آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش و همیشه پاییز
S3 : 01:04:53 | com/org
امکان خرید پایان یافته
۰۶ تا ۲۷ تیر
۱۸:۰۰
۱ ساعت
بها: ۳۰,۰۰۰ تومان  |  جزییات
۳۰,۰۰۰ تومان
بیست و پنج نوامبر ۲۰۱۹ خواب می بینم، دارم خواب می بینم که جلوی لپ تاپمم، سر کلاس نشستم. همه حرف میزنن و من نمیفهمم. کلمات رو میشناسم اما وقتی کنار هم می شینن، نمیتونم یه جمله کامل از توش دربیارم. بیست و پنج نوامبره و من نگرانم، کلاس شروع میشه موضوع پایان نامم رو تو ذهنم مرور میکنم هویت شیئ در عکس. من باید موضوع پایان نامم رو بگم مکث میکنم کلمات رو تو ذهنم مرور میکنم میچسبونمشون بهم، نوبت من میشه ازم به فارسی میپرسن موضوع پایان نامت چیه؟ مکث میکنم همه ساکت میشن خواب می بینم فارسی یادم رفته.

توجه مهم: با توجه به اینکه محیط باز روبروی سالن بخشی از محیط دانشگاه تهران است، کشیدن سیگار در این محیط ممنوع است.

سبک
درام

ویدیوها

مکان

خیابان انقلاب، ابتدای خیابان شانزده آذر، شماره شانزده، جنب کلینیک دانشگاه تهران، مرکز تئاتر مولوی
تلفن:  ۶۶۴۱۹۸۵۰

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
درگیری ذهنی یک مهاجر در «و همیشه پاییز»/ مخاطبانی که نگران هستند

مهیار جوادی‌ها نویسنده و کارگردان نمایش «… و همیشه پاییز» که این روزها در تالار مولوی روی صحنه است درباره اجرای این نمایش به خبرنگار مهر گفت: این اثر نمایشی اواخر سال قبل ۹ اجرا در تالار مولوی داشت که بعد از آن اجرایش به دلیل بحران کرونا متوقف شد و با از سرگیری فعالیت‌های تئاتری مجدداً از ۶ تیر اجرای خود را آغاز کرده است. کم و بیش از استقبال مخاطبان رضایت دارم اما شاهد حضور تماشاگران در سالن مانند سابق نیستیم چون این روزها مدام خبرهای ناخوشایندی از شیوع بیشتر بیماری به گوش می‌رسد و همین مساله مخاطبان را از حضور در سالن‌ها نگران می‌کند ولی نیمی از ۵۰ درصد ظرفیتی که از سالن در اختیار داریم پر می‌شود.

وی ادامه داد: با این وجود هم مسئولان تالار مولوی و هم ۲ گروه نمایشی که در این مرکز اجرا دارند همه تلاش خود را می‌کنند تا مسائل بهداشتی کاملاً رعایت شود. در اجرای نمایش نیز مشکلی بابت ارتباط نزدیک بین بازیگرها وجود ندارد چون از ابتدا طراحی و فضاسازی نمایش به گونه‌ای بود که بازیگران از هم فاصله داشته باشند و در باکس‌های جداگانه ای مستقر ... دیدن ادامه ›› شوند.

جوادی‌ها درباره چگونگی شکل‌گیری این اثر نمایشی توضیح داد: تمرین‌های این نمایش از سال گذشته به شکل کارگاهی آغاز شد و با ایده‌هایی که سر تمرین‌ها مطرح می‌شد متن نمایشنامه تکامل یافت. همچنین دراماتورژی کار نیز بر عهده حسین توازنی زاده است که کمک زیادی در شکل‌گیری اجرا داشت.

این کارگردان تئاتر در پایان درباره مضمون نمایش عنوان کرد: این اثر نمایشی که تنها ۲ شخصیت زن دارد درباره دغدغه‌ها، تجربیات و نگاه شخصی خود من به مقوله مهاجرت است و درباره فردی است که در فرانسه زندگی می‌کند و تنهایی و فشارهای اجتماعی باعث شده که با درونیاتش درگیر و با خودش صحبت کند.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «بیست و پنج نوامبر ۲۰۱۹ خواب می‌بینم، دارم خواب می‌بینم که جلوی لپ تاپمم، سر کلاس نشستم. همه حرف می‌زنن و من نمی‌فهمم. کلمات رو می‌شناسم اما وقتی کنار هم می‌شینن، نمی‌تونم یه جمله کامل از توش دربیارم. بیست و پنج نوامبره و من نگرانم، کلاس شروع میشه موضوع پایان نامم رو تو ذهنم مرور می‌کنم هویت شیئی در عکس. من باید موضوع پایان نامم رو بگم مکث می‌کنم کلمات رو تو ذهنم مرور می‌کنم می‌چسبونمشون به هم، نوبت من می‌شه ازم به فارسی می‌پرسن موضوع پایان نامت چیه؟ مکث می‌کنم همه ساکت می‌شن خواب می‌بینم فارسی یادم رفته.»

