقعیت خود را به ما نشان دهند و در ما جریان یابند؟
چه فاصله‌ای بین یک اثر هنری با واقعیت، در جریان است و این جریان، حکایت از چه دارد؟
آیا با تامل بر داستان و درون‌مایه‌ی "جمعه‌کُشی"، می‌توانیم به پاسخی برای این پرسش برسیم که چرا ما هم‌چنان با مجموعه‌ای از کاستی‌ها و بیهودگی‌ها و بدی‌های خود داریم تکرار می‌شویم؟
زندگیِ ایرانی در کجای این ماجراست؟

۵. ماییم و این حقیقتِ یاس‌آور
به شواهد بسیار در درازنای تاریخ، ما ایرانیان سرگرم به خود بوده‌ایم و این حس، به‌گمانم، از خودشاهزاده‌پنداری‌مان نشأت می‌گیرد. از گذشته تا هنوز ... بخل ... حسادت ... خشمِ کور ... دست انداختنِ فروافتادگان و خاک‌نشینان و زمین‌خوردگان و از قافله‌ی تمدن عقب‌ماندگان... و فرار با آخرین سرعت از واقعیت، همه و همه قطعاتی از تصاویرِ روزمرگیِ ما هستند. 
این شعرِ فروغ را زمزمه کنیم:
آیا شما که صورت‌تان را،
در سایه‌ی نقابِ غم‌انگیزِ زندگی، مخفی نموده‌اید،
گاهی به این حقیقتِ یأس‌آور، اندیشه می‌کنید،
که زنده‌های امروزی، چیزی به‌جز تفاله‌ی یک زنده نیستند؟!
شاعر و هنرمند و صاحب اندیشه‌، اندیشه‌اش را وقفِ تاختن بر تاریکی‌های خود می‌کند . این‌جا، یعنی این نوع نگرشِ فروغ، نه توهین به دیگرانی است که خوش‌پوش و خوش‌خوراک و خوش‌صحبت و معطر، در انظارِ عموم پرسه می‌زنند که اشاره‌ی دردمندانه‌اش، بیان سرنوشتی است که او را، در هر جمعیتی نالان و جفتِ بدحالان و خوش‌حالان می‌خواهد؛ عروسکی کوکی!
می‌بینیم که کاهنه‌ی غمگینِ شعرِ مدرنِ ایران، چگونه خطِ غربت‌زدگیِ انسان را از مولانا تا زمانه‌ی خویش روایت می‌کند! شهامتِ طلایه‌دارانِ مُلکِ سخن و هنر فارسی، ستودنی است، آن‌گاه که بر ماهیتِ واقعیت و حقایقِ زندگیِ زمانه‌ی خود می‌تازند و تاریکی‌شکن می‌شوند.
سخن و هنرِ فارسی، در این اقلیم هم‌نوردانند؛ سعدی و حافظ، فردوسی، عطار، مولانا، عبید و شیخنا خیام.
یک نکته بیش نیست غمِ ما و این عجب، کز هر زبان که می‌شنوی نامکرر است!
هنرمند اصالتش را از همین اتکایش به دوردست‌هایِ جاودانه‌ی خود وام می‌گیرد و در تاختن بر تاریکی، خلج با تأمل نمایشِ "جمعه‌کُشی" را پی ریخته است.
نمایشی که می‌توان در آن، صورت‌بندی‌هایی اثیری- ایرانی، از خشم و عصیان، مدارا و مراقبت، هم‌دلی و هم‌نوایی و زیبایی‌های عشق و تنهایی را دید.
اگر بپذیریم که زندگی برای خودش زیر و بم‌ها و فوت و فن‌هایی حیاتی دارد، حتماً می‌توانیم این نکته را نیز بپذیریم که زندگی، برای خودش قوانینی اثبات‌شده دارد که با کمال تاسف، ما در قرنِ بیست و یکم، تمایلی به تامل بر این قوانین سال‌خورده، در خود نشان نمی‌دهیم.
و بخش گسترده‌ای از اجزاء حیات‌مند این قوانین، در شعرِ فارسی و بطنِ ادبیاتِ ایرانی، نهفته است: مدارا و مهربانی.

۶. آن‌چه هستی را دوست داشته باش و آن‌چه را که نیستی، به نیستی بسپار ...
حاصلِ تامل بر دویست سال تجربه‌ی تلاش متفکران، روشن‌اندیشان، اصلاح‌گران و دگرگون‌خواهان در جهتِ به‌سازی و بهروز ساختنِ جامعه‌ی ایرانی، و شرکت در ماراتنِ نفس‌گیرِ جهانی، ما را دست از پا درازتر، در آستانه‌ی تنهاییِ عمیقِ خودمان، نگاهداشته است.
عایدی روشنفکرانِ دهه‌های پیشینِ ما از تبانیِ قدرت‌ها، حرکت در عمقِ تاریکِ خشونت، خودزنی، خودویرانی، مردم‌گریزی، تحقیرِ عوام و زیست‌بوم‌ها و خرده‌فرهنگ‌های سرزمینِ مادری‌مان بود.
بخشی از محصولِ تمامِ تبانی‌ها با ایدئولوژی‌ها و آرمان‌ها، همین سرخوردگی‌هایی است که حالا، باید به تاوانِ شفاف نبودن در رویارویی با واقعیت‌های زندگی و تاریخی، به‌جایِ عبور از آن‌ها، خسارت بپردازیم که برای زندگی، و برای درکِ حیاتِ ناب، باید عمیقاً زندگی را دوست داشت و زنده بود.
نیاز نیست مرغِ خیال را با بال‌های وهم، بر فرارِ قاره‌های آرمان‌خواهی، به پرواز وا داشت و جولان داد. باید به سادگی پیوست و زندگی را همین‌جور که هست پذیرفت و خیام‌وار، بر آن تامل داشت و صد البته این پذیرش، به معنیِ نفیِ خویش نیست و دلالت بر حقیرشدگی ندارد و ... 

۷. جمعه یعنی آب، یعنی روشنایی، یعنی شادی ... 
در طی هشتاد دقیقه نمایش، بر نامِ جمعه و علت نام‌گذاری این روز از هفته به‌نامِ جمعه، می‌اندیشیدم.
در فرهنگِ ایران باستان، این روز، روزِ آب و روشنایی است و در فرهنگِ لاتین، با نامِ ونوس یعنی زیبایی، گره خورده. زمینه‌ی نمایش این روز است: جمعه؛ روزی که هر کدام از بازیگران و آدم‌های نمایش، تلقیِ خود و حال و روزشان در این روز را تأویل می‌کنند و تأویل به‌شیوه‌ی خلج، می‌تواند دعوت ما باشد به دقیق شدن در معنای باطنی واقعیت‌ها  و هجی کردن شفافِ عمر و زندگی را و روز و روشنایی را. 

۸. سلام آقای دل‌نگران 
استاد اسماعیل خلج! 
نسلی که روز و روزگارِ ما را در دهه‌ی پنجاه به خشونتِ آرمان‌گرایان دهه‌ی شصت پیوند زد و جان و جهانِ تک تکِ ما را به سبقت گرفتن بی‌رحمانه و بی‌مختصات از خود و رویاهای دیگران راند، اکنون در چنبره‌ی چه کنم‌های بسیار، گرفتار و سردرگریبان مانده است. بی‌آن‌که توانسته باشد ارزش‌هایی را که در خیال با آن‌ها سرخوش بود در قلمروی فرهنگِ خود، نهادینه کند.
سوداگریِ آرمان‌خواهان، به تبعیدِ تخیل‌مان به تودرتویی‌های انزوا رسید و در این منزل، سکوت و سرخوردگی، ما را به ولعِ تلنبار کردن گذشته‌ها، دچار ساخت.
غریبه مانده‌ایم. آیا این سرنوشتِ خودساخته و پرداخته، نمایه‌ی بی‌رمقیِ ما در قضاوت است؟
آیا ما در فروکاسته شدن زندگی سهمِ برابر داریم؟
خود مظلوم‌پنداری و خود مغلوب دانستن، ریشه در نوعِ نگاه ما به زندگی دارد.
شکی نیست که باید این نگاه را تغییر بدهیم تا بتوانیم آن‌چه را که هست، همان‌گونه ببینیم، نه این‌که در دوایر تو در توی قضاوت، روندِ سیاه و سفید بودن را تکرار کنیم.
خلج در دهه‌ی پنجاه، همان دهه‌ی اوج‌گیری ایسم‌های هنری و ادبی و روشنفکری، این نمایش را به صحنه آورد: ما از کجا به نشانی‌های غلط، دل‌خوش ماندیم؟
چگونه در فرآیند خویش‌آزمایی، در دامِ خودفریبی، نهان ماندیم؟
پرسش‌هایی از این دست، درون‌مایه‌ی جمعه‌کُشی هستند. شاید بپرسید نزدیک به نیم قرن از نخستین اجرای این نمایش گذشته و حالا، اجرای این نمایش چه ضرورتی دارد؟ بسا بسیار! یک جا بایستی بایستیم و خطوطِ تاریکی‌های خود را واکاوی کنیم و بعدش، بر مبنایِ قراردادهایِ حیات، زندگی کنیم. 
این تلقی، از جمله خطاهای حیاتی و نشانی‌هایِ غلطی بود که در دهه‌ی پنجاهِ خورشیدی، که برای سرزمینِ ما ویترینِ نمایشِ مدرنیته‌ی مقوایی بود، در گیج‌پیماییِ بی‌راهه‌هایِ تجربه‌یِ مدرن شدن، قرعه‌ی فالش به روشنفکری بی‌رمق ما رسید؛ جریانی که به‌جایِ دقیق شدن در چیستی حیات و  مختصات زندگی بومی ایرانی، به رونویسی سیاه‌مشق‌های روشنفکری اروپایی، بسنده کرد و از ضرورت فهمیدن خود غافل ماند.
به‌عبارتی، آن‌چه را که خود داشت در چنته‌ی فرهنگِ بیگانه می‌جست.
نام‌گذاری‌های آن دهه را بر روی همه چیزی بازخوانی کنیم.
هر اثر هنریِ ناب و فاخر، صدایی و پرسشی حیاتی را در جانِ مخاطبان خود می‌کارد و او را بر می‌انگیزد.
جمعه‌کُشی چنین حسی را در من برانگیخت. بازآفرینی و بازاجرایِ این نمایش، در این روزهایِ خمود که جان‌هامان، دار و ندارِ خود را در داو ِ ویرانی گذارده و روح و روان و هستی‌مان در لُجه‌ی سرگردانی رها مانده، غنیمت است.
"جمعه‌کُشی" نهیبِ هنرمندی اندیشمند است؛ نهیبی از سرِ دل‌سوزی و نگرانی. 
نشانه‌هایی که در این نمایش، و بازی‌های زیبا و روانِ بازیگران نیاز به دریافت‌های بیش‌تر از جانب بینندگان دارد، از دلِ رفتارهایِ معمولِ ما، گزین شده است.
قصاوت، بی‌تفاوتی، کلک زدن و تقلب و هم‌دردی‌های بی‌فایده از جمله این نشانه‌هاست که ماهیت زندگی شهری و شهروندی ما را پوشش داده‌اند. 
تردید نیست که جانِ ما نیازمندِ فهمِ صحیح و به‌جایِ مهربانی و مدارا است و این نمایشِ اسماعیل خلج‌، تلنگری بر این ضرورتِ حیاتی و حیثیتی ماست.
به این جمعِ دل‌نگران و زحمت‌کشِ هنرِ نمایشِ امروزِ ایران، موفقیت در این تلاش را تبریک می‌گویم. بگذریم که این نمایش، با این حجم از تلاشِ حرفه‌ای و انرژیِ قابل‌ستایشِ تک تکِ عوامل، می‌توانست ضمن برخوردار شدن از حمایت‌های معمول، در سالنِ اصلیِ تئاتر شهر یا تالار وحدت، اجرا شود، که نشد.
زنده‌باد راستی و تاریکی‌شکنی. خسته نباشید.

