تیوال | دیوار
S3 : 21:40:37
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
فیلم گوزن ها رو هزاران بار نقد کردند و شنیدیم و دیدیم و خواندیم و....
اما لذت بر پرده دیدنش برای من که متولد ۱۳۵۷هستم وسه سال بعد از ساخت تازه بدنیا آمدم و بعد هم انقلاب و.....
لذت وصف ناگفتنی بود
بچه که بودیم پسر دایی پدرم آپارات داشت و نسخه‌ای از این فیلم و شاید هر هفته نذر میکردم که به خانه شان برویم و فیلم اپاراتی ببینیم
تا جنگ تمام شد ارتش بتمن بود بعد از جنگ کم کم شرایط تغییر کرد سینما و ویدئو بجای گناه تبدیل شد به یک اتفاق رایج بعد از این بود که ما هم کم کم صاحب تکنولوژی شدیم و فیلم و تهیه کردم
بارهااین فیلم رو دیدم اما بر پرده دیدنش بی نظیر بود
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ملیحه
درباره نمایش لوله i
هوای سالن گرم بود. خواهشا تهویه ایی کولری....
شادی اسدپور این را خواند
مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ای کاش همون طور که شنبه و سه شنبه سینماها نیم بها هستن، یه روز هم برای تئاتر بود که همه نیم بها می کردن.
شادی اسدپور این را خواند
فرزاد، مهدی (آرش) رزمجو و سحر لیلی ئیون این را دوست دارند
من نمیدونستم شنبه ها سینما نیم بهاست!! همه سینماها؟!
۲ ساعت پیش
بله. امروز در شورا برنهاده شد که در تهران افزون بر سه شنبه (که در سراسر کشور بلیت سینما ها نیم بها است) از شنبه 28 مهر در تمامی سینماهای شهر تهران بلیت نیم بها باشد.
۵۷ دقیقه پیش
چه عالی..مرسی دوست عزیز.. متاسفانه اسمتون رو نمیدونم :))
۲۵ دقیقه پیش
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
محمد ونائی
درباره نمایش لوله i
عکس های پایه خیلی خوبن انصافا. خیلیییی
مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نگار ریزى
درباره نمایش کندو i
نمایش نامه خیلی خوب بود و بازیگران خوبی داشت در کل رابطه ی خوبى با نمایش نامه برقرار کردم
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نقد اگزیت
بینوایان؛
 فرزند خلف سیاست‌های فرهنگی سرمایه‌داری حاکم