آبان حسین آبادی و یکتا طبیبی بازیگران «… و همیشه پاییز» هستند.

جعفر میراحمدی و nahid jamshidi این را خواندند
محمد محقق منتظری این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
در ابتدا اینکه بنده نه به عنوان منتقد که به عنوان بیننده مطالب زیر را می نویسم و از همه ی عزیزانی که مخاطب این نوشته هستند صمیمانه درخواست دارم که تئاتر را فراموش نکنند، چرا که تئاتر در ایران هنری فقیر (از نظر مالی) و شکننده است و ظهور کرونا می‌تواند به آن آسیب جدی وارد کند و حتی باعث ایجاد اختلال بین نسلی در این هنر اصیل و شگفت انگیز گردد.
اولین نکته ای که در نمایش "و همیشه پاییز"، توجه بنده را جلب کرد لایه مفهومی آن بود. در زمانه ای که مهاجرت کعبه ی همه ی در جهان سوم گرفتار شدگان است دغدغه‌ی هویت داشتن قابل ستایش است، مطرح کردن اینکه فالوس مهاجرت هم مانند همه‌ی نداشته های این قبیله ی سرگردانی پوچ و سراب است شجاعتی می‌خواهد که از نظر من قابل ستایش است. دوپاره کردن زمان و صحنه نیز برای مطرح کردن موضوع هویت و گمشدگی بسیار دلچسب و بجا انجام شده بود.
از نظر تکنیکی، طراحی صحنه و نور بسیار خوب انجام شده بود، بخصوص استفاده از پرده به عنوان المان صحنه و هم زمان پرده‌ی نمایش ایده‌ی بسیار خوب و بجایی بود، تو گویی گذشته ای در حال محو شدن است و از در و دیوار آن تنها پرده ای شفاف با تصاویری مبهم می ماند و بس. به نظر اینجانب صدای صحنه دچار مشکل بود، پیشنهاد میکنم صدا را از حالت مونو و پخش از پشت صحنه‌ی اجرا خارج کنید.
با توجه به طولانی بودن برخی دیالوگ ها پیشنهاد میکنم بازیگران محترم بیشتر از بازی صدا و چهره استفاده کنند، به شخصه در برخی پلان ها خستگی را در حرکات تماشاگران مشاهده می کردم.
در کل این نمایش خوب را پیشنهاد میکنم، عزیزان سالن های تئاتر را خالی نگذارید، اینها آخرین محل های تنفس فرهنگ در برهوت ابتذال است.
جعفر میراحمدی، امید رستگار و NetHunter این را خواندند
Mjavadiha، محمد محقق منتظری و nahid jamshidi این را دوست دارند
ممنون از نظراتتون🍀
Mjavadiha  
ممنون از نظراتتون🍀
ارادت دارم
روزی که من دیدم متاسفانه بازی ها خیلی ضعیف و تصنعی بود.
البته پنهان خانه شست برد پایین.
من چیزی از کارگردانی تئاتر نمیدونم ولی عجیبه که یک کار با داشتن دو یا سه بازیگر اینقدر بازیهای ضعیفی ارائه میده و یک کار دیگه با داشتن ده پانزده بازیگر آن هم آماتور اونقدر بازیهای درخشانی به نمایش میذاره
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
چهره‌هایی که تبلیغ ماست و دوغ را به تئاتر ترجیح می‌دهند

کارگردان نمایش «...و همیشه پاییز» می‌گوید: خطر ابتلا به کرونا در تئاتر بیشتر از رستوران نیست و اگر قرار به ترسیدن باشد، از سالن تئاتر هم به اندازه رستوران بترسیم.

مهیار جوادی‌ها که از جمعه ۶ تیر اجرای نمایش خود را در تالار مولوی از سر گرفته است، در گفتگو با ایسنا از تلاش برای بقای تئاتر در دوران کرونایی، کم توجهی اداره کل هنرهای نمایشی به گروه‌هایی که متضرر شده‌اند، ژست روشنفکرانه برخی از تئاتری‌ها برای اجرا نکردن تئاتر و  چهره‌هایی که تبلیغ ماست و دوغ را به تبلیغ تئاتر ترجیح می‌دهند، سخن گفت. 

این کارگردان جوان در آغاز از این نکته سخن گفت که برخی از افراد به زندگی عادی خود بازگشته‌اند و همه برنامه‌های خود را دارند ولی از تئاتر رفتن می‌ترسند.