محمد لهاک ( آقای سوبژه ) این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش جمعه‌کُشی i
یادداشت همایون علی‌­آبادی، برای نمایش «جمعه‌کُشی» | عکس
یک بار دیگر اسماعیل خلج و این بار به قصد قربت / نگاهی به یک نقد از سویی و سرزمین تالیف از سویی دیگر
» یادداشت همایون علی‌­آبادی، برای نمایش «جمعه‌کُشی»
... دیدن متن »

هنرآنلاین، شنبه ۱۸ آبان ۱۳۹۸

همایون علی‌­آبادی: تجربه‌ی "جمعه‌کُشی" به من نشان داد که اتفاقاً این‌که می‌گویند نقدها را بود آیا که عیاری گیرند، سخنی به‌قاعده و مطلوب نیست.

و اما بعد: من نقدی درباره‌ی نمایش "جمعه‌کُشی" با نوشته و کارگردانی اسماعیل خلج، نزدیک به یک ماه پیش نوشتم که در معرض دید و داوری خوانندگان هنرآنلاین قرار گرفت.
این نمایش نخستین بار در جشن هنر شیراز اجرا شد و حالیا برای دومین بار در تالار سنگلج اجرا می‌شود.
اجرا را دیدید یا خواهید دید و نقد من نیز در معرض نگاه شما قرار گرفته است. با همه‌ی نقصان‌ها و عیب و ایرادهای "جمعه‌کُشی" من به‌دلیل عشق عمیقی که به شخص اسماعیل خلج، من حیثِ عواطف و احساس‌های انسانی دارم، از سویی و خود اثر و ارزش‌های نمایشی آن از سویی دیگر، آن را ستودم و هیچ سوء‌نظری، من حیثِ محتوای متن نداشتم.
روز پنج‌شنبه، آقای مجید گیاه‌چی، مجری طرح اجرای "جمعه‌کُشی"، زنگی به من زد و طی آن ضمن تایید تمام نقطه‌نظرهای من درباره‌ی کاستی‌های این اجرا، گفت کار را یک بار دیگر ببینم، چرا که اجرای شب اول پر از عیب و اشکال بود و می‌گفت ای کاش اجرای دیگری را از "جمعه‌کُشی" ببینم و داوری کنم.
من اجرا را روز پنج‌شنبه، شانزده آبان دیدم و دریافتم که خلج یک بار دیگر خود را دریافته و اجرایی بسیار صمیمی و پر از لحظه‌های خلج‌گونه بر صحنه آورده و تمام کاستی‌هایی را که من در مطلبِ قبلی خود درباره‌ی این اجرا نگاشته بودم، به صرصرِ نسیان سپرده و اجرایی‌‌ تر و تازه، پُر‌طراوت و زیبا از "جمعه‌کُشی" پیش روی‌مان گسترده است.
من از سویی خوشحال شدم که شاید برای نخستین بار، یک منتقد تئاتر، تمام ایده‌های نمایشی‌اش را مو به مو در اجرا پیاده‌شده دریافته و از دیگر سو به سببِ عشقِ عمیقی که به اسماعیل خلج دارم، کسوت و رخت و ریختی واقع‌گرا و ملموس بر چادرِ عشق و علقه آویخته شده است.
بازی‌ها بسیار عمیق و ماهرانه و فضای کار آغشته به اجراهای شناخته‌شده و عمیقاً زنده و زیبای اسماعیل خلج، در هم تنیده و محسوس و ملموس بر صحنه آمده است.
من بنا ندارم کار را یک بار دیگر با استوانه‌ها و ستون‌های ناقدانه بر صحیفه‌ی کاغذ بیاورم و بیش‌تر هدفم از این یادداشت آن است که ارتباط میان کارگردان و نویسندگان، با همان حسن نیت اسماعیل خلج از سویی و من بنده از سویی دیگر، سبب‌ساز اجرایی شده است که حالیا با خیال راحت می‌توانم همه‌ی قارئین این متن را دعوت کنم تا کار را یک بار دیگر ببینند و لذت ببرند و یادِ ایام قهوه‌خانه‌ی کرامت شیراز را که در سال ۵۲ در شیراز اجرا شد، به ثمنِ بخس دریابند.
در هر حال، گیاه‌چی که مجری طرح است، باید سر و گردنی افراشته کند و کلاه و دستارش را در برابرِ خلج از سر به پایین برکشد.
من به‌عنوان منتقدی که قریب به پنجاه سال نقد تئاتر نوشته‌ام، از این اجرا و اساساً از این طرز مقابله میان کارگردان و بازیگر و نقد و ناقد و نقل و نقال لذت بردم و بر آنم که در این یک هفته‌ای که تا پایان اجرا مانده، همه دوست‌داران تئاتر بدون هیچ دغدغه‌ای یک نمایش کاملاً خلج‌وار ببینند و لذت ببرند و خاصه از آن مونولوگِ هوش‌ربای اسماعیل خلج که مزین به بازی خود اوست، سخت هم‌ذات‌پنداری کنند.
به اعتقادِ من، اسماعیل خلج در این اجرا، یعنی در اجرای بعد از شب اول، یک رنسانس در کار خود یافته است. سهم من درباره‌ی این اسطقس چقدر است نمی‌دانم، اما بر آنم که نقشِ من در این میان، چندان که تا به حال در اجراها دیده‌ایم، مثل همیشه به مصداق کوسه به فکر ریشه، نه کم‌رنگ و نه در حاشیه است، بلکه من با تمام توانمندی‌های نگرش و نگارشم، توانسته‌ام اسماعیل خلج را جذب دیدگاه‌های خود درباره‌ی پنجاه سال حضور مداومم در عرصه‌ی تئاتر کنم.
من به سهمِ خود، از گیاه‌چی سپاسِ بی‌قیاس دارم و از این همه توجه استادم خلج به نقدم، سرخوش و به قاعده‌ام، چرا که می‌بینم حق به حق‌دار می‌رسد و برای نخستین بار به یاد این سخن زنده‌یاد اکبر رادی می‌افتم که گفت: "همیشه منتقدان تئاتر از صحنه عقب‌ترند یا بهتر بگویم، منتقدان در پس اجراها هستند، نه در پیش آن و اگر منتقدی نقدی می‌نویسد، در برابرِ نگاهِ درام‌نویس، به اندازه‌ی دو، سه گام به عقب است، چرا که او سرزمینی را که منتقد حالا طی کرده جا گذاشته و در پیِ دشت‌های پا نگذاشته و تازه و دوباره و دیگری است."
این سخن متین است اما تجربه‌ی "جمعه‌کُشی" به من نشان داد که اتفاقاً این‌که می‌گویند نقدها را بود آیا که عیاری گیرند، سخنی به‌قاعده و مطلوب نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی گونه‌ای کاریزماهای کهنه‌شده و داغان تئاتری است و از مدرنیته‌ی هنر تئاتر، عقب مانده است.
به اعتقاد من سخن رادی در هنگامِ حیاتش شاید درست بوده، اما حالیا تجربه‌ی اخیر خلج و علی‌آبادی نشان می‌دهد اتفاقاً باید منتقد و کارگردان کنار هم، سرزمین‌های ناشناخته را کشف کنند، چرا که کشف هر سرزمین، جاذبه‌هایی دارد که سر آخر سبب‌سازِ پیش‌روی‌های فراوانی در عرصه‌ی تئاتراند. بهترین نمونه‌اش همین تجربه‌ای است که من برای‌تان و پیش روی‌تان گستردم.
من در نقدِ اولم، گله‌ای سخت از بازی‌ها داشتم و اکنون می‌بینم که با جابه‌جایی‌هایی بهترین ویژگی‌های این اجرا، همانا بازی‌ها و مخصوصاً فضاسازی است که بسیار ملموس و تکان‌دهنده است. تا این‌جا را داشته باشید که به‌قول قائلش‌:
باش تا صبح دولتش بدمد                       کین هنوز از نتایج سحر است

۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایش «دست‌هایم کو مم حسن» برنده ۹ جایزه شد | عکس
مراسم اختتامیه بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر برگزار شد
» نمایش «دست‌هایم کو مم حسن» برنده ۹ جایزه شد
... دیدن متن »

مراسم اختتامیه بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر برگزار شد. نمایش «دست‌هایم کو مم حسن» به کارگردانی رضا کرمی‌زاده از یاسوج برنده ۹ جایزه این جشنواره شد.