به قلم اردشیر شیرخدایی منتقد گروه تئاتر اگزیت

اعتراض‌ها و واکنش‌های منفی بسیاری از اهالی تئاتر و مخاطبان به مناسبات تولید و البته به طور گسترده‌تری به قیمت بلیت‌های نمایش بی‌نوایان حسین پارسایی، واکنش غیرمستقیم آقای وزیر ارشاد را نیز در قالب اعتراض به تئاتر لاکچری به همراه داشت. وی از اداره کل هنرهای نمایشی درخواست کرد با هم‌اندیشی خانه تئاتر (که البته قدرت محدود اجرایی برای تصمیم‌گیری یا تصمیم‌سازی در زمینه های مختلف تئاتر امروز ایران را دارد) حریم صحنه را از چنین تئاتری ایمن نگه دارند. پارسایی و مدیرکل هنرهای نمایشی نیز در برنامه‌ی تلویزیونی ظاهر شدند تا درباره قیمت بلیت تئاتر و شفافیت صحبت کنند و البته آقای پارسایی نیز به نوبه خود از اظهارنظر دغدغه‌مند آقای وزیر تقدیر کرد و در پاسخ به پرسش‌های طرح شده مبنی بر شفاف‌سازی منابع مالی بی‌نوایان به اصل ۴۴ قانون اساسی ارجاع داد که براساس آن و با استفاده از سرمایه‌ی بخش خصوصی و بدون استفاده از سوبسید و سالن دولتی این پروژه را برای توسعه و رونق تئاتر کشور ادامه می‌دهند. (برنامه تلویزیونی شب‌های هنر-شب تئاتر ‌۲‌۱ مهر ‌۱‌۳۹۷)
مباحث مرتبط با خصوصی‌سازی تئاتر در واقع ذیل برنامه‌های کلان اقتصادی دولت در راستای اجرایی کردن اصل ۴۴ قانون اساسی (به ویژه ابلاغ سال‌۱‌۳۸۴) مبنی بر کاهش تصدی‌گری دولت و واگذاری بنگاه‌های دولتی به بخش خصوصی قابل پیگیری است که در واقع طی این سال‌ها به‌ویژه از اوایل دهه نود شمسی به طور مجدانه و بدون توجه جدی به عواقب و آسیب‌های آن بر پیکره این نهاد فرهنگ‌ساز، در حال اجرا و پیگیری است.
وزیر فرهنگ و ارشاد در مراسم اختتامیه سی‌و‌ششمین جشنواره تئاتر فجر اذعان داشته‌اند:«تئاتر ما روز‌ به روز خصوصی‌تر و از اتکاء به فضاها و حمایت‌های دولتی فاصله بیشتری می‌گیرد و این امیدهای بیشتری را برای آینده زنده می‌کند.»
با این اوصاف پروژه بی‌نوایان یکی از این امیدهای زنده تلقی می‌شود!
ایده انتزاعی نقش نجات‌دهنده‌ی خصوصی‌سازی برای تئاتر ایران، با جعل و یا تعمیم نظر اکثریت فرضی از هنرمندان و دست‌اندرکاران در این سال‌ها در پی توجیه و مشروعیت‌زایی آن صورت گرفته است. نمونه‌ای از چنین رویه‌ی غالب را در مقاله‌ای تحت عنوان پله‌های خصوصی‌شدن تئاتر ایران در روزنامه دنیای اقتصاد (‌۱‌۱/‌۱‌۱/‌۱‌۳۹۶) می‌خوانیم:«توصیه اغلب هنرمندان و مسئولان فرهنگی در سال‌های اخیر برای استقلال هرچه بیشتر عرصه‌های هنری از نظر مالی و مدیریتی از دولت‌ها بوده است، چراکه دوام و قوام موضوعات فرهنگی زمانی فراهم می‌شود که قائم به ذات باشند و نه چشم به دست کمک‌های صاحبان قدرت.»
پرسش در اینجا است که چرا این روزنامه‌نگاران محترم و رسانه‌های جریان غالب، به بررسی و ارائه گزارش وضعیت تئاتر و نسبت آن با تخصیص بودجه‌های دولتی در کشورهایی چون آلمان و فرانسه و نیز کشور همسایه و برادرمان، ترکیه نمی‌پردازند؟ کشوری که هنرمندان تئاتر و باله و اپرایش به محض شنیدن زمزمه‌های کاهش بودجه دولت و خصوصی‌سازی تئاترهایش ذیل برنامه‌های نئولیبرالیستی به خیابان‌ها ریختند و معترض شدند. هنرمندان ترکیه معتقد بودند خصوصی‌سازی تئاتر (قطع بودجه‌ها) باعث از بین رفتن خلاقیت و آزادی عمل هنرمندان خواهد شد و برهوت فرهنگی ایجاد خواهد کرد. بودجه تخصیصی دولت ترکیه به تئاتر دولتی این کشور در سال ‌۲۰‌۱‌۲ میلادی مبلغ ۶‌۳ میلیون دلار و به تئاتر خصوصی، یک و نیم میلیون دلار بوده. (دیلی-استار، نیویورک‌‌تایمز)
چرا تلویزیون، سایر رسانه‌های جریان غالب فرهنگی و بیشتر اهالی فرهنگ در مورد تخصیص میزان نیم درصد از بودجه سالانه کشور به بخش فرهنگی به‌طور جدی و دامنه‌دار پرسش‌گری و مطالبه‌گری نمی‌کنند که از این سهم بسیار پایین بودجه اعطایی میزان بسیار ناچیزتری به تئاتر تعلق می‌گیرد؟ چرا مطالبه‌گری بر مبنای افزایش میزان سهم بودجه فرهنگ و تئاتر سازماندهی نمی‌شود و تنها راه نجات، ورود سرمایه‌های بخش خصوصی فرض می‌شود؟
اثرات وخیم سیاست‌های خصوصی‌سازی و واگذاری‌ها بر تئاتر کشور در حال حاضر برای دست‌اندرکاران و فعالین این عرصه ملموس است. واضح است، این به اصطلاح خوداتکایی‌ و قائم به ذات شدن در تئاتر صرفا در قطع پشتیبانی‌های مالی و ارائه تسهیلات از سوی دولت اعمال شده است و بخش نظارتی و دخالت بر نحوه اجرا و ممیزی از سوی دولت به قدرت و قوت خود باقی است و بخشی از بودجه‌های تخصیصی اندک سالانه مربوط به تئاتر نیز عمدتا در این بخش جذب می‌شود. این به اصطلاح «قائم به ذات بودن» توصیف شده، نتیجه‌ای جز نابه‌سامانی، تجاری شدن و ابتذال در تئاتر به همراه نداشته است.
سیاست‌های کاهش تصدی‌گری دولتی که آقای پارسایی نیز به نحوی در برنامه شفاف‌سازی تلویزیونی به آن استناد نمودند، به طور دستوری در تغییر ساختار شعب انجمن هنرهای نمایشی در استان‌ها پیگیری شده است و گفته شده تئاتر استان‌ها پیشگام در امر خصوصی‌سازی تئاتر قلمداد می‌شوند. (دنیای اقتصاد، ‌۲‌۱تیر ‌۱‌۳۹۶) اما این اتفاق در استان‌ها اثرات منفی بر روند تولید تئاتر و نیز هنرمندان داشته است. به دلیل خصوصی شدن سالن‌ها بسیاری از هنرمندان در شهرستان متحمل هزینه‌های بسیاری برای اجاره سالن و تمرین‌ها می‌شوند و به تعبیر هنرمند اهل بندر دیر، خصوصی‌سازی بلای جان تئاتر شهرستان‌ها شده است. (خبرآنلاین، ۸ بهمن ‌۱‌۳۹۶) افزایش هزینه‌های مترتب بر تولید تئاتر به واسطه‌ی خصوصی شدن، علاوه بر افت کیفی به طور عموم منجر به گران شدن عرضه آن شده است و از این رو تئاتر در زندگی بخش گسترده‌ای از مردم با سطح درآمدی متوسط و پایین کم‌رنگ‌تر می‌شود. بنابراین خصوصی‌سازی تئاتر به تئاتر مردمی منتهی نمی‌شود.