او ... دیدن ادامه ›› خطاب به این افراد گفت: خطر ابتلا به ویروس کرونا در تئاتر هم به اندازه رستوران وجود دارد بنابراین اگر از تئاتر می‌ترسیم، از رستوران هم باید به همان اندازه بترسیم.

جوادی‌ها در عین حال تاکید کرد: کاملا درک می کنم برخی از افراد ممکن است به رعایت پروتکل‌های بهداشتی در سالن‌های تئاتر اعتماد نکنند و دچار اضطراب شوند. شخصا به این افراد پیشنهاد می‌کنم به تماشای تئاتر نیایند چون درست نیست که اضطراب‌شان زیادتر شود ولی روی صحبت من با کسانی است که کاملا به زندگی عادی خود بازگشته‌اند و در این میان فقط حضور در سالن تئاتر را پر خطر می‌دانند! ولی مگر سالن تئاتر از مترو، رستوران یا کافه پرخطرتر است؟!

جوادی‌ها در ادامه از یکسری از هنرمندان تئاتر هم گلایه کرد و توضیح داد: برخی از دوستان تئاتری هم پز روشنفکری و اپوزیسیون دارند. هرچند همه ما از شرایط اجتماعی خود ناراضی هستیم ولی شایسته نیست تئاتر را وسیله انتقادات خود کنیم. متاسفانه برخی از هنرمندان ژست اپوزیسیون می‌گیرند و در این میان، تئاتر  را بهانه می‌کنند. آنان به روال عادی زندگی خود بازگشته‌اند. ممکن است به رستوران و مهمانی بروند ولی اجرای تئاتر را خطرساز می‌دانند.

این کارگردان جوان تئاتر خاطرنشان کرد: منظورم کسانی نیستند که به دلیل شرایط اقتصادی، از ادامه اجرای نمایش‌هایشان چشم‌پوشی کرده‌اند. کاملا آنان را درک می‌کنم. خود من هم اگر به جای تالار مولوی قرار بود در یک سالن خصوصی با اجاره بالا اجرا بروم، حتما دچار تردید می‌شدم و حساب و کتاب زیادی می‌کردم. هرچند همین الان هم خیلی در مضیقه هستم ولی مشکل من با کسانی است که هیچ کاری نمی‌کنند و فقط پز روشفکری می‌دهند و با همه چیز هم مخالفند.

او  سپس با ابراز تاسف از اینکه اداره کل هنرهای نمایشی هم تاکنون هیچ حمایتی از تئاتری‌ها انجام نداده، افزود: این اداره هیچ برنامه‌ای ندارد. در صورتی که در این شرایط عجیب کرونایی، واقعا به حمایت آن نیاز داریم. بخشی از این اداره که مسئول تصویب بودجه‌ است، ماهی یک بار جلسه دارد که هیچ تضمینی هم برای تشکیل جلسه آن وجود ندارد. 

جوادی‌ها یادآوری کرد: آقای اتابک نادری از طرف اداره کل هنرهای نمایشی، لیست تمام نمایش‌هایی را که به دلیل کرونا اجرایشان متوقف شده و متضرر شده بودند تهیه کرد ولی هیچ اتفاقی برای ما نیفتاده است. وضعیت ما شبیه کسانی است که داریم در دریا غرق می‌شویم و  نجات غریق‌ها می‌گویند بعدا شما را نجات می‌دهیم! 

او همچنین درباره حمایت سلبریتی‌ها از تئاتر و کمک به تبلیغ نمایش‌های روی صحنه نیز توضیح داد: یکی از رویاهای تئاتری‌ها این است که چهره‌ها برای نمایش‌های آنان تبلیغ کنند اما متاسفانه برخی از چهره‌ها گویی کسر شاءن خود می‌دانند که برای خانه خود تبلیغ کنند درحالیکه با تبلیغ ماست و دوغ مشکلی ندارند. 

این کارگردان با تاکید بر اینکه سخنش خیلی کلی است ، افزود: از سال‌ها پیش که دستیار حمید پورآذری بودم، این ایده وجود داشت و در این سال‌ها کسانی مانند نوید محمدزاده از تئاتر حمایت کرده‌اند اما حمایت چهره‌ها هم گویی محدوده خاصی دارد و انگار آنان چند کارت محدود دارند که فقط برای یکسری نمایش انگشت‌شمار آنها را به کار می‌گیرند و در این زمینه خساست می‌کنند. البته نمی‌گویم برای هر نمایشی تبلیغ کنند. موقعیت آنان را هم درک می‌کنم ولی این دینی است که هر هنرمند شناخته شده‌ای که پیشینه تئاتری دارد، نسبت به خانه خودش باید احساس کند.

او در پاسخ به این پرسش که در این شرایط پیچیده چگونه برای از سرگیری اجرای خود به قطعیت رسیده است، توضیح داد: دو نکته وجود دارد؛ یکی مسئولیت اجتماعی همه ما برای جلوگیری از گسترش ویروس کرونا و دیگری رسالتی که ما برای ادامه تئاتر داریم که در این وضعیت بغرنج بتواند به زیست خود ادامه بدهد و حذف نشود.

جوادی‌ها یادآوری کرد: هنر تئاتر در طول تاریخ در سخت‌ترین مقاطع هم توانسته به زندگی خود ادامه بدهد؛ در جنگ و قحطی و بیماری به هر حال در هر گوشه‌ای توانسته به حیات خود تداوم ببخشد. در مقطع دشوار فعلی هم وظیفه ماست که آن را زنده نگه داریم. هرچند ممکن است این حرف، خیلی شعاری به نظر برسد.

او اضافه کرد: در حال حاضر رعایت پروتکل‌های بهداشتی به آداب و رسوم زندگی جدید ما تبدیل شده است. در همین زمینه خود سالن‌های تئاتر هم تلاش می‌کنند با مواد ضد عفونی کننده، ماسک و تب‌سنج و ... اعتماد مخاطبان را جلب و خاطر تماشاگران را آسوده کنند.

جوادی‌ها اضافه کرد: از سوی دیگر من هم به عنوان سرپرست یک گروه نمایشی که در قبال آنان مسئولیت دارم، وقتی می‌دانم گروهم یک سال تمام برای آماده‌سازی این نمایش تلاش کرده‌اند، به خودم اجازه نمی‌دهم به تنهایی درباره ادامه اجرا یا تعطیلی آن تصمیم بگیرم. بنابراین این ریسک را به جان خریدم که ممکن است تماشاگر نداشته باشیم ولی اجازه بدهیم زندگی تئاتر و همین طور بقای گروه‌مان ادامه پیدا کند. 

نمایش « ...و همیشه پاییز» نوشته و کارگردانی مهیار جوادی‌ها بهمن سال گذشته در سالن اصلی مرکز تئاتر مولوی روی صحنه رفت که بعد از ۹ شب اجرا به دلیل شیوع بیماری کرونا و با تعطیلی مراکز فرهنگی و هنری از ادامه اجراهای خود بازماند. این نمایش بعد از ۴ ماه تعطیلی، از ـ ۶ تیر ماه ـ اجرای خود را از سر گرفته است راس ساعت ۱۸ و به مدت یک ساعت روی صحنه می‌رود.
در خلاصه این نمایش آمده:بیست و پنج نوامبر ۲۰۱۹ خواب می‌بینم، دارم خواب می‌بینم که جلوی لپ تاپمم، سر کلاس نشستم. همه حرف می‌زنن و من نمی‌فهمم. کلمات رو میشناسم اما وقتی کنار هم می‌شینن، نمی‌تونم یه جمله کامل از توش دربیارم...
عوامل اجرایی این نمایش عبارتند از:بازیگران: آبان حسین آبادی، یکتا طبیبی، دراماتورژ: حسین توازنی زاده، مجری طرح: محمد محقق منتظری، طراحان صحنه: مهیار جوادی‌ها، رضا هادی‌نژاد، طراح گرافیک: گلناز گلچین، ویدئو آرت و تیزر: سینا همای ، طراح نور و اجرای دکور: سجاد هاشمی ، طراح صدا: سیاوش بیگی، طراح لباس: زهرا میرآقایی ، عکاس: مرتضی رستمی، مهیا کشاورز، آهنگساز: محمد جواد توازنی‌زاده ، روابط عمومی: مرضیه کریمی. 
بلیت این نمایش با تخفیف ۴0 درصد برای عموم ویژه ۳ روز نخست و تخفیف ۶0 درصد برای تمام دانشجویان در سایت تیوال قابل تهیه است.


https://www.isna.ir/news/99040705394/%DA%86%D9%87%D8%B1%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AA%D8%A8%D9%84%DB%8C%D8%BA-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%D8%AF%D9%88%D8%BA-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%AA%D8%B1%D8%AC%DB%8C%D8%AD-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF
نمایش پیچیده ای بود از این نظر که مخاطب را به فکر کردن و تحلیل اِلِمان های مشابه وا میداشت. موسیقی زمینه دلنشین بود. باتشکر از گروه کامل و همیشه پاییز
پویا فلاح و جعفر میراحمدی این را خواندند
محمد محقق منتظری و Mjavadiha این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید