تیوال گروه نمایش موج | دیوار
T1:06:43:10
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گقت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی محصولات و برنامه‌های جالب هر زمینه به هم‌دیگر و پیش نهادن دیدگاه و آثار خود برای دیگران. برای نوشتن و فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید

با تغییراتی در گروه بازیگری و اجرا
«نویسنده مرده است» بار دیگر به صحنه می رود/کارگردانی که بازیگر شد

آرش عباسی قصد دارد بار دیگر نمایش «نویسنده مرده است» را این بار با حضور خود به عنوان یکی از بازیگران اثر، فروردین ماه ۹۶ در تالار حافظ به صحنه ببرد.

آرش عباسی درباره جدیدترین فعالیت خود در زمینه کارگردانی تئاتر، به خبرنگار مهر گفت: قرار است نمایش «نویسنده مرده است» را از 17 فروردین ماه سال ۹۶ در تالار حافظ روی صحنه ببریم. این اجرا نسبت به اجراهای گذشته تغییری اساسی دارد که باعث می شود اجرای دیگری از نمایشنامه «نویسنده مرده است» باشد.

وی ادامه داد: پیش از این و در اجراهای گذشته «نویسنده مرده است»، ایوب آقاخانی به ایفای نقش می پرداخت که طی صحبتی که با او داشتم، گفتم که مایلم این بار خودم در نمایش بازی کنم. آقاخانی هم به خوبی این پیشنهاد را پذیرفت ... دیدن ادامه » و به همین دلیل است که می گویم اجرای دیگری از «نویسنده مرده است» به صحنه می رود. البته لادن مستوفی همچنان بازیگر این اثر نمایشی است.

این نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر اظهار کرد: بعد از گذشت ۵ سال از نگارش نمایشنامه «نویسنده مرده است»، تغییراتی در متن، طراحی صحنه و اجرا خواهیم داشت.

عباسی درباره دلایل اجرای چندین باره نمایش «نویسنده مرده است»، یادآور شد: این سومین بار است که این اثر را اجرا می کنم البته در شهرهای مختلف ایتالیا نیز «نویسنده مرده است» را اجرا کردیم. من به نمایشنامه «نویسنده مرده است» علاقه ای شخصی دارم زیرا جزو آخرین نمایشنامه هایی است که نوشته ام. واقعیت این است که خیلی دلم می خواست به نمایشنامه نویسی برگردم و فکر می کنم با اجرای مجدد «نویسنده مرده است» این اتفاق برایم می افتد.

وی با بیان اینکه نمایش «نویسنده مرده است» قابلیت های جذب مخاطب را دارد، افزود: البته من هیچوقت به عنوان بازیگر شناخته نشده ام ولی امیدوارم اجرای مجدد این نمایش بتواند مورد استقبال مخاطبان قرار گیرد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

جایگاه درام‌نویسی در تئاتر معاصر ایران

دیگر دل به نوشتن نمی‌دهم / خودم را در نمایشنامه‌هایم نوشتم

رضا آشفته: سالهاست که آرش عباسی را در صحنه دنبال می‌کنم، از آن دست اشخاصی هستم که معتقدم باید نمایشنامه را روی صحنه دید و چندان اعتقادی به خوانش متن در خلوت ندارم... برای همین اکثر متن‌های آرش عباسی را دیده‌ام و می‌دانم که دغدغه اجتماعی و پرداختن به واقعیت‌های تلخ و پر شور و حال را دارد. همین تئاتر فجر 95 بود که نمایش "گاهی" را دو کارگردان کرمانشاهی (محمد درند و سعید زندی) با شور و حال اجرا کردند و بر قلم آرش عباسی یک‌بار دیگر صحه گذاشتند که او باید همچنان بنویسد و همچنان کارهایش روی صحنه بیاید چون نگاه رئالیستی‌اش برای تحولات بنیادین جامعه ایرانی که رو به توسعه است، ضروری می‌نماید. از وقتی هم به ایتالیا رفته است، به نظر می‌رسد که به ... دیدن ادامه » فکرهای جهان شمولانه‌تر می‌اندیشد و این هم راه حلی است برای گذر از مرزهای ایران که بشود نمایشنامه‌نویسی ایران را در سطوح جهانی به چالش کشید.

http://www.honaronline.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-3/95192-%D8%A2%D8%B1%D8%B4-%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%84-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D9%85-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%85
نیلوفر ثانی و banafshe akhavan این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نوشتن روی صحنه
گفت‌وگو با آرش عباسی، از «داستان عامه پسند» تا «ویولن تایتانیک»


http://www.angahmag.com/1347/%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
لیلى شجاعى این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اجرای نمایش ویولن تایتانیک تمام شد و ما وظیفه داریم از همه عزیزانی که همراهمان بودند و به تماشای این نمایش نشستند تشکر کنیم. از اینکه نظر دادید و ما رو دلگرم کردید به ادامه کار ممنونیم. این باعث افتخار ماست که این تعداد از تماشاگرانی که کار رو دیدند گزینه "دوست داشتم" رو انتخاب کردند. باید از تیم پشیبانی سایت تیوال که وقت و بی وقت همراه ما بودند و کارها رو به بهترین شکل ممکن پیش بردند سپاسگزاری کنیم.گروه نمایش موج به زودی با پروژه تازه ای برمی گردد و امیدوارم باز هم حمایت شما دوستان عزیز را داشته باشیم.
گروه نمایش موج
تینا تیماج چی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
شنبه 14 اسفند آخرین اجرای نمایش ویولن تایتانیک
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
گفت‌وگو با پیترو فلوریدیا، کارگردان نمایش ویولن تایتانیک


نمایش «ویولن تایتانیک» این روزها در کارگاه دکور رودکی در حال اجراست؛ نمایشی که برخلاف رسم معمول تئاتر ایران در یک سالن غیرتئاتری اجرا می‌شود. پیترو فلوریدیا، کارگردان ایتالیایی این نمایش، مدتی را در ایران گذراند تا این اثر را با بازیگران ایرانی و افغانستانی آماده کند. فلوریدیا، نمایش‌نامه‌نویس، کارگردان و مؤسس تئاتر متیچی است. او از سال ١٩٩٣ مدیرمسئول تئاتر شهرداری «سنلدزرو» در «بلونیا»ی ایتالیاست. وی از سال ٢٠٠٣ پروژه‌های تئاتری را پیش می‌برد که به‌نوعی می‌شود اسمش را تئاتر پژوهشی نامید که به تلاقی فرهنگ‌های دور و متفاوت مربوط است. کارهای نمایشی او از یک جهت همکاری با خارجی‌های مقیم ایتالیا و بلونیاست و از طرف دیگر همکاری با کشورهای دیگر از جمله بولیویا، برزیل، نیکاراگوئه، مراکش، سنگال، فرانسه، لهستان، فلسطین و… . گروه او اغلب اجراهای موفقی در ایتالیا داشته و جوایز مختلفی هم دریافت کرده‌ است. تاکنون چهار کتاب رمان، نمایش‌نامه و تئوری‌های تئاتری از وی چاپ شده که از این میان نمایش‌نامه «باغچه‌ای برای اوفلیا» به سه زبان سوئدی، پرتغالی و آلمانی، ترجمه و منتشر شده است.


‌ از تئاتر ایران چقدر شناخت داشتید؟
من با تئاتر ایران بیگانه نیستم. سال‌ها قبل آتیلا پسیانی، نمایشی را در جشنواره ما اجرا کرد. صنم نادری که در «ویولن تایتانیک» مترجم و دستیارم بود هم حدود ١٠ سال است با ما همکاری می‌کند. در گروه ما همیشه ایرانی‌های مهاجر وجود داشته‌اند. آرش عباسی هم از زمانی که به بلونیا آمد، با گروه ما همکاری کرد و حاصلش چند نمایش شد که در ایتالیا و ایران اجرا کرد. به‌غیر از اینها، سال‌ها قبل نمایشی درباره فروغ فرخزاد کار کردیم. با ادبیات و شعر ایران هم به‌خوبی آشنا هستم و جریانات