فراموش نکنیم، خصوصی‌سازی در مفهوم وسیع آن پروژه انباشت سرمایه به نفع اقلیت است. به عبارت دیگر خصوصی‌سازی، متراکم‌سازی ثروت اقتصادی در دستان اقلیتی است به هزینه‌ی محرومیت اکثریت توده‌ها از این منابع (گفتگوی محمدمالجو (اقتصاددان مستقل) با مرتضی مدنی، شهریور‌۱‌۳۹۵). اقلیتی که به واسطه نزدیکی به هسته‌های قدرت و ثروت، از امکانات بسیاری بهره‌مند می‌شود. خصوصی‌سازی حتی در بهترین و صحیح‌ترین شکل آن منجر به شکاف طبقاتی و ایجاد نابرابری در عرصه‌های مختلف می‌شود. بدیهی است این نقد به معنای تایید سیستم سانترالیستی و کنترل دولتی نیست.
پیگیری ... دیدن ادامه » دستوری و دولتی خصوصی‌سازی تئاتر در ایران به معنای لغو پشتیبانی بودجه تئاتر از تولید تئاتر، محروم کردن اقشار بیشتر فرودست جامعه از تماشای تئاتر و از همه مهم‌تر اخته کردن این نهاد کارآمد، انقلابی و اندیشه‌ساز است. روز به روز تئاتر ایران خصوصی‌تر می‌شود و سال به سال بر تعداد اسپانسرهایی مانند شرکت‌های ترشی‌سازی، سس‌سازی و.. برای جشنواره تئاتر فجر افزوده می‌شود. اما چرا در حال حاضر تئاتر مستقل و اندیشه‌ورز ایران در وخیم‌ترین وضعیت خود قرار دارد؟
پرسش مهمی که مطرح می‌شود این است که مگر قرار نبوده با خصوصی‌سازی تئاتر اتکاء آن به دولت پایان پذیرد؟ مگر در تئاتر خصوصی وابستگی درآمد تئاتر به فروش بلیت منحصر نیست و در واقع روند کالایی شدن این هنر طبیعتا آن را تابع قوانین عرضه و تقاضا نمی‌کند؟ (دنیای اقتصاد ‌۱‌۱/‌۱‌۱/۹۶) تدوین آیین‌نامه قیمت‌گذاری بلیت تئاتر در شورای صنفی هنرهای نمایشی برای نمایش‌هایی که بودجه دولتی دریافت نمی‌کنند با اصل ۴۴ منافاتی ندارد؟ آیا تمامی تلاش‌ها و سیاست‌گذاری‌هایی که ذیل اجرایی کردن اصل ۴۴ در بحث فرهنگی صورت گرفته و منجر به ورود بخش خصوصی (یا در پوشش بخش خصوصی!) به عرصه تئاتر شده در جهت برپایی تئاتر متکی به ذات! نبوده است؟ آیا بی‌نوایان، فرزند (ناخواسته؟!) و شاخص این سیاست‌گذاری بالادستی و دستوری به ویژه، چند سال اخیر نیست؟
اعتراض به قیمت بالا و نامتعارف بلیت تئاترهایی مانند بی‌نوایان بخشی از حقوق شهروندی است. پرسش در مورد شفافیت مالی پروژه‌هایی از این دست نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. اما یکی از مهم‌ترین علت‌های معضلات پیش آمده و نیز مشکلات حاد مبتلابه تئاتر کشور رویکرد ساختاری و کلان در اجرایی‌کردن برنامه‌ی نئولیبرالیستی خصوصی‌سازی و کالایی شدن فرهنگ است. با چنین رویکردهایی در سیاست‌گذاری‌های کلان، شاهد قوام گرفتن بستر رشد سازوکارهای مشابهی برای به روی صحنه رفتن نمایش‌های بیشتری به سیاق بی‌نوایان خواهیم بود. بی‌نوایان اولین نمایش تولیدی در این جریان نبوده و نخواهد بود. تدوین آیین‌نامه‌های نظارتی و کنترل بهای بلیت توسط شورای نظارت آرام‌بخش موقتی درد است اما قطعا درمان مشکل به طور ریشه‌ای نیست. چرا این روند مورد پرسش‌گری جدی قرار نمی‌گیرد؟
در شرایطی که طی سال‌های گذشته به صورت سیستماتیک، به بهانه‌ی واگذاری و خصوصی‌سازی تئاتر، پشتیبانی خصوصا مالی به تئاتر توسط دولت لغو شده است، اعتراض به تئاتر لاکچری که به نوعی نمونه‌ی متعالی تئاتر خصوصی‌شده در یک جامعه سرمایه‌محور و کالایی‌شده است، به چه معنا است؟ واکنش ناپایدار سیاستمدارانه به یک اعتراض عمومی؟ یا دنباله‌روی از سیاست‌های یک بام و دو هوا؟ آیا این واکنش‌های تلویحی و رتوریک به معنای چاره‌سازی و تصمیم‌گیری برای جلوگیری و اصلاح نگاه تجارتی و کالایی به تئاتر در جامعه خواهد بود؟ آیا تئاتر مستقل در این شرایط پشتیبانی خواهد شد؟ اگر چنین است مکانیسم‌های قانونی آن کدام است؟
چشم‌انداز تئاتر در کشور روشن و امیدبخش نیست. کانون کارگردانان خانه تئاتر در شهریور و اوایل مهرماه سال جاری، دو نشست تخصصی مرتبط تحت عنوان «سازمان تئاتر؛ آری یا نه؟» برگزار کرد و هدف کلی آن بررسی ساز و کار متشکلی برای نجات وضعیت تئاتر از بحران کنونی بود. مطابق روال معمول این جلسات، توافق راه‌گشا، جامع یا اثربخش اجرایی صورت نپذیرفت. تنها توافق جمعی و همدلانه بر سر شرایط مرگبار و بحرانی تئاتر امروز ایران بود.
اگرچه برگزاری چنین جلساتی معمولا نتیجه‌ی معنادار اجرایی و راه‌گشایی در حل معضلات و مشکلات موجود تئاتر ندارد اما از سویی با حضور مسئولان دولتی محمل خوبی است برای شفاف‌تر شدن و درک عمومی از سویه‌گیری‌های مدیریتی و بالادستی که عموما بر تداوم سیاست‌های کلانی تاکید دارند که معمولا سرمنشاء اصلی بروز بخش مهمی از بحران تئاتر و فرهنگ در کشور است. مدیرعامل انتخابی خانه تئاتر که به عنوان تشکل صنفی غیردولتی شناخته می‌شود، فهرستی طولانی از مناصب دولتی و حکومتی را در کارنامه مدیریتی‌اش دارد. ایشان از طرفداران خصوصی‌سازی در تئاتر هستند و در نشست اول انجمن کارگردانان تئاتر با موضوع سازمان تئاتر، این مقوله (سازمان تئاتر) را چیپ (سخیف؟) توصیف کردند و معتقدند تئاتر باید قائم به ذات خود باشد و حمایت و سرمایه بخش خصوصی به نوعی نجات‌ دهنده خواهد بود و در نشست دوم، اظهار داشته‌اند اصل ۴۴ به درستی اجرایی نشده و منشاء مشکلات موجود همین اجرایی نشدن واگذاری‌ها است. سال گذشته و امسال مدیرعامل محترم خانه تئاتر، نمایشی درباره معضل کارتن‌خواب‌ها را با نگاه تجاری به روی صحنه بردند و از بازیگران چهره با دستمزد (احتمالی) بالا در سالن خصوصی بهره جستند که در گیشه فروش بالایی داشت. در چنین شرایطی که سیاست‌گذاری کلان شیوه عمل را در بخش دولتی و غیردولتی همسان کرده، امید به رفع تجارت‌زدگی از تئاتر که قطعا باعث تضعیف و حتی حذف این نهاد اندیشه‌ساز است، به یاسی تلخ می‌انجامد.
پرسش‌گری و شفاف‌سازی در وهله اول باید درباره دلایل تثبیت چنین وضعیت و چینشی بر حاکمیت تئاتری کشور باشد. اینکه تمامی رئوس انتخاب شده تئاتری در بخش‌های دولتی، غیردولتی (صنف)، خصوصی (و یا خصولتی) برخلاف تضادهای ماهیتی با یکدیگر، یکصدا راه نجات تئاتر ایران را در واگذاری تئاتر و خصوصی‌سازی آن می‌انگارند و سال‌هاست تمام توان اجرایی و مدیریتی متبوع‌شان را در این راه صرف می‌کنند، جای پرسش و پرسش‌گری ندارد؟


۲۳ مهرماه ۱۳۹۷

https://goo.gl/ZAyWsR








مهدی حسین مردی و سید حامد حسینیان این را خواندند
Marillion، ابرشیر و مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت روزهای پایانی این نمایش، از چهارشنبه ۲۵ تا جمعه ۲۷ مهر، به کارگردانی سمیرا زائری و با بازی سمیرا زائری، پریسا نوروزی، آغاز شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش، به نویسندگی علی شمس، کارگردانی داوود پورحمزه و با بازی خشایار قائدرحمتی، مژگان طاهرپور، دانیال شاهسون و ... آغاز شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش فولکلور کودک و نوجوان، به کارگردانی سینا نورائی و با بازی صالح خواجه، آنا نمکچیان، مهرزاد شربت خواری، مینا ابراهیمی و ...، با تخفیف، آغاز شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره گالری نقاشی نقطه i
نمایشگاه نقاشی «نقطه» در برج آزادی | عکس
نمایشگاه آثار نقاشی «آیدا توپال» با عنوان «نقطه» از ۲۹ مهر در برج آزادی برگزار می‌شود.
» نمایشگاه نقاشی «نقطه» در برج آزادی
... دیدن متن »

نمایشگاه آثار نقاشی «آیدا توپال» با عنوان «نقطه» از ۲۹ مهر در برج آزادی برگزار می‌شود.
به گزارش روابط عمومی برج آزادی، آیدا توپال با ۱۰ سال سابقه فعالیت هنری در زمینه هنرهای تجسمی و نمایشی، به سبک نقاشی با استفاده از نقطه و یا پوینتیلیسم گرایش دارد و آثار بسیاری با تکنیک آکریلیک و چسب چوب در این زمینه خلق کرده است.
پوینتیلیسم به معنی نقطه‌چینی یا نقطه نقطه یکی از سبک‌های نقاشی پسادریافتگری است که در آن تصویر به‌ وسیله گذاشتن نقطه‌های کوچکی از رنگ خالص به صورت مجزا ولی در کنار هم شکل می‌گیرد. ژرژ سورا این روش را در سال ۱۸۸۶ تا آن‌جا گسترش داد که شاخه‌ای دیگر به نام نقطه ‌چینی از دریافتگری به‌وجود آمد. در ایران تا کنون در سطح گسترده به این سبک نقاشی پرداخته نشده است.
این دومین نمایشگاه انفرادی آیدا توپال است که با هدف آشنایی بیشتر مردم ایران با این سبک برپا می شود.
نمایشگاه آثار نقاشی آیدا توپال با عنوان «نقطه» از ۲۹ مهر تا ۴ آبان در نگارخانه آیینه برج آزادی برپاست و علاقه مندان می توانند همه روزه از ساعت ۹ تا ۱۷ و جمعه ۱۰ تا ۱۷ از این نمایشگاه بازدید کنند.
آیین گشایش این نمایشگاه نیز روز ۲۹ مهر از ساعت ۱۵ تا ۱۷ برگزار می شود.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
برای ساخت لوکیشن و دکور و گریم این نمایش .. خیلی زحمت کشیده بودند .. البته ( بنا به سلیقه ) ممکنه داستان را دوست داشته باشید یا نه و من نیمه اول نمایش را بیشتر از قسمت دوم دوست داشتم .. ولی شخصیت ها باور پذیر بودند و آن پیرمرد گوژ پشت , یکی از بهترین پیرمرد های گوژ پشتی بود که تا به حال دیده بودم :)) و یا شخصیت آن بانو که اسم Lady In Red را براشون انتخاب کردم و همینطور مابقی بازیگران .. موسیقی هم خیلی خوب بود و همینطور همراهی بانوی محترم Lady In Black ! در جایگاه منحصر بفردی که برایشان آماده شده بود :)) .. ولی من شخصا خیلی دوست داشتم از قطعات گروهی از کشور دانمارک ( که از آوردن اسمش معذورم ) :)) برای این نمایش استفاده میشد و با حال و هوای این نمایش حسابی سازگاری داشت .. فضای باز کاخ نیاوران در شب , و بارانی که هنگام نمایش باریدن گرفت و بوی باران و سبزی درختان .. فضایی بی نظیر ... دیدن ادامه » و بسیار بسیار عالی را برایمان درست کرد و موفقیت بیشتری را برای گروه نمایشی آرزو میکنم
نیلوفر و رامین غفرانی این را خواندند
مهدی حسین مردی، ابرشیر و مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش، به نویسندگی شمینه نوروزی، کارگردانی نرگس هاشم پور و با بازی مرصاد بورقان، سپندار اعلم، مهدی قربانی، هدیه اصفهانی و ... آغاز شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
علی ابراهیم این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش خدایگان i
اجرای نمایش «خدایگان» برایم هولناک بود! | عکس
این روزها نمایش «خدایگان» به نویسندگی «وودی آلن» و کارگردانی رحمت امینی در تالار مولوی روی صحنه رفته است.
» اجرای نمایش «خدایگان» برایم هولناک بود!
... دیدن متن »

 این نمایش کمدی است و توجه بسیار زیادی به فرآیند اجرای یک تئاتر در شهر نیویورک را دارد. خود وودی آلن هم در این نمایش یکی از شخصیت‌های اصلی است. کمدی‌های وودی‌آلن در سینما مورد توجه بسیاری بوده است ولی کمدی‌های او اجراهای کمدی در ایران داشته است. به مناسبت اجرای نمایش «خدایگان» پای حرف‌های رحمت امینی نشسته‌ایم..

مدت‌ها بود سالن مولوی را تا این میزان شلوغ ندیده بودیم. آخرین باری که در صف خرید بلیت در این سالن ایستادم مربوط به نمایش «مفیستو» به کارگردانی مسعود دلخواه بود. نمایش «خدایگان» هم مانند اثر دلخواه به صورت تعاملی اجرا می‌شود. وضعیت تالار مولوی و تماشاگر این سالن را چگونه می‌بینید؟
شما که هزینه میلیاردی تبلیغات نداشتید؛ درست است؟
تالار مولوی بسیار قدیمی است و هویت دانشگاهی هم دارد. پری صابری سنگ بنای این سالن را گذاشت و امثال علی رفیعی و کارگردان‌های شاخص دیگری مانند حمید سمندریان در آنجا کار کردند. این سالن در دوران پس از انقلاب دچار اوج و فرود بوده است. قاعدتا این اوج و فرود به خاطر اوج و فرود خود تئاتر دانشگاهی بوده است. با توجه به اینکه تجربه‌های خوب و درخشانی در تالار مولوی اجرا شده است به راحتی می‌توان آنها را الگو قرار داد. یک معلم اگر شرایط تئاتر دانشگاهی و تالار مولوی را بشناسد به خوبی می‌تواند نمایش موفقی را در اینجا اجرا کند. من از سال‌های ۱۳۷۳، ۱۳۷۲ در تالار مولوی بودم. حالا چگونه؟ من روابط عمومی این سالن بودم.
در جشنواره تئاتر دانشگاهی آن زمان هم که جهاد دانشگاهی برگزار می‌کرد در کسوت بازخوان، داور و حرفه‌های دیگر هم بودم. هر نمایشی را که در این سال‌ها روی صحنه بردم به گروه اجرایی بینابین توجه می‌کنم، یعنی گروهی که متشکل از هنرمندان حرفه‌ای و آماتور است، و این کار باعث شده است تا از تماشاگران هم جواب بگیریم. البته شرطش این است که متن درستی را انتخاب کنید و روحیه علمی را فراموش نکنید. تئاتر تعاملی فقط به معنای این نیست که گروهی از ترکیب دانشجویان و استاد تشکیل شود؛ بلکه تعامل و مشارکت در تئاتر به این معناست که همه اجزای کار در پیشرفت به یک میزان سهیم باشند. از تک‌تک بچه‌های نمایش «خدایگان» هم سوال کنید و متوجه خواهید شد که چه بازیگرهای باسابقه و چه بازیگرهایی که تنها یک دیالوگ کوتاه داشتند درباره کلیت کار نظر می‌دادند. گاهی اوقات این نظرات برای برخی پیچیده می‌شد. برخی سر تمرین می‌گفتند که آقای امینی با این حجم بالای پیشنهادات و نظرات می‌خواهید چه کاری کنید؟ و این نظرات پراکنده باعث مشکلات عدیده‌ای خواهد شد. من هم همیشه جواب داده‌ام که این نظرات پراکنده مشکی ایجاد نمی‌کند به شرط اینکه توسط یک نفر هدایت شود و نظرات به یک اجماع و تصویر واحد برسد. با این تفاسیر این شیوه اجرایی را با گروهی پر بازیگر پیش بردم. حاصل کار این است که روح واحد و هماهنگی به کار دمیده شد. به نظرم شاکله نهایی نمایش «خدایگان» با ضرب‌آهنگ درست پیش می‌رود و تماشاگر عام و خاص خودش را راضی می‌کند. باید تأکید کنم که انتخاب درست متن «خدا» به نویسندگی «وودی آلن» خیلی تأثیرگذار بوده است.، در حال حاضر شاهد نمایش‌های کمدی بسیار سطحی، خنثی و بی‌خاصیتی هستیم. خیلی کم پیش می‌آید که کارگردان‌ها سراغ «کمدی فلسفی» و «کمدی سیاه» و کمدی‌های سنگین بروند. برای اینکه تحلیل و اجرای چنین متن‌هایی طاقت‌فرساست؛ ولی شما سراغ نمایشنامه سنگینی رفته‌اید. از دلایل خود برای انتخاب نمایشنامه درجه یک «خدا» وودی آلن بگویید و اینکه چه خصوصیاتی در کمدی آلن می‌بینید؟، در چند سال اخیر شاهد نمایش‌های کمدی سطحی در ایران هستیم. کمدی در کشورهای مختلف شباهت‌ها و خویشاوندی‌هایی دارد. ژانرهایی مانند درام و تراژدی بیشتر متمرکز بر زبان هستند. ولی کمدی دارای موقعیت‌ها، رفتارها و دیالوگ‌های کمیک مشابهی در کشورهای مختلف است. یک کارگردان با کمی اشراف بر ژانر کمدی می‌تواند لحظات مشترک کمدی در فرهنگ‌ها و کشورهای مختلف را کشف کند. در واقع، در ابتدا، عزم خودم را جزم کرده بودم تا نمایش «تئاتر کمدی» به نویسندگی «کارلو گلدونی» ایتالیایی و ترجمه علی شمس را اجرا کنم؛ اما وقتی نمایشنامه «خدا» به نویسندگی وودی‌آلن را خواندم به سرعت متن «تئاتر کمدی» کارلو گلدونی را کنار گذاشتم و به خودم گفتم: «این همان متنی است که باید اجرا کنی!» نکته اساسی این بود که نمایشنامه «خدا» در جامعه ایران جواب می‌دهد. نکته بعدی هم این بود که شرایط اجرای تئاتر تجربی را هم فراهم می‌کرد. در این متن ارجاعات فراوانی به موضوعات مختلف تئاتری و غیرتئاتر می‌شود و بازیگرهایی در بین تماشاگران می‌نشینند و حتی نام وودی آلن هم به میان می‌آید. تالار مولوی تماشاگر متفاوتی دارد و همه انتظار دارند تئاتر متفاوتی نسبت به سالن‌های دیگر در اینجا تماشا کنند.، در شیوه کارگردانی خودتان از رئالیسم دوری کرده‌اید و به سوی نوعی سبک‌پردازی رفته‌اید. بیان و رفتار بازیگرها واقع‌گرا نیست ولی در عین حال به خوبی با کاراکترهای نمایش «خدا» وودی آلن عجین شده است.
درباره شیوه هدایت بازیگران و شیوه کارگردانی خودتان بگویید.؟
کارگردانی اصول مشترکی دارد که همه آن را رعایت می‌کنند و در عین حال ویژگی‌های دیگری هم وجود دارد که یک کارگردان در خلال تجربیاتش به آنها می‌رسد و ویژگی‌های فردی است. نحوه ارایه میزانسن‌ها و زیبایی‌شناسی تئاتر در بین اغلب کارگردان‌ها مشترک است. اما درباره شیوه کارگردانی فردی باید بگویم که:
۱، باید از بین گزینه‌های موجود بهترین بازیگر را انتخاب کنید که به نقش‌ها بخورند؛
۲، در طول دورخوانی بازیگرها و کارگردان باید نقطه‌های مشترک برسند. یعنی لحن کلی شخصیت باید پیدا شود. هر‌گاه این اتفاق بیفتد به عنوان یک کارگردان کنار می‌کشم و اجازه می‌دهم که بازیگرها هر چیزی که می‌خواهند، اتود بزنند؛
۳، در شیوه تعلیم و تربیت تعاملی (پداگوژی) از روش دیگری استفاده می‌شود. در اینجا دیگر معلم به دانش‌آموز اطلاعات را ارایه نمی‌دهد بلکه معلم دانش‌آموز را راهنمایی می‌کند تا او خودش اطلاعات را پیدا کند. این کار باعث می‌شود تا اطلاعات برای خود دانش‌آموز، در اینجا بازیگر، شود. بنابراین بازی‌ها برای خود بازیگر می‌شود. در شیوه هدایت بازیگری دست آنها را باز می‌گذارم. بازیگرها باید اتودهای فراوانی بزنند و از میان آنها انتخاب می‌شود. در نمایش «خدایگان» بازیگرهای با تجربه‌ای مانند سام کبودوند این بود که کمیت و کیفیت اتودهای‌شان بسیار فراوان بود و بچه‌های کم‌تجربه هم تشویق می‌شدند تا کار بهتری ارایه کنند. این شیوه‌ای بود که به‌طور خلاصه در نمایش «خدایگان» استفاده کردم.
به نظرم شیوه تعاملی یا پداگوژیک از کارگردانی قراردادی بسیار بهتر است و حسن اساسی‌اش این است که بازیگر مجبور نیست که فقط قراردادهای کارگردان را رعایت کند.
بسیاری عقیده دارند که نمایش‌های وودی آلن تحت تأثیر تئاتر حماسی وودی آلن است. نظرتان چیست؟
وودی آلن آدم تک‌بعدی نیست. او آثار فراوانی را به ویژه در نوشتن «خدا» مطالعه کرده است. اطلاعات فراوانی در این نمایش درباره یونان مانند «د‌ئوس اکس ماشینا» (deus ex machine) و سقراط وجود دارد. از سوی دیگر به فلسفه نیچه و نمایشنامه «در انتظار گودو» ساموئل بکت و شخصیت « بلانش دوبوا» در نمایشنامه «اتوبوسی به نام هوس» تنسی ویلیامز هم می‌پردازد. کاراکتر «پستچی» در پایان نمایش «خدا» مانند همان بچه‌ای است که در پایان نمایشنامه «در انتظار گودو» می‌آید. نبوغ وودی‌آلن در دو چیز است: اول، شناخت و دوم، پنهان کردن شناخت است. این کار را هم من در شیوه اجرایی و کارگردانی پیش گرفتم. به هیچ عنوان میزانسن‌های گل‌درشت در اجرای نمایش «خدایگان» نمی‌بینید. بسیاری از میزانسن‌ها به صورت استحاله‌ای در طول تمرینات شکل گرفته است. جزییات میزانسن‌ها در تماشای بار اول رخ‌نمایی نمی‌کند. یکی از تماشاگران می‌گفت که چرا از رمپ عقب صحنه آنقدر کم استفاده کردید؟ ولی واقعیت این است که بالای ۹ بار از آن رمپ استفاده کردیم. تماشاگر باید دو بار این نمایش را نگاه کند. در طول تمرینات داشتیم فکر می‌کردیم که چرا تا این میزان از رمپ عقب صحنه استفاده کردیم و در طول اجراها تماشاگری می‌آید می‌پرسد که چرا آنقدر کم از رمپ استفاده کردید! یک موضوع جالب را عرض کنم. اجرای نمایش «خدایگان» به‌شدت هولناک بود. واقعیت این است که در طول تمرینات دل تو دلم نبود که آیا اتفاقاتی که در نمایش «خدایگان» وجود دارد به مزاق تماشاگر خوش می‌آید یا نه؟!، یعنی «افق انتظار» و نوع و شکل واکنش تماشاگر را نمی‌شود پیش‌بینی کرد و به قول معروف دچار عدم قطعیت است؟، قطعا! با تمام این تفاسیر وقتی نمایش «خدایگان» را روی صحنه بردم و با اقبال مواجه شد برای خودم هم مساله شده است. برای همین در حال تحلیل و بررسی این شرایط هستم.، اجرای نمایش «خدایگان» به‌شدت برایم هولناک بود. واقعیت این است که در طول تمرینات دل تو دلم نبود که آیا اتفاقاتی که در نمایش «خدایگان» وجود دارد به مذاق تماشاگر خوش می‌آید یا نه؟!، اجرای نمایش «خدایگان» برایم هولناک بود.

یعنی «افق انتظار» و نوع و شکل واکنش تماشاگر را نمی‌شود پیش‌بینی کرد و به قول معروف دچار عدم قطعیت است؟
قطعا! با تمام این تفاسیر وقتی نمایش «خدایگان» را روی صحنه بردم و با اقبال مواجه شد برای خودم هم مساله شده است. برای همین در حال تحلیل و بررسی این شرایط هستم.
اجرای نمایش «خدایگان» به‌شدت برایم هولناک بود. واقعیت این است که در طول تمرینات دل تو دلم نبود که آیا اتفاقاتی که در نمایش «خدایگان» وجود دارد به مذاق تماشاگر خوش می‌آید یا نه؟!

روزنامه اعتماد

شادی اسدپور این را خواند
مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«سروش طاهری» با «دلقک های غمگین» روی صحنه می آید | عکس
» «سروش طاهری» با «دلقک های غمگین» روی صحنه می آید
... دیدن متن »

نمایش «دلقک های غمگین» به نویسندگی علی حاتمی نژاد و کارگردانی مانلی حسین پور در آبان ماه ۹۷ روی صحنه می رود.

به گزارش خبرنگار تیوال، خانه نمایش مهرگان میزبان نمایشی است که در بیست و یکمین جشنواره بین المللی تئاتر دانشگاهی ایران اجرا داشته است.

در این نمایش سروش طاهری با آرش تبریزی، حامد نظامی، مانلی حسین پور، میلاد محمدزاده و هانیه نورزوی نقش آفرینی می کنند.

سروش طاهری در حال حاضر با نمایش مزا مزا به کارگردانی سیروس همتی در ایرانشهر – سالن استاد ناظرزاده کرمانی روی صحنه است.

شادی اسدپور و مهدی (آرش) رزمجو این را خواندند
محمد جواد عبدی و مهدی حسین مردی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ویدیو
درباره نمایش درد خفیف i
اختتامیه‌ی دهمین دوره‌ی کارگاه‌های متمرکز مکتب تهران
» ویدئویی از نمایش «درد خفیف»
۵ ساعت پیش
محمد لهاک و مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نویسنده اجازه بدهد مخاطبان پایان نمایشنامه را تخیل کنند. | عکس
در پانزدهمین نشست تئاتر کاغذی در فرهنگسرای ارسباران و با حضور محسن عظیمی، علی جعفری و بهزاد صدیقی مطرح شد:
» نویسنده اجازه بدهد مخاطبان پایان نمایشنامه را تخیل کنند.
... دیدن متن »

پانزدهمین نشست تئاتر کاغذی با حضور محسن عظیمی، علی جعفری و بهزاد صدیقی توسط باشگاه تئاتر فرهنگسرای ارسباران و با همکاری مؤسسه ی افرامانا عصر روز شنبه ۲۱ مهر ماه ۹۷ در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی مؤسسه ی افرامانا، در پانزدهمین نشست تئاتر کاغذی ابتدا نمایش نامه ی آجر نوشته و کارگردانی محسن عظیمی نقش خوانی شد و سپس این اثر با حضور مهمانان این نشست مورد بررسی قرارگرفت.
بر اساس این گزارش، محسن عظیمی، نویسنده ی نمایشنامه ی آجر در ابتدای این نشست یادآورشد: دو شخصیت آنا  و آتا در این نمایشنامه، دو شخصیتی بودند که سال ها در ذهن من بودند. شاید از دوران بچگی من آمده باشند و دوست داشتم در یک موقعیتی به آن ها بپردازم.
وی در ادامه افزود: خیلی خوشحال شدم که این جلسه پیش آمد که از نظرات شما و دوستان استفاده کنیم و به اصطلاح، کار را صیقل دهیم و سعی کنم حداقل اگر قرار است این کار اجرا را کنیم، تا جای ممکن درصد خطای کم تری داشته باشد.
در ادامه بهزاد صدیقی، دبیر سلسله نشست های تئاتر کاغذی، در سخنانی گفت: محسن عظیمی جزو نمایشنامه نویسان نسل جدید است که هم چون نمایشنامه نویسان بعد از انقلاب رویکردی به درامی اجتماعی دارد که البته این رویکرد چالش های خاص خودش را دارد. البته نمایشنامه های کم تری در حیطه ی رئالیسم اجتماعی به موفقیت های لازم رسیده اند از این رو، نمایشنامه نویسانی که در این حیطه تجربه می کنند،  نیاز به تمرین و ممارست و توجه دقیق به محیط پیرامون زندگی خویش دارند. محسن عظیمی به عنوان یک نمایشنامه نویس از نسل نمایشنامه نویسان جدید بعد از انقلاب با توجه به آثاری که جسته و گریخته از ایشان دیدم، در حوزه رئالیسم اجتماعی در حال تلاش است و به مرور، پله پله بهتر می شود.
علی جعفری، منتقد تئاتر، در آغاز سخنان خود گفت: زمانی که این نمایش نامه را می خواندم، یک جدول درست کردم و با شخصیت های آتا، آنا و شازده به شکل کلاسیک برخورد کردم. در نمایشنامه نویسی به شکل کلاسیک، یک شخصیت باید برای مخاطب تعریف شود و با توجه به تعریف ارائه شده، برای کنش های شخصیت ها دلایل پیدا کنیم. از این رو شناخت شخصیت ها به توجیه اعمال آن ها کمک می کند.
وی در ادامه تصریح کرد: در بین سه شخصیت نمایشنامه ی آجر، شخصیت محوری وجود ندارد و انرژی نویسنده به مساوات میان سه شخصیت تقسیم شده است و هر سه هم پای یکدیگر جلو می آیند.
جعفری در بخش دیگری از سخنانش یادآورشد: محسن عظیمی در معرفی شخصیت شازده دچار دوگانگی شده است. او می خواهد آدمی با اصالت و باسواد را نشان دهد؛ آدمی که نویسنده بوده و از قدیم با ادبیات حشر و نشر داشته و حالا، دچار اعتیاد شده است. اما چه قدر تفاوت کلامی در گفتار شازده با توجه به تغییرات به وجود آمده در جایگاه اجتماعی وی وجود دارد؟ یکی از نمودهای تغییر در جایگاه اجتماعی در گفتار آدم ها است.
 این منتقد اضافه کرد: در این اثر کارکرد شخصیت شازده به زیر سوآل می رود. آدم ها در نمایشنامه موجودی هستند که کاری را انجام دهند؛ کار، تفسیرش از گذشته تا امروز دو تعریف متفاوت پیدا کرده. در نگاه کلاسیک، کار به معنای کنش است ولی امروز، دیگر اینگونه نیست. می خواهم اضافه کنم در نهایت، با حذف شخصیت شازده نمایشنامه ی آجر دچار نقصان نمی شود.
محسن عظیمی، نویسنده ی نمایشنامه ی آجر در این خصوص گفت: من شخصیت شازده را خیلی دوست دارم و شاید دوست داشتنم بر منطقم غلبه کرده است. الآن که به نمایشنامه فکر می کنم، شاید بهتر است شازده را بردارم ولی دوست دارم از شما کمک بگیرم که شخصیت شازده را به یک صورتی به خط داستانی وصل کنم.
علی جعفری در جواب گفت: به نظرم باید برای شخصیت شازده یک مفهوم کاربردی بسازی تا حضورش را در نمایشنامه توجیه کند.
بهزاد صدیقی، در بخش دیگری از این نشست گفت: وقتی در یک اثر دراماتیک، اشاره به یک صوت یا تصویر خاص یا یک شخصیت و دیالوگ صورت می گیرد، باید ارتباط خودش را با موقعیت اصلی درام حفظ کند مانند آثار بسیاری از نمایشنامه نویسان خوب ایرانی و خارجی. وقتی اشاره ای در صحنه ی  اول به اتفاقی می شود، باید مخاطبان در صحنه های بعد برداشت دیگری از آن را مشاهده کنند که این مسئله در برخی از موارد در نمایش نامه ی آجر صدق نمی کند. مثل شخصیت شازده باید از ابتدا ارتباطش با دو شخصیت دیگر آتا و آنا روشن شود. در شکل کنونی هیچ ارتباط تماتیک یا رابطه ی علی و معلولی این شخصیت با شخصی های دیگر و نمایشنامه وجود ندارد.

این نمایشنامه نویس هم چنین اضافه کرد: به لحاظ شخصیت پردازی دو دختر و نوع دیالوگ های نوشته شده ی آن ها تا حدودی خوب و روان است و اساس کار نمایشنامه نویس یا درام نویس، چه در تئاتر و چه در سینما، خلق شخصیت های  درست است. شخصیت شازده درست تعریف شده و دیالوگ ها متناسب با شخصیت او است  البته منهای اشکالاتی که علی جعفری به شازده وارد دانسته. دیالوگ نویسی شخصیت های این اثر خوب نوشته شده و مخاطبان باورش می کنند. در نهایت، همه ی این ها به ارتباط تماتیک با کلیت نمایشنامه و ارتباط نزدیک با دیگر شخصیت های نمایشنامه و کارکردهای متناسب با موقعیت دراماتیک داستانی نمایشنامه برمی گردد.
علی جعفری در پایان این نشست تئاتر کاغذی گفت: گاهی یک جمله، یک اتفاق مانع بسط درست یک اتفاق می شود. آخرین جمله نمایشنامه  نوشته شده: صدای آژیر ماشین پلیس و نورش که نزدیک می شود، ای کاش این جمله نوشته نمی شد. با این جمله نمایشنامه نویس برای پایان نمایشنامه اش حکم صادر می کند و می گوید که چه اتفاقی قرار است برای شخصیت هایش بیفتد. واقعیت این است که نوری بر فصلی از زندگی شخصیت ها در سه روز به وسیله ی نمایشنامه نویس تابانده شده است و نور می رود. نویسنده اجازه بدهد مخاطبان پایان بندی نمایشنامه را تخیل کنند و هر کسی به زعم خودش، پایانی برای نمایشنامه ی آجر در ذهن بسازد.
گفتنی است در پایان این نشست که با استقبال تماشاگران و مخاطبان رو به رو شده بود، لوح تقدیری از طرف مدیریت فرهنگی هنری منطقه ی سه و فرهنگسرای ارسباران به هر یک از مهمانان و نقش خوانان این نشست اهدا شد.
در پانزدهمین نشست تئاتر کاغذی که در سالن استاد ذوالفقاری فرهنگسرای ارسباران برگزار شد، علیرضا ناصحی، فرزانه رحیمی و تکتم رسول زاده به کارگردانی محسن عظیمی با حضور علاقه مندان تئاتر و ادبیات نمایشی نقش خوانی کردند.
روابط عمومی موسسه ی افرا مانا
23/7/97

محمد لهاک و مهدی (آرش) رزمجو این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خیلی وقت بود که می خواستم برم مصر. البته کویر مصر
یه تور دوروزه از سایت https://www.mihmansho.com/
گرفتیم. خب باید بگم که کویر مصر نسبت به کویر های دیگه دورتره و اگر با یک تور لیدر خوب و دوستای باحالتون نرید شاید خستگی مسیر اذیتتون کنه.
ما شب ساعت 8 راه افتادیم و نزدیکای صبح رسیدیم به منطقه. چون خسته بودیم اقامتگاهمون رو بهمون تحویل دادند و بعد کمی استراحت با ماشین رفتیم سمت خود کویر.
خب کارهایی که توی کویر میشه انجام داد شتر سواری و آفرود سواریه.
آخر شب هم که دور آتیش جمع شدیم و کلی گفتیم و خندیدم .
روز بعدی دیگه تو خود مصر نموندیم . رفتیم قلعه جندق، و یه قنات اونجا بود که توش آب تنی و آب بازی کردیم.
بعد هم ناهار خوردیم و به سمت تهران حرکت کردیم. حدود ساعت 12 شب تهران بودیم .
محمد لهاک این را خواند
نیلوفر ثانی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
زهره مقدم
درباره نمایش مودیلیانی i
این نمایش از فیلمی برداشت شده که اقتباس از تخیل پیکاسو بوده از این آدم.چه شود!
البته فیلمش خیلی خوب بود اما تئاتر بر اساس فیلم کمی عجیبه.
من هم فیلمشو خیلییییییی دوست داشتم.
به نظرم دیدن اون فیلم توقعاتی رو قبل از دیدن نمایش ایجاد میکنه که کار گروه نمایش سخت تر میشه.. به امید موفقیتشون
۵۷ دقیقه پیش
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

این نمایش خوب هست و خوب نیست. اگر دنبال فقط یک اجرای خوب هستید نمایش خوبی خواهید دید؛ اما اگر می خواهید از درگیری و مشغله روزمره، به ویژه در این روزها که شرایط نابسامان اقتصادی کمتر حوصله ای برایمان به جا گذاشته، به نمایشی پناه ببرید که از روزگار دورتان کند لطفا این تاتر را نبینید. ساده اش این است که دیدن این تاتر اعصاب می خواهد..
امیر و رامین غفرانی این را خواندند
مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره نمایش دهکده آلزاس i
«دهکده آلزاس» و «آنالیز» دو نمایشی هستند که این روزها در تماشاخانه ایران تماشا روی صحنه رفته‌اند.  | عکس
» «دهکده آلزاس» و «آنالیز» دو نمایشی هستند که این روزها در تماشاخانه ایران تماشا روی صحنه رفته‌اند.
... دیدن متن »

به گزارش ایلنا، دهکده آلزاس، دهکده‌ای فراتر از یک دهکده با مسائلی جهان شمول است و داستان نویسنده‌ای در دل دهکده که با قلم جادویی خود مشکلات پیش آمده برای اهالی دهکده را رفع می‌کند. در این اثر نمایشی، روند عشقی عجیب، در قالب شخصیتی شیطانی منجر به عاشقانه‌ای بدیع می‌شود. اشیا در دل این دهکده جان گرفته‌اند و داستان‌های موازی شگفت‌انگیزی در موازات خط داستان اصلی پرداخته شده است.

این نمایش به نویسندگی و کارگردانی مهدی راستی و بازی: میلاد اشکالی، سحر محمدخانی، میترا پور رمضان، آرش رسولی، نگین کهن طالمی، عیسی محمدی، بهنوش فرهودی، نرگس محقق، سعید جاودان، متین ضرابی، مهتاب جامی، امید بابایی، حسین مردانی، امید کاظم خواه، سینا ابحری، زهرا فتاحی نیا، مهدی راستی و علی حیدری؛ تا یکم آبان‌ماه ۹۷ هرشب ساعت ۱۹ در تماشاخانه ایران تماشا میزبان هنردوستان، به‌ویژه اهالی تئاتر است.

مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ویدیو
درباره فیلم‌تئاتر به صدای زمین گوش کن i
اکران فیلم‌تئاتر در مکتب‌ تهران
» ویدئویی از فیلم‌تئاتر «به صدای زمین گوش کن»
۶ ساعت پیش
مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش، از اختتامیه دهمین دوره کارگاه‌های متمرکز مکتب تهران، به نویسندگی هارولد پینتر، کارگردانی مرتضی نوری و با بازی عسل پیکان فر، داوود جربان و ... آغاز شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش با بازی هوشمند هنرکار، پرستو کرمی، سیاوش خادم حسینی و میثم یوسفی روزهای دوشنبه ۳۰ مهرماه تا چهارشنبه ۲ آبان ماه با ۵۰٪ تخفیف روزهای نخست امروز ساعت ۱۵ آغاز خواهد شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
زهره مقدم
درباره فیلم جن گیر i
این جن گیره یکه؟!
رامین غفرانی این را خواند
بله اگر آن گونه که در صفحه ی فیلم آمده نسخه ای که قرار است به نمایش گذاشته شود، کارگردانش عالی جناب فردکین باشد،ایشان تنها همان جن گیر یا به عبارتی دیگر جن گیر نخست را کارگردانی کرده اند و با فیلم های خرد و کوچکی که به عنوان دنباله بر شاهکار ایشان ساخته ... دیدن ادامه » شد هیچ نسبتی ندارند.
۷ ساعت پیش
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت روزهای تازه این نمایش، از چهارشنبه ۲۵ تا جمعه ۲۷ مهر، به کارگردانی حسین عالم بخش و با بازی عطیه غبیشاوی، شهرام عبدلی، کیمیا ملائی، بهار ارجمند و ... امروز (دوشنبه) ساعت ۱۸ آغاز خواهد شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش با بازی شیوا مکی نیان و بنیامین اثباتی از جمعه ۴ تا دوشنبه ۷ آبان ماه همینک آغاز شد.
مهدی (آرش) رزمجو این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
زهره مقدم
درباره نمایش اضطراری i
جزو معدود دفعاتی بود که اعه‌عه کو کو هوهوی سالن حافظ در خدمت یک اجرا بود. با حضور گیتاریست در گروه نوازندگان فقط داشتم به این فکر میکردم که شب شنبه چه شبی می شد اینجا...
از اجرا خوشم اومد. سه هسته به شکل همزمان در سه گوشه صحنه و در آن واحد در حال شکل گیری هست و گاهی هم در هم تنیده می شن...
نمیدونم مستقل و جوان و بی پول هستین یا نه ولی خیلی بهتون میاد که باشین. اگه هستین دمتون گرم با استعداد هستین. متن خوب بود و بازی ها هم نسبتا خوب. دکور جالب بود و پست مدرن. فضا سورئال و وهم انگیز. طراحی لباس و دکور وگریم و رو ترازو نمیگذارم. چون همه چیز بهم میومد.
روی صحنه بردن همچین موضوعی جسارت بالایی میخاد. مرسی که هملت اجرا نمیکنید! و دغدغه اجتماعی دارید.
تو اجراتون بغض گلوم رو فشرد و کاملا دیدم نسبت به این موضوع (سقط جنین) تغییر کرده.
تبریک میگم موفق تر باشید ممنون.