به گزارش تیوال به نقل از روابط عمومی بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر، مراسم اختتامیه بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر عصر روز یکشنبه ۱۹ آبان در سالن اجتماعات سازمان منطقه آزاد اروند واقع در خرمشهر برگزار شد.

از جمله حاضران در این مراسم می‌توان به شهرام کرمی (مدیرکل هنرهای نمایشی)، حمید نیلی (مدیرعامل انجمن هنرهای نمایشی)، سیدوحید فخرموسوی (رییس شورای ارزشیابی و نظارت اداره‌کل هنرهای نمایشی)، اسماعیل زمانی (مدیرعامل منطقه آزاد اروند)، قدرت‌الله طمیمیان (معاون فرهنگی، اجتماعی و گردشگری سازمان منطقه آزاد اروند)، یاشار نادری (رئیس بنیاد فرهنگی روایت فتح)، کوروش زارعی (مدیر مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری)، محسن سلیمانی‌فارسانی (سرپرست انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس)، ارمغان بهداروند (پژوهشگر،‌ مدرس و مدیر فرهنگی)، سردار محمد علیپور (مدیرکل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس خوزستان) و... اشاره کرد. 

کرمی: حمیدرضا آذرنگ برای ادای دین به مقاومت دبیری جشنواره را پذیرفت
شهرام کرمی در ابتدای این مراسم گفت: مفهوم مقاومت با این اتفاق بزرگ تاریخی معنای دیگری در زندگی اجتماعی ما گرفت. همه ما مدیون کسانی هستیم که این واقعه بزرگ را شکل دادند. بسیار خوشحالم که همه‌مان برای اختتامیه این جشنواره دور هم جمع شده‌ایم، چرا که امیدوارم این رویداد ادامه پیدا کند و در سال‌های بعد هم برگزار شود.

او ادامه داد: وقتی رویدادی به بیست و دومین دوره خود رسیده است،‌ یعنی دو دهه از عمر آن می‌گذرد و ضرورت و تأثیر برگزاری‌اش بر همه روشن شده و برای‌مان قابل اهمیت است. جشنواره موضوعی تئاتر فتح خرمشهر با مفهوم مقاومت با خلق آثار مختلف هنری شکل گرفت و سهم عمده آن به هنرمندان شهرهای خرمشهر و آبادان بازمی‌گردد که آغازگر این رویداد بودند.

کرمی با بیان اینکه جشنواره‌های تئاتری معمولاً به دو شکل براساس شیوه اجرایی و موضوعی برگزار می‌شود بیان کرد: جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر به عنوان رویداد موضوعی مهم برای سیاست‌گذاران بااعتبار است و هنرمندان باارزش خاصی در این رویداد شرکت می‌کنند.
او با تشکر از دست‌اندرکاران جشنواره گفت: از جامعه هنرمندان شهر آبادان، پیشکسوتان و تمام مسئولان دلسوزی که از این رویداد حمایت کردند، تشکر می‌کنم. از مسئولان تشکر می‌کنم که کمک کردند این رویداد با همه افت و خیزش برگزار شود.

کرمی با تشکر از دبیر جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر تاکید کرد: در صحبت‌هایی که با حمیدرضا آذرنگ داشتم متوجه شدم او با تمام حساسیت‌هایی که برای انتخاب نقش‌هایش دارد، حضورش در این جشنواره را ادای دین به مقاومت می‌داند. ادای دین او قبول مسئولیت دشواری بود که در حیطه برگزاری جشنواره فتح خرمشهر داشت. چرا که او به خاطر برگزاری این جشنواره چند پیشنهاد بازی در فیلم‌ها و سریال‌های متعدد را رد کرد.

این نویسنده و کارگردان تئاتر ادامه داد: آذرنگ سعی کرد این جشنواره را به خوبی برگزار کند. در حوزه اجرایی جشنواره اتفاقات بسیار خوبی افتاد که تا پیش از این در جشنواره وجود نداشت.

بزرگداشت مرحوم حمید مهرآرا و مرحوم علی غلامی
بخش بعدی مراسم بزرگداشت مرحوم حمید مهرآرا، بازیگر قدیمی تئاتر، سینما و تلویزیون از خرمشهر و مرحوم علی غلامی، بازیگر و کارگردان پیشکسوت عرصه تئاتر، سینما و تلویزیون از آبادان بود. در این بخش ابتدا کلیپی از صحبت‌های مردم درباره این هنرمندان پخش شد.

مجید بشکار (فوتبالیست) به نمایندگی از خانواده مرحوم مهرآرا و دختر مرحوم علی غلامی، تندیس و تابلو عکس این هنرمندان را دریافت کردند.

اعتبار فرهنگی منطقه آزاد اروند ۲۰۰ میلیارد تومان است
سخنران بعدی اسماعیل زمانی بود که گفت: امیدوارم شما مردم منطقه آزاد اروند از برکات این ایام بهره‌مند شوید. مجموعه فرهنگی که در حال حاضر در آن حضور دارید حضور بیست هزار متر وسعت دارد که ۱۶ هزار متر از این مساحت سالنی است که در آن حضور دارید. این سالن با برگزاری مراسم اختتامیه بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر و با حضور شما افتتاح شد.
او ادامه داد: امیدواریم این مجموعه باعث توسعه منطقه آزاد اروند در حوزه فرهنگ و هنر باشد و استفاده‌های خوب و بهینه‌ای از آن شود.

زمانی با تشکر از مسئولان وزارت ارشاد گفت: امیدوارم جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر، مناسبتی دائمی و ادامه‌دار باشد و در سال‌های آینده با وضعیت بهتر و پربارتری برگزار شود. حتی ما آمادگی این را داریم که این جشنواره به شکل بین‌المللی برگزار شود و از همه صاحبان آثار در منطقه دعوت و این جشنواره را به عنوان برند منطقه آزاد اروند معرفی کنیم.

او تاکید کرد: جشنواره‌ها و مناسبت‌ها اگر موردی باشند، بیشتر جنبه نمادین دارند. ولی جشنواره‌هایی از این دست مانند جشنواره فیلم فجر یا جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر چون استمرار دارند باید حاوی پیام‌هایی برای ارائه به مردم باشند که در سطح عمومی تاثیر بگذارد. خوشبختانه این جشنواره هر ساله با امکانات و موفقیت بیشتری مواجه بوده و امسال ظاهرا بنا بر گزارشی که داده‌اند تعداد شرکت‌کنندگان بیشتر شده است. امیدوارم کیفیت این جشنواره هر ساله بالاتر برود.

زمانی با بیان اینکه ارتقا فرهنگ عمومی راهبرد اساسی منطقه آزاد اروند است، گفت: ارتقا فرهنگی به عنوان راهبردی اساسی برای منطقه آزاد مطرح است و گسترش و توسعه فرهنگی منطقه در اولویتش قرار دارد. به ویژه توسعه فرهنگ عمومی و آن‌چه مربوط به نیازهای جامعه در حوزه فرهنگ می‌شود. به تبع هنر و رشته‌هایی که مربوط به هنر می‌شوند از جمله تئاتر و سینما در منطقه آزاد اروند در اولویت هستند. این رشته‌های هنری در راهبرد توسعه فرهنگی از اهمیت سرمایه‌گذاری برخوردارند.
او ادامه داد: مجموع اعتبارات داده شده در بخش فرهنگی از بعد از بازسازی، به اندازه یک سالی که منطقه آزاد اروند سرمایه‌گذاری کرده است، نمی‌شود. ۱۰ درصد اعتبارات منطقه آزاد اروند طبق قانون باید هزینه فرهنگ شود. حدود ۲۰۰ میلیارد تومان در حوزه فرهنگ و آموزش در منطقه آزاد اروند هزینه شده است. این رقم واقعا برای این منطقه یا در شهرهای همتراز منطقه بی‌سابقه است. امیدواریم این اعتبارات موجب اعتلای فرهنگ و هنر شده باشد.

جوایز بنیاد فرهنگی روایت فتح و انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس
در بخش اهدا جوایز بنیاد فرهنگی روایت فتح و انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس در بخش نمایش‌های محیطی، «مترسک و کلاغ‌ها» به کارگردانی فاطمه اعزازی، در بخش نمایش‌های کوتاه «بیر دریا سئوگی» به کارگردانی عباس خلیفه‌لو و در بخش نمایش‌های صحنه‌ای «دست‌هایم کو مم حسن» به کارگردانی رضا کرمی‌زاده موفق به دریافت لوح تقدیر و جایزه نقدی شدند.

حمیدرضا آذرنگ، دبیر جشنواره بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر در اختتامیه این جشنواره از مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و منطقه آزاد اروند تشکر کرد و یادداشتی خواند.

متن یادداشت آذرنگ به شرح زیر بود:
«سلام، عصر روز یکشنبه‌تان بخیر، پنج روز پیش چهارشنبه، پانزدهم آبان بود که با همین سلام ابتدای هر کلام آغاز شد با امید و آرزو و تمنای سلامتی و به عشق سپری شدن تا امروز. گذشته‌ای از آغازین سلام کلام آخرین روز هم‌جواری حال گذشته و یادگار شده که به تعیین ثبت می‌ماند هم در خاطر من و هم شاید در ذهن آن‌ها که رو به رویشان نشستم و دست تمنا به افتخار به سمتشان کشیدم و چه وعده‌ها که شنیدم و... بماند... گذشته بماند برای قضاوت آینده که پاک‌ترین و صادق‌ترین قاضی است. امروز یکشنبه، نوزدهم آبان‌ماه رأس همین ساعت عزیز من، حمیدرضا آذرنگ، کوچک‌ترین و ارادتمندترین همه شما تنها و تنها سپاسگزارم، سپاسگزار از همه آن‌ها که رو به‌رویم نشستند، سپاس از همه آن‌ها که فقط نشستند و به احترام این مناسبت یگانه «فتح خرمشهر» حتی زحمت لختی برخاستن به خود ندادند و هنوز هم نشسته‌اند و اتفاقاً این‌ها همان‌هایی هستند که همواره‌ تاریخ نشسته‌اند و زحمت ایستادگان و راهی‌شدگان را به نام خود فاکتور می‌کنند. سپاس از همه آن‌ها که پا به پا همراه بودند و هنوز هم دلشان تا لحظه‌ آخر همراه تپش‌های انتظار و اضطراب ما همگام می‌زند. سپاس از همه آن‌ها که افتخارشان پشت پاست و زدند و به خیال از پا افتادن ما دست به دعا شدند و چقدر دلمان می‌سوزد که آنقدر صادق و مخلص و پاک نبودند که دعایشان دستش به استجاب برسد. سپاس از همه آن‌ها که بی‌کلامی اضافه دست به دستمان دادند و هنوز گرمای دستشان را از ما دریغ نکرده‌اند. سپاس از همه آن‌ها که دست رد به سینه‌مان زدند و سینه ستبر کردند که خواستند و ما نخواستیم. سپاس از  همه آن‌ها که فقط شنیدند حتی اگر برای لحظه‌ای تا از دروازه گوش دیگرشان خارج کنند، تمناهایمان را... از همه آن‌ها که به سزا نقدمان کردند و همه آن‌ها که ناسزایشان به گوشمان رسید سپاس. از زمین، از زمان، از خالی دست صاحبان اندیشه فرهنگ تا مالکان برج و باروهای زمینی اما بی‌هیچ ریشه فرهنگی و فهم هنری سپاس. سپاس، سپاس بابت آنکه هر چه بود و شد گذشت و گام آخرمان هرچند کوتاه و بی‌بنیه اما به انتهای وظیفه‌مان رسید.
حالا اما مانده مرتفع‌ترین نقطه آرزوی من حقیر که همانان از روز نخستین گام حال و احوال خوب و عاشقی‌تان در این ایام بود و هست و امید که باشد. دست و بالم از رسیدن به اوج خواسته‌ها و ایده‌آل‌هایم برای برگزاری هر چه باشکوه‌تر جشنواره خالی بود و تنها به همین میزان که شما شاهدش بودید و زندگی‌اش کردید رسید. اما دست و پای تک تک شما عزیزان که در طول روزهای جشنواره دلیل عاشقی و باورم بودید را می‌بوسم و در مقابل صبوری و تحمل‌تان در مواجه با همه کاستی‌ها و ناتوانی‌ها سر تعظیم فرو می‌آورم. تمام دلم فدای کوچک‌ترین آرزوهایتان.»

برگزیده بخش نمایش‌های محیطی/میدانی
در بخش نمایش‌های محیطی/میدانی نمایش «مترسک و کلاغ‌ها» به کارگردانی فاطمه اعزازی موفق به دریافت لوح تقدیر، تندیس و جایزه نقدی شد.

برگزیدگان بخش نمایش‌های کوتاه
مریم طرفی برای بازی در نمایش «بوی خاکستر» از شهر خرمشهر موفق به کسب دیپلم افتخار شد.
علی نبی‌پور برای نگارش و بازی در نمایش «آخرین دکل از اولین پادگان جنگ» از خارک موفق به کسب تندیس، لوح تقدیر و جایزه نقدی شد.
امیر نصیری برای طراحی و کارگردانی نمایش «اعظم» از شهر کازرون موفق به کسب تندیس، لوح تقدیر و جایزه نقدی شد.

برگزیدگان بخش نمایشنامه‌نویسی
در این بخش رضا گشتاسب برای نگارش نمایشنامه‌های «دست‌هایت کو مم حسن» و «غراب شیطان» موفق به دریافت رتبه اول، زهرا قلی‌زاده برای نگارش نمایشنامه «دو سرباز در سیاهچال زمان» موفق به دریافت رتبه دوم و علی میرزاعمادی برای نگارش نمایشنامه «قهرمانان» موفق به دریافت رتبه سوم شدند.

‌ بیانیه منتقدین
در این بخش مجری مراسم بیانیه منتقدان تئاتر که برگزاری جلسات نقد و بررسی این جشنواره را بر عهده داشتند خواند.

در بخشی از این یادداشت آمده بود: «...یکی از مزایای جشنواره ایجاد فضای گفت‌‌وگو برای هنرمندان است. فرصتی که در آن گروه‌های نمایشی دیدگاه‌ها و نظرات خود را بیان کنند. منتقد تلاش می‌کند بدون پیش‌داوری و با نگاهی دقیق و براساس اصول علمی و قواعد هنری به نقد آثار بپردازد. منتقد در مقابل هنرمند نیست. منتقد در کنار هنرمند قرار دارد ولی اعتلای هنر نیاز به صداقت و صراحت دارد. باید توجه داشتیم که برای پیشرفت و رشد ابتدا باید شنونده خوبی باشیم...»

برگزیدگان بخش نمایش‌های صحنه
بخش طراحی بروشور:
در بخش طراحی بروشور هیئت‌داوران هیچ اثری را شایسته تقدیر ندانستند.

بخش نور:
محمد صالح‌کرمی برای طراحی نور نمایش «غراب شیطان» از میناب مورد تقدیر قرار گرفت.
سعید فیوضی برای طراحی نور نمایش «نامه‌هایی به دخترم سهراب» از آبادان موفق به دریافت لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش گریم:
نازنین نادرپور برای طراحی گریم نمایش «دست‌هایت کو مم حسن» از یاسوج مورد تقدیر قرار گرفت.
مینا پناه‌پور برای طراحی گریم نمایش «دست‌هایت کو مم حسن» از یاسوج موفق به دریافت لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش طراحی لباس:
مریم مرادی برای طراحی لباس نمایش «شلب» از خرمشهر مورد تقدیر قرار گرفت.
نسرین صابری برای طراحی لباس نمایش «غراب شیطان» از میناب برنده لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش موسیقی:
آرش خوشنام برای آهنگسازی نمایش «تلاقی-گزارش یک واقعه از پیش اعلام‌نشده» از اندیمشک مورد تقدیر قرار گرفت.
در این بخش، حسین اصیلی برای آهنگسازی نمایش «غراب شیطان» از میناب موفق به دریافت لوح تقدیر و برنده جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش طراحی صحنه:
حسین ذوالفقاری و حمید بقایی برای طراحی صحنه نمایش «شلب» از خرمشهر موفق به کسب رتبه سوم این بخش،‌ برنده لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شدند.
علی حیدری برای طراحی صحنه نمایش «نامه‌هایی به دخترم سهراب» از آبادان موفق به کسب رتبه دوم این بخش، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.
رضا کرمی‌زاده طراح صحنه نمایش «دست‌هایت کو مم حسن» از یاسوج موفق به دریافت رتبه اول، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش بازیگر زن:
پریسا دوستی بازیگر نمایش «حال همه ما خوب است» از زنجان در این بخش مورد تقدیر قرار گرفت.
آمنه پورحسینی بازیگر نمایش «لگاح» از خرمشهر و الهام امینی بازیگر نمایش «رمان سم‌پاشی» از بوشهر به ‌طور مشترک موفق به کسب رتبه سوم، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شدند.
مهنوش بلیان بازیگر «تلاقی-گزارش یک واقعه از پیش اعلام‌نشده» از اندیمشک موفق به کسب رتبه دوم در این بخش، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.
طیبه نیک‌آزاد بازیگر نمایش «نامه‌هایی به دخترم سهراب» از آبادان موفق به کسب رتبه اول در این بخش، تندیس، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش بازیگر مرد:
محسن خدادادی بازیگر نمایش «تلاقی-گزارش یک واقعه از پیش اعلام‌نشده» از اندیمشک و جعفر قاسمی بازیگر نمایش «غراب شیطان» از آبادان در بخش بازیگری مرد مورد تقدیر قرار گرفتند.
امین مطورچی بازیگر نمایش «شلب» از خرمشهر موفق به کسب رتبه سوم این بخش، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.
رضا یاوری بازیگر نمایش «حال همه ما خوب است» از زنجان موفق به کسب رتبه دوم این بخش، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.
اکبر آئین بازیگر نمایش «دست‌هایت کو مم حسن» از یاسوج موفق به کسب رتبه اول این بخش، لوح تقدیر، تندیس و جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش نمایشنامه:
خسرو امیری، نویسنده نمایشنامه «جایی که گنجشک‌ها می‌میرند» از ماهشهر مورد تقدیر قرار گرفت.
باقر سروش نویسنده نمایشنامه «حال همه ما خوب است» از زنجان موفق به کسب رتبه سوم، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.
طیبه نیک‌آزاد و علی حیدری نویسندگان نمایشنامه «نامه‌هایی به دخترم سهراب» از آبادان به‌ طور مشترک موفق به کسب رتبه دوم، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شدند.
رضا گشتاسب نویسنده نمایشنامه‌های «دست‌هایت کو مم حسن» از یاسوج و «غراب شیطان» از میناب موفق به کسب رتبه اول، لوح تقدیر، تندیس و جایزه نقدی جشنواره شد.

بخش کارگردانی:
حسن سبحانی مینابی برای کارگردانی نمایش «غراب شیطان» از میناب و علیرضا همتیان برای کارگردانی نمایش «حال همه ما خوب است» از زنجان به‌ طور مشترک موفق به کسب رتبه سوم این بخش، برنده لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شدند.
علی حیدری برای کارگردانی نمایش «نامه‌هایی به دخترم سهراب» از آبادان موفق به کسب رتبه دوم این بخش، لوح تقدیر و جایزه نقدی جشنواره شد.
رضا کرمی‌زاده برای کارگردانی نمایش «دست‌هایت کو مم حسن» از یاسوج موفق به کسب رتبه اول، لوح تقدیر، تندیس و جایزه نقدی جشنواره شد.

هیئت‌داوران بخش صحنه بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر پنج نمایش ذیل را به ترتیب اولویت جهت حمایت‌های مالی و اجرای عمومی به سازمان تبلیغات اسلامی و بنیاد روایت فتح معرفی می‌نماید.

۱. نمایش «دست‌هایت کو مم حسن» به کارگردانی رضا کرمی‌زاده
۲. نمایش «نامه‌هایی به دخترم سهراب» به کارگردانی علی حیدری
۳. نمایش «غراب شیطان» به کارگردانی حسن سبحانی مینابی
۴. نمایش «حال همه ما خوب است» به کارگردانی علیرضا همتیان
۵. نمایش «تلاقی-گزارش یک واقعه از پیش اعلام‌نشده» به کارگردانی مهدی آشوغ

دیگر حاضران در این مراسم عبارت بودند از حمید بحرینی (معاون توسعه فرهنگی و هنری سازمان منطقه آزاد اروند)، جمشید حمزه‌زاده (مدیرعامل شرکت هتل‌های پارس)، مهدی امانی (مدیر هتل پارس کاروانسرا)، رضا مردانی (رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی خرمشهر)، محسن حسن‌زاده (مدیر روابط عمومی اداره‌کل هنرهای نمایشی)، ایرج افشاری (مدیر هنرهای نمایشی سازمان امور هنری و سینمایی حفظ آثار)، کوروش نریمانی (نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر)، فریبا متخصص (بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون)،‌ پیام دهکردی (مدرس و بازیگر تئاتر،‌ سینما و تلویزیون)،‌ شیرین بزرگمهر (مدرس دانشگاه، نویسنده و مترجم کتاب‌های حوزه تئاتر)، یوسف باپیری (نویسنده و کارگردان تئاتر)، اشکان خیل‌نژاد (نویسنده و کارگردان تئاتر)، حمید طالبی (رئیس انجمن هنرهای نمایشی منطقه آزاد اروند)، احمد مسافری (رئیس انجمن هنرهای نمایشی شهر خرمشهر)، عبدالرضا باغ‌شیرین (سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان رامهرمز)، حسن زنگنه (مسئول انجمن نمایش شهرستان رامهرمز) و جمعی از هنرمندان و اصحاب رسانه.

بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر در بخش‌های مسابقه نمایش‌های صحنه، مسابقه نمایش‌های کوتاه، مسابقه نمایشنامه‌نویسی و نمایش‌های محیطی و میدانی، از ۱۵ تا ۱۹ آبان ماه ۱۳۹۸ در منطقه آزاد اروند به دبیری حمیدرضا آذرنگ برگزار شد.

۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
در کنار داوران اصلی سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران | عکس
» در کنار داوران اصلی سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران
... دیدن متن »

داوران کانون های پیشکسوتان و منتقدان تئاتر انجمن هنرهای نمایشی مازندران، برترین های این جشنواره را انتخاب می‌کنند.

دبیر سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران گفت: در سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران علاوه بر داوران اصلی جشنواره، هیات داوران کانون های پیشکسوتان و منتقدان  تئاتر انجمن هنر های نمایشی مازندران ، برترین های این جشنواره را انتخاب می کنند.

یاسر محمودی برنتی رییس انجمن هنر های نمایش مازندران و دبیر سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران  گفت:  امسال برای نخستین بار در سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران،  داوران منتخب کانون  های پیشکسوتان و منتقدان تئاتر انجمن هنر های نمایشی مازندران  درکنار داوران اصلی  جشنواره به ارزیابی نمایش هایی که به روی صحنه می روند می پردازند.
وی افزود: از سوی داوران کانون  پیشکسوتان و منتقدان  تئاتر استان سه جایزه برای بهترین اثر نمایشی، بهترین کارگردان و بهترین نمایش نامه نوبس  در نظر گرفته اند که در مراسم اختتامیه جشنواره به آنان اعطا خواهد شد.
محموی ادامه داد: در مرحله نهایی مرحله نهایی سی و یکمین جشنواره تئاتر استان مازندران خانم مهتاب نصیر پور، آقایان محمد رضا غفاری و حسین کیانی از اساتید تئاترکشور قضاوت این دوره از جشنواره را بر عهده دارند .

رییس انجمن هنر های نمایش مازندران  خاطرنشان کرد: هیات داوران از کانون تئاتر پیشکسوتان مازندران ، اسفندیار بهاری، محمد جونیان،  جهانفرکاویانپور، محمد رضا ضمیر پور، الله یار هزارجریبی، صفرعلی اوجانی، محمدرضا منصوری، هوشنگ رضایی و حمیدرضا گل محمدی تواندشتی از کارشناسان و پیشکسوتان تئاتر استان به قضاوت آثار پرداخته و برترین های این جشنواره را انتخاب می کنند

دبیر سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران  افزود: هیات داوران ازکانون منقدان تئاتر مازندران، علیرضا سعیدی کیاسری، مهدی روشن ضمیر طبری، رضا امیر صالحی، مصطفی غفاری ساروی و حدیث زارع نژاد از هنرمندان شناخته شده ی تئاتر استان برترین های جشنواره سی و یکم استانی را انتخاب می کنند.

محمودی ادامه داد: سی و یکمین جشنواره تئاتر مازندران از تاریخ ۲۰ لغایت ۲۳ آبان ماه با حضور ۱۲ گروه نمایشی از سراسر استان به میزبانی شهر ساری برگزار می شود.

۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«احتمال اشتباه» حسین جمالی در تالار حافظ   | عکس
» «احتمال اشتباه» حسین جمالی در تالار حافظ
... دیدن متن »

نمایش «احتمال اشتباه» به نویسندگی و کارگردانی حسین جمالی، به تهیه کنندگی مشترک بنیاد رودکی و گروه نمایش «نیست» به زودی در تالار حافظ به روی صحنه می‌رود.

به گزارش تیوال به نقل از روابط عمومی و امور بین الملل بنیاد رودکی، مرکز آموزش هنری بنیاد رودکی (تالار وحدت) با همکاری گروه نمایش «نیست» به سرپرستی حسین جمالی مجموعه کارگاه‌های «بازیگری - روایت موزیکال» را تحت عنوان پروژه «هدهد» در اوایل سال جاری  برگزار کرد.
در ادامه، این مرکز در راستای فعالیت‌های آموزشی و اجرایی خود تلاش کرد تا با همکاری مشترک گروه نمایش «نیست»، حاصل برگزاری این کارگاه آموزشی را به شکل یک نمایش به روی صحنه ببرد. به همین منظور پس از چندین ماه آموزش و تمرینات مستمر روزانه با هنرجویان منتخب و گروهی از بازیگران حرفه‌ای تئاتر، حاصل کار این کارگاه آموزشی در قالب اجرای نمایش «احتمال اشتباه» در تالار حافظ به روی صحنه می‌رود.
جمالی که نویسندگی و کارگردانی نمایش« احتمال اشتباه» و سرپرستی این کارگاه آموزشی را بر عهده دارد، اجرای این شکل از تئاتر را در راستای اهداف عالی مرکز آموزش هنری بنیاد رودکی مبنی بر ایجاد فرصت مناسب برای بروز استعدادهای نسل جوان و حمایت از این استعدادها می‌داند.
این کارگاه در دو ترم، در فصل بهار و تابستان سال ۹۸، با بهره‌گیری از تجربیات گروه اجرایی که طی پانزده سال پژوهش استخراج، مدون و با اتکا به جاذبه‌های موسیقی دراماتیک و با همراهی اساتید شناخته‌شده، برگزار شد.

مرکز آموزش هنری بنیاد رودکی پیش از این کارگاه‌های موفقی را با حضور مدرسانی همچون رضا ثروتی، رضا گوران، سیامک صفری، رضا بهبودی، بامداد افشار، ماکان اشگواری، نیما دهقانی و ایمان اسکندری برگزار و نمایش‌هایی را همچون «فهرست» به کارگردانی رضا ثروتی و «ماراساد» به کارگردانی ایمان اسکندری در تالار حافظ به روی صحنه برده است.

حسین جمالی تاکنون نمایش‌های «مجلس نقالی رومئو و ژولیت»، « لیر بیچاره»، «مجلس انتقام‌جویی هملت» و «چل گیس» را در قالب پژوهش‌های اجرایی در حوزه نمایش‌های ایرانی- شرقی و روزآمد نمودن روش بیان بومی، کارگردانی کرده است.


۲ روز پیش، دوشنبه
هادی عرب دامرودی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
امیر مشهدی عباس: جشنواره باعث شده تئاتر خیابانی جدی‌تر دیده شود | عکس
بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان
» امیر مشهدی عباس: جشنواره باعث شده تئاتر خیابانی جدی‌تر دیده شود
... دیدن متن »

داور بخش خیابانی بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان گفت: سطح کیفی آثار خیابانی نسبت به سال‌های قبل ارتقاء یافته و برگزاری مستمر جشنواره در این زمینه تاثیرگذار است.
به گزارش تیوال به نقل از روابط عمومی بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان، امیر مشهدی عباس با بیان اینکه تئاتر خیابانی در جشنواره نسبت به سالهای قبل ارتقاء کیفی داشته است، اظهار کرد: با وجود پیشرفت کارها، هنوز تا ایده‌آل فاصله وجود دارد و باید روند پیشرفت نمایش‌ها حرفه‌ا‌ی‌تر و سریع‌تر باشد اما در مجموع در دوره بیست و ششم، آثار راضی‌کننده است.
او با اشاره به اینکه جشنواره باعث شده تئاتر خیابانی جدی‌تر دیده شود، خاطرنشان کرد: وجود رقابت در جشنواره، به گروه‌ها انگیزه می‌دهد که تلاش کنند تا حضور داشته باشند و دیده شوند و جشنواره می‌تواند دستمایه‌ای باشد که در سالهای بعد آثار خوبی داشته باشیم.
این داور بخش خیابانی تأکید کرد: باید معیارهای تولید نمایش مشخص باشد و جشنواره می‌تواند تعیین‌کننده معیارها باشد.
او با بیان اینکه در طول سال چندان به تئاتر خیابانی پرداخته نمی‌شود، خاطرنشان کرد: نمایش‌های خیابانی بیشتر به صورت سفارشی تولید می‌شوند و باید جایگاه ویژه‌ای برای آن در نظر گرفته شود.
مشهدی‌عباس با تأکید بر اینکه تئاتر خیابانی برای کودکان و نوجوانان باید ویژگی‌های متفاوتی داشته باشد، گفت: تئاتر خیابانی کودکان و نوجوانان نیاز به خلاقیت‌های کودکانه، تصویرسازی‌های بهتر، رنگ‌های متفاوت‌تر دارد که باید بیشتر مورد توجه قرار بگیرد و امیدواریم در این زمینه استانداردها برای گروه‌ها مشخص شود.
او همچنین تصریح کرد: باید به جشنواره نگاه کارشناسی داشت و برنامه‌ها را در بخش‌های مختلف به صورت تخصصی برگزار کرد و این امر به سیاست گذاری کلان نیاز دارد.

۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
میزبانی تئاتر شهر از آیین رونمایی از مجموعه نمایشنامه های «تئاتر دیگر» | عکس
همزمان با آغاز هفته‌ی کتاب و کتابخوانی
» میزبانی تئاتر شهر از آیین رونمایی از مجموعه نمایشنامه های «تئاتر دیگر»
... دیدن متن »

آیین رونمایی از مجموعه نمایشنامه های «تئاتردیگر» نشر«نیماژ» روز دوشنبه بیستم آبان ماه در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار می شود.

به گزارش تیوال به نقل از واحد ارتباطات، آموزش و پژوهش مجموعه تئاترشهر، همزمان با آغاز هفته کتاب و کتاب خوانی، آیین رونمایی از مجموعه نمایشنامه های «تئاتردیگر» نشر«نیماژ» ساعت ۱۷ روز دوشنبه بیستم آبان ماه در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار می شود.

این مراسم رونمایی اولین پروژه در قالب سلسله برنامه های پروژه «کتاب نو» واحد ارتباطات، آموزش و پژوهش مجموعه تئاتر شهر با همکاری ناشران فعال کشورمان، با حضور و سخنرانی علی شمس، آرش عباسی، سید محمد مساوات، جابر رمضانی، پوریا کاکاوند، عباس جمالی و بهار کاتوزی برگزار می شود و حضور تمامی علاقه مندان در این رویداد ازاد است.

مجموعه تئاترشهر از دیرباز کوشیده است در کنارِ فراهم سازی فضایی پویا جهت اجرای آثار نمایشی، به توسعه دانش و گفت و گو پیرامون حوزه های نظری و مکتوب هنرهای اجرایی دست یابد. در امتداد چنین نگاهی دفتر «ارتباطات، آموزش و پژوهشِ» این مجموعه با هدف سازماندهی هر چه بهتر جلسات کتاب_ محور از تمامی مولفان، مترجمان و ناشرین حوزه تئاتر و ادبیات نمایشی برای برگزاری جلسات رونمایی، معرفی ونقدِ کتاب های تازه طبع شده با عنوان «کتابِِ نو» در سالن مشاهیر ِ مجموعه تئاتر شهر دعوت به عمل آورده است.

تمامی ناشران حوزه تئاتر می توانند با مراجعه به فراخوان «کتاب نو» به معرفی آثار تازه نشر یافته ی خود در تئاتر شهر مبادرت ورزند.

۲ روز پیش، دوشنبه
بهزاد اصغریان و فرامرز جعفریان این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چهارمین جلسه نقد و بررسی جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر برگزار شد | عکس
» چهارمین جلسه نقد و بررسی جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر برگزار شد
... دیدن متن »

چهارمین جلسه نقد و بررسی بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر با حضور سعید محبی و جواد روشن برگزار شد.
 
به گزارش تیوال به نقل از روابط عمومی بیست و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر، چهارمین جلسه نقد و بررسی جشنواره بیست و دوم با مدیریت نصرالله قادری و  حضور سعید محبی و جواد روشن از منتقدان تئاتر شامگاه جمعه، ۱۷ آبان در سالن هتل کاروانسرا برگزار شد.

نمایش «حنانه» از مشهد
«حنانه» به کارگردانی علی روحی از مشهد اولین نمایشی بود که در این جلسه مورد نقد و بررسی قرار گرفت. احسان روحی، نویسنده نمایشنامه هم در این جلسه حاضر بود.
روشن درباره این نمایش گفت: گاهی ما فراموش می‌کنیم که هیچ‌ تضمینی وجود ندارد که ما بتوانیم مخاطب را تا پایان نمایش با خودمان داشته باشیم. به همین دلیل رو کردن اتفاقی در پایان نمایش نمی‌تواند تضمینی برای ماندن مخاطب باشد. منظور من تعلیق دراماتیک نیست که مخاطب را در موقعیتی قرار می‌دهیم که عطش دنبال کردن داشته باشد.
او تاکید کرد: ما فراموش می‌کنیم مخاطب هر آن می‌تواند از ما جدا شود. این جدا شدن می‌تواند فیزیکی باشد، یعنی از سالن خارج شود. می‌تواند ذهنی باشد. ما همواره از نقطه آغاز تا پایان نمایش برنامه‌ای داشته باشیم که مخاطب را با خودمان همراه کنیم.
روشن با اشاره به مینیمالیست صحنه گفت: من این مینیمالست صحنه را دوست داشتم. هر وقت در صحنه چنین اتفاقی می‌افتد به بازیگران فرصت حضور بیشتری می‌دهد. بازیگران نمایش «حنانه» توانسته‌اند از این فرصت استفاده درستی کنند.
او درباره موسیقی«حنانه» بیان کرد: به نظرم در نیمه دوم موسیقی خوب بود و ارزش آن بیشتر در نمایش نمود پیدا می‌کرد.
محبی از حاضران در سالن نقد و بررسی خواست نظراتشان درباره نمایشی که دیده‌اند را بیان کنند.
این منتقد با اشاره به فضای اجرای نمایش‌ها گفت: نمی‌دانم چرا همه علاقه به اجرا در فضای بلک‌باکس دارند و به نظرشان اجرا روی صحنه و در فضای قاب عکسی حتی توهین است. در حالی که بیشتر این نمایش‌ها باید در فضای قاب عکسی اجرا شود.
محبی نقطه قوت نمایش «حنانه» را بازی‌های آن برشمرد و توضیح داد: شاید اگر بازی‌های این نمایش ضعیف بود، این قدر به چشم نمی‌آمد. حنانه موفقیت خودش را مدیون بازی‌های خوبش است که حتما توسط کارگردان هدایت شده است.
علی روحی ضمن تشکر از بازیگران کارش  گفت: ما همه تلاشمان را کردیم که قصه را به شکل ساده‌ای به تماشاگرانمان منتقل کنیم.
احسان روحی، نمایشنامه‌نویس بیان کرد: من بسیار خوشحال هستم که بعد از سال‌ها نبودن جلسات نقد و بررسی در جشنواره‌ها، در این جشنواره دوباره جلسات نقد و بررسی برگزار می‌شود. چند شب پیش هم من در این جلسات حضور پیدا کردم و شاهد اتفاق خوبی بودم.
او ادامه داد: خاستگاه نمایش در جنوب اتفاق می‌افتد و بخشی از این روایت به همین جغرافیا منصوب می‌شود. من دنبال این نبودم که جنگ را از نگاه خاصی روایت کنم. می‌خواستم مواجه قهرمان قصه را با اتفاقی کوچک نشان دهم.

نمایش «غراب شیطان» از میناب
نمایش «غراب شیطان» به کارگردانی حسین سبحانی‌مینایی از میناب دومین نمایشی بود که در این جلسه مورد نقد و بررسی قرار گرفت. رضا گشتاسب، نویسنده نمایشنامه به نمایندگی از کارگردان هم در این جلسه حاضر بود.
روشن با بیان اینکه از تماشای این نمایش لذت برده است گفت: به نظرم این دوست داشتنم به خاطر بخش‌های مختلف این اثر است. کارگردانی، موسیقی و بازیگری همه در کنار هم به این نمایش کمک کرده بود. هماهنگی بین اجزا نمایش در مجموعه باعث می‌شد که مخاطب با حس خوبی سالن را ترک کند.
او ادامه داد: فکر می‌کنم فضای اجرا کارگردانی را محدود کرده بود و زیبایی‌شناسی صحنه را از بین برده بود. چرا که نیاز به عمق میدان داشت.
روشن با انتقاد از طراحی صحنه گفت: طراحی صحنه به نظرم آن بخشی بود که ضعیف عمل کرده بود. اصلا نمی‌توانستم فضای آن را درک کنم. پارچه‌های سفیدی که در فضای صحنه پخش شده بود،‌ نتوانسته بود برای ما فضای یک لنج را ایجاد کند.
محبی درباره نمایش «غراب شیطان» بیان کرد: در مجموع که نگاه می‌کنیم می‌بینیم که نمایش موفق شده هماهنگی و جذابیت لازم را ایجاد کند.
گشتاسب درباره چگونگی شکل‌گیری ایده این نمایشنامه گفت: بچه‌های میناب موسیقی خوبی داشتند که می‌خواستند برای آن نمایش بسازند. من نمایشنامه‌ای داشتم که دوستان میناب آن را دوست داشتند ولی جشنواره تئاتر فتح خرمشهر اجازه اجرای نمایش تکراری را نمی‌داد. بنابراین مجبور شدم نمایشنامه‌ای شبیه به آن بنویسم.

نمایش «لگاح» از خرمشهر
نمایش «لگاح» به کارگردانی عبداله حلیات از خرمشهر سومین نمایشی بود که در این جلسه مورد نقد و بررسی قرار گرفت. احسان روحی، نویسنده نمایشنامه هم در این جلسه حاضر بود. در این جلسه پژمان مهراب‌پور از نویسندگان نمایشنامه حاضر بود.
روشن با اشاره به اینکه نمایش «لگاح» قصه مشخصی دارد گفت: پیچیدگی قصه می‌تواند جذاب باشد، اما در برخی مواقع ممکن است باعث لطمه خوردن ارتباط مخاب با نمایش شود. پیچیده کردن روایت تا زمانی که در خدمت اثر است و شکل زیباشناسی دارد، باید وجود داشته باشد. چون استفاده بیش از اندازه از آن برای مخاطب آزاردهنده است.
او ادامه داد: شکل روایت نمایش «لگاح» پیچیدگی ایجاد کرده که می‌توانست وجود نداشته باشد. در مجموع اثر توانسته قصه خودش را روایت کند و سوالاتی که مخاطب به مرور برایش ایجاد شده است را پاسخ بدهد.
روشن تاکید کرد: بازی بازیگران، به خصوص خانم پورحسینی که جزو گروه نویسندگان هم هست بسیار مناسب و موثر بود. به نظرم طراحی صحنه ساده بود ولی مناسب این کار بود.
محبی درباره نمایش «لگاح» توضیح داد: تمام کسانی که در قصه حضور دارند قربانی آن شرایط هستند. همه قربانی نظام اجتماعی هستند که دارند در آن زندگی می‌کنند. در شکل اجرایی می‌بینیم که نمایش سعی کرده با تمام کم و کاستی‌هایی سالن دارد شکلی از اجرای مفهومی را به تماشا بگذارد.
او افزود: این موضوع در بازی بازیگر‌ان کار به خصوص خانم‌ها بیشتر نمود داشت.
حلیات، کارگردان «لگاح» با اشاره به اینکه جزو پنج نفری است که جشنواره تئاتر فتح خرمشهر را بنیان ‌گذاشته است گفت: من در تمام ۲۱ دوره گذشته این جشنواره در آن حضور داشته‌ام و جزو پنج نفر بنیان‌گذار این جشنواره هستم که با سختی و مقاومت به فعالیت خودم ادامه می‌دهم.
او تاکید کرد: از تمام گروه‌هایی که به خاطر کمبود امکانات صدمه خوردند،‌ عذرخواهی می‌کنم. ما در طی این سال‌ها تلاش کرده‌ایم تا این کمبود امکانات را رفع کنیم و خاطره خوبی برای گروه‌هایی که به اینجا می‌آیند باقی بگذاریم. ولی متاسفانه بعد از مدتی جشنواره در اختیار مسئولانی قرار گرفت که در این امر کوتاهی می‌کنند.
بیست‌ و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر در بخش‌های مسابقه نمایش‌های صحنه، مسابقه نمایش‌های کوتاه، مسابقه نمایشنامه‌نویسی، نمایش‌های محیطی و میدانی و کارگاه‌های آموزشی و جلسات نقد و بررسی از ۱۵ تا ۱۹ آبان ‌ماه ۱۳۹۸ در منطقه آزاد اروند به دبیری حمیدرضا آذرنگ در حال برگزاری است.

۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
فروغ رستگار: ستاره کار دغدغه نوجوانان را می گوید/ سختی نگارش برای کودک و نوجوان | عکس
بیست و ششمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان
» فروغ رستگار: ستاره کار دغدغه نوجوانان را می گوید/ سختی نگارش برای کودک و نوجوان
... دیدن متن »

به گزارش تیوال به نقل از روابط عمومی بیست و ششمین جشنواره بین المللی تاتر کودک و نوجوان همدان، فروغ رستگار نویسنده نمایشنامه ستاره کار که از آثار برگزیده جشنواره اعلام شد، درباره نمایشنامه خود گفت: این نمایشنامه به پیشنهاد همکارم آقای سیروس زردشتی نوشته شد که در شکل گیری ایده کلی و طرح نمایشنامه نقش مهمی ایفا کرد.

وی با اشاره به خلاصه ای از این نمایش عنوان کرد: ستاره کار درباره دغدغه شهرت یک نوجوان بسکتبالیست است. او که عاشق آسمان و ستاره هاست تلاش می کند تا به هرقیمتی سوپر استار شود و ستاره درخشانی به اسم خودش داشته باشد اما در برخورد با مرد ستاره کار می فهمد راز درخشش ستاره ها چیز دیگریست.

این نویسنده جوان با اشاره به ایده نمایشنامه یادآور شد: ایده ای داشتیم که یک بسکتبالیست دوست دارد سوپراستار شود چون قد بلندی دارد و خانواده اش فکر می کنند براساس سابقه خانوادگی می تواند به این هدف برسد اما او خودش کار دیگری را دوست دارد.

رستگار درباره مخاطبان این نمایشنامه توضیح داد: مخاطب نمایشنامه نوجوانان هستند که هم به بحث اهداف و علاقه مندی های آنها می پردازد که در این سن مورد توجه قرار می گیرد و هم به بحث سلبریتی ها و سوپراستارها می پردازد که می توانند نوجوانان را تحت تاثیر قرار دهند.

وی درباره ادامه کار روی این نمایشنامه تصریح کرد: به احتمال زیاد براساس فیدبک ها بازنویسی شده تا بتوانیم آن را اجرا کنیم. برای این منظور یک دورخوانی خواهیم داشت و بعد کار به کارگردان سپرده می شود.

رستگار درباره مدت زمان نگارش متن نیز گفت: دو سه هفته زمان برد تا توانستیم از ایده به طرح برسیم. حدود دو هفته نیز نگارش متن و بازنویسی آن طول کشید.

وی در پایان درباره تاثیر جشنواره ها بیان کرد:
این اولین نمایشنامه من است اما شاید در این حوزه دیگر کار نکنم چون هم بسیار سخت است و هم تخصص می خواهد برای کودک و نوجوان کار کنید. با این حال یکی از انگیزه های نوشتن نمایشنامه، جشنواره ها هستند چون نمایشنامه ها برای عرضه شدن در مکانی نوشته می شوند.

بیست و ششمین جشنواره بین المللی تاتر کودک و نوجوان از ۱۶ تا ۲۱ آبان به دبیری مجید قناد در همدان در حال برگزاری است.

۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آیین آغازین نمایش «قصه های سفر پرماجرای کشتی نوح» برگزار می شود | عکس
با حضور علیرضا خمسه و جمعی از هنرمندان در سالن گلستان کانون
» آیین آغازین نمایش «قصه های سفر پرماجرای کشتی نوح» برگزار می شود
... دیدن متن »

نمایش «قصه های سفر پر ماجرای کشتی نوح» چهارشنبه ۲۲ آبان ماه ساعت ۱۹ در سالن گلستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به روی صحنه می‌رود

در آئین افتتاحیه این اثر نمایشی، علیرضا خمسه، کمدین سینما، تئاتر و تلویزیون و جمعی دیگر از هنرمندان حضور خواهند داشت.

در این اثر که به صورت کار گروهی به رشته تحریر درآمده است و مریم معترف طراحی و کارگردانی آن را عهده دار خواهد بود، مسعود پور جمشید، منا شمس الدینی، مجتبی گوهرخای، علی بیک محمدی، شهرام نجاتی و  میثم یوسفی به ایفای نقش می‌پردازند.

فائزه فیض طراحی و ساخت عروسک، شهرام نجاتی شعر و موسیقی، مهدی طالعی نیا پرده نقاشی، عباس شاهچراغی مدیر صحنه، سعید شکر نیا طراح پوستر و بروشور، اختر تاجیک عکاس، فریبا جدیدی مشاور رسانه ای، شهر آشوب مفتاحی هماهنگی، شادن گلزار روابط عمومی و روژین ستاری مدیر تولید این اثر نمایشی هستند.

۲ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش جمعه‌کُشی i
«جمعه‌کُشی» برای دومین بار تا ۲۴ آبان ماه تمدید شد | عکس
» «جمعه‌کُشی» برای دومین بار تا ۲۴ آبان ماه تمدید شد
... دیدن متن »

نظر به استقبال و درخواست‌های تماشاگران به‌خصوص هنرمندان، منتقدان و صاحب‌نظران تئاتر، اجرای نمایش «جمعه‌کُشی»، تنها برای سه روز و تا جمعه ۲۴ آبان ۱۳۹۸، تمدید شد.

به گزارش روابط عمومی نمایش، با توجه به عدم‌‌امکان تمدید مجدد این نمایش در تماشاخانه‌ی سنگلج، از علاقمندان دعوت می‌شود تماشای نمایش را به آخرین روز اجرا موکول نکنند.
«جمعه‌کُشی» به‌نویسندگی و کارگردانی اسماعیل خلج، تا جمعه ۲۴ آبان، همه‌روزه در ساعت ۱۹:۳۰، در تماشاخانه‌ی سنگج اجرا می‌شود.

بلیت نمایش از طریق سایت تیوال و یا مراجعه به گیشه‌ی تماشاخانه‌ی سنگلج قابل‌تهیه است.

برخی از هنرمندان و چهره‌های شناخته‌شده‌ای که تاکنون به‌تماشای این نمایش نشسته‌اند:
دکتر یدالله آقاعباسی، گلاب آدینه، محمد آقازاده، محمدعلی آهنگران، رضا آشفته، مسعود آب‌پرور، هادی آفریده، ناصر آویژه، ندا آل‌طیب، مازیار آرام، دکتر محمدرضا آزادی، سیروس ابراهیم‌زاده، ابراهیم اصغرزاده، رویا افشار، دکتر حمیدرضا افشار، دکتر حمید امجد، مهدی افضلی، محمد ابراهیمیان، پدرام اکبری، منوچهر اکبرلو، کریم اکبری مبارکه، مجتبی اقدامی، سوسن اصلانی، دکتر مجید امرایی، عبدالرضا اکبری، محمدرضا الوند، بیژن افشار، سیروس اسنقی، میلاد اکبرنژاد، احمدرضا اسعدی، دکتر علی ایزدی، فرزاد امینی، فرهاد امینی، حمید ابراهیمی، همایون ایزدپناه، ایرج افشاری اصل، رضا امامی، بهروز بقایی، رضا بانگیز، کاظم بلوچی، دلاور بزرگ‌نیا، ناصر باباشاهی، ناصر بزرگمهر، عادل بزدوده، محمدعلی بخشنده، سعید بشیری، محمود بصیری، علی بی‌غم، حسن باستانی، محمد بنایی، محمدجواد باقری ارومی، سونیا پوریامین، اسماعیل پوررضا، امیر پوریا، دکتر آزاده پشتونی، مهناز پسیخانی، شاهد پیوند، هوشنگ توکلی، شاهرخ تندرو صالح، علی تدین صدوقی، ندا ثابتی، دکتر روح‌الله جعفری، جمشید جهان‌زاده، عباس جهانگیریان، قاسم جعفری، دکتر جواد جمیل اهری، علی جعفری فوتمی، سیاوش جامع، صمد چینی‌فروشان، بابک چمن‌آرا، محمدجواد حق‌شناس، سیدمحمد حسینی، محسن حسینی، جمشید حقیقت‌شناس، نورالدین حیدری‌ماهر، روزبه حسینی، محسن حسن‌زاده، ناصر حبیبیان، محمد حمزه‌زاده، فرشته حبیبی، علی‌رضا حنیفی، احسان حاجی‌پور، دکتر محمدرضا خاکی، منصور خلج، بهزاد خداویسی، محسن خیمه‌دوز، شهرام خرازی‌ها، محمدحسن خدایی، آندرانیک خچومیان، بهزاد خاکی‌نژاد، مهرداد خامنه، مهدی خاتمی، آرش دادگر، دکتر حمید دهقان‌پور، علی‌رضا درویش‌نژاد، محمد دشت‌گلی، دکتر علی‌رضا دباغ، دکتر علی‌رضا دریابیگی، حبیب‌الله دانش، داوود داداشی، محبت دارآفرین، سعید ذهنی، رضا رویگری، ایرج راد، دکتر رمضان‌علی رویایی، دکتر مهدی رحیمیان، دکتر طلایه رویایی، امیرشهاب رضویان، دکتر مهرداد رایانی مخصوص، رضا رفیع، محمد رضایی‌راد، عزت‌الله رمضانی‌فر، محمدصادق رنج‌کشان، علی‌اصغر راسخ‌راد، مهدی رضاخانی، سیدجواد روشن، جلیل رفیعی، مریم رحیمی، افشین رازی، صدرالدین زاهد، قاسم زارع، رضا سرور، محمد ساربان، کوروش سلیمانی، رحمان سیفی‌آزاد، سپهر سیفی، کیوان سررشته، محسن سلیمانی، علی سوارنژاد، علی سلیمانی، مختار سائقی، مجید ستایش، دکتر احسان شریعتی، محمدسعید شریفیان، میکاییل شهرستانی، مریم شفیعی، دکتر رامتین شهبازی، علی شمس، مریم شکرایی، اردشیر شیرخدایی، دکتر اردشیر صالح‌پور، بهزاد صدیقی، شمسی صادقی، مهدی صناعتی، علی صادقی‌خواه، سیاوش طهمورث، جواد طوسی، امید طاهری، آرمان طیران، قاسم طاهراحمدی، محمد طاهری‌راد، فتح‌الله طاهری، دکتر محمود عزیزی، همایون علی‌آبادی، علی عابدی، علی‌اکبر عبدالعلی‌زاده، هادی عامل، معصومه عمارتی، سیدعباس عظیمی، زهره عشقی خاص، سارا عابدی، ترنگ عابدیان، علی‌رضا غفاری، دکتر نعمت‌الله فاضلی، بهزاد فراهانی، بایرام فضلی، داوود فتحعلی‌بیگی، عبدالرضا فریدزاده، احسان فلاحت‌پیشه، آرش فلاحت‌پیشه، مجید فروغی، وحید فخر موسوی، بهروز فائقیان، مریم فتحی، مجید قناد، علی‌اکبر قاضی‌نظام، نصرالله قادری، هوشنگ قوانلو، دکتر احمد کامیابی مسک، دکتر عطاالله کوپال، شهرام کرمی، عبدالغفار کاکایی، داوود کیانیان، مصطفی کوشکی، مریم کاظمی، عبدالرسول کارگشا، حمید کاکاسلطانی، پرستو کرمی، دکتر شهرام گیل‌آبادی، محمود گبرلو، شکرخدا گودرزی، دکتر عبدالحسین لاله، حمید لیقوانی، علی لدنی، رامین لباسچی، دکتر مصطفی مختاباد، هادی مرزبان، علی مؤذنی، مریم معترف، مهدی میامی، دکتر کیهان محمدخانی، عظیم موسوی، احسان مهتدی، محسن محمودی، پریسا مقتدی، فرزاد معافی، علی میلانی، حسن موذنی، امیر مهاجر، شیرین میرزانژاد، محمدرضا مختاری آزادفر، ژاله محمدعلی، بابک میزانی، اکبر مددی‌مهر، دکتر فرهاد ناظرزاده کرمانی، دکتر عبدالرحمن نجل‌رحیم، دکتر سهیلا نجم، رسول نجفیان، رویا نونهالی، فرزانه نشاط‌خواه، حجت نظری، دکتر محمدحسین ناصربخت، میلاد نیک‌آبادی، اصغر نوری، اتابک نادری، کیوان نخعی، حسن نظری، هومن نجفیان، دکتر محمد نجاری، حامد نصرآبادیان، عباس نایی، محمدعلی نوروش، ابراهیم وحیدزاده، یدالله وفاداری، هرمز هدایت، اصغر همت، آناهیتا همتی، حمید هنری، سیروس همتی، هوشنگ هیهاوند، هوشمند هنرکار، مسعود همتیان، اکبر یادگاری، محمدامیر یاراحمدی، مهدی یاورمنش، میثم یوسفی، حسین یکتا عربانی.

۲ روز پیش، دوشنبه
زهره مقدم، عالیا و بهزاد اصغریان این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دهکردی: هر چقدر به موضوع جنگ بپردازیم کم است | عکس
بیست‌ و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر
» دهکردی: هر چقدر به موضوع جنگ بپردازیم کم است
... دیدن متن »

پیام دهکردی که در بیست‌و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر مدیریت کارگاه‌های آموزشی-تخصصی را بر عهده دارد گفت: هرچقدر به موضوع جنگ بپردازیم کم است. باید با صراحت بگویم اگر ما به موضوع جنگ خوب پرداخته بودیم،‌ نه به شکل شعاری،‌ نه به شکل نصیحت‌گونه، آن‌وقت شاهد این همه دزدی در مملکت خودمان نبودیم.

به گزارش تیوال روابط عمومی بیست‌ و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر، پیام دهکردی درباره برگزاری جشنواره تئاتر در شهر خرمشهر و تمرکززدایی از تهران گفت: تمرکززدایی به هر روی اتفاق مبارکی است. چون همه‌ چیز در ذیل تئاتر در تهران متمرکز شده است. در حالی‌ که به نظر من باید آن اتفاقی که برای فوتبال ما افتاده است برای تئاترمان هم بیافتد. امروز وقتی به تیم‌های فوتبال شهرهای دیگر نگاه می‌کنید،‌ می‌بینید که بسیار طراز اول و بین‌المللی هستند.
او که در در بیست‌و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر مدیریت کارگاه‌های آموزشی-تخصصی را بر عهده دارد ادامه داد: من نه خیلی موافق فضای جشنواره‌زده هستم و نه موافق این هستم که دائم سالن نمایش درست کنیم تا به مدد آن تئاتر ایجاد شود. واقعیت این است که در حال‌حاضر بزرگ‌ترین سد و مانعی که سر راه شکل‌گیری تئاتر در شهرهای دیگر وجود دارد، نبود همت و عزم در مسئولان است.

دهکردی تاکید کرد: متاسفانه فرهنگ و به طور مشخص تئاتر دغدغه مسئولان ما نیست. ولی کافی است روز برگزاری اختتامیه همین جشنواره به مراسم بیایید، آن ‌موقع است که مسئولان و افرادی از این استان را خواهید دید که تاکنون ندیده‌اید. چرا که عکس یادگاری خوب است. فرهنگ ژست خوبی دارد. ولی وقتی پای عمل می‌رسد، همه فرهنگ و هنر را فراموش می‌کنند.
او با اشاره به زیرساخت‌ها گفت: اگر ژست فرهنگ برای مسئولان ما خوب است، باید به فکر درست کردن زیرساخت‌ها هم باشند. در حوزه سخت‌‌افزاری که همان سالن نمایش و امکاناتش می‌شود و در کنار آن باید بودجه‌هایی برای سیاست‌گذاری و تولید تئاتر مدام به شکل عمومی در طول سال تخصیص پیدا کند.

دهکردی با تاکید بر اینکه حضور جشنواره‌ها تنها عامل زنده ماندن تئاتر به شکل ضعیف است توضیح داد: به مدد همین شورمندی جشنواره‌ها و عکس یادگاری که به همراه دارد، جشنواره‌ها همچنان به راه هستند و به خاطر آن‌ها تئاتر به شکل ضعیفی زنده مانده است. اما کاش به واسطه همین عکس یادگاری حداقل دو سالن نمایش خوب می‌ساختند.

این مدرس بازیگری درباره پرداختن به موضوع جنگ گفت: هرچقدر به موضوع جنگ بپردازیم کم است. باید با صراحت بگویم اگر ما به موضوع جنگ خوب پرداخته بودیم،‌ نه به شکل شعاری،‌ نه به شکل نصیحت‌گونه، آن‌وقت شاهد این همه دزدی در مملکت خودمان نبودیم. دزدی و فسادی که درون سیستم نهادینه شده است. همه این‌ها محصول فراموشی جنگ است. چراکه آن کسی که مسئولیت را بر عهده گرفته، فراموش کرده به خاطر این ممکلت چه خون‌هایی ریخته شده و چه جوانانی جانشان را از دست داده‌اند.
او ادامه داد: پس هر چقدر در این‌باره کار کنیم،‌ کم است، اما نه به شکل سطحی، شعارزده و غیرواقعی. چرا که تا امروز بیشتر به این سمت رفته‌ایم و همین باعث شده تا نسل‌های جدید با موضوع جنگ فاصله بگیرند. جشنواره تئاتر فتح خرمشهر باید به این سمت حرکت کند. چرا که تئاتر زبان اعتراض است،‌ اگر تئاتر جدی در خرمشهر امروز وجود داشت، می‌توانست جامعه را بیدار کند. اگر جامعه بیدار می‌شد،‌ ما امروز شاهد شهری نبودیم که هنوز زخم‌های جنگ در جا‌ی جای آن به چشم می‌خورد.

بیست‌ و دومین جشنواره ملی تئاتر فتح خرمشهر در بخش‌های مسابقه نمایش‌های صحنه، مسابقه نمایش‌های کوتاه، مسابقه نمایشنامه‌نویسی، نمایش‌های محیطی و میدانی و کارگاه‌های آموزشی و جلسات نقد و بررسی از ۱۵ تا ۱۹ آبان ‌ماه ۱۳۹۸ در منطقه آزاد اروند به دبیری حمیدرضا آذرنگ در حال برگزاری است

۲ روز پیش، دوشنبه
احمدی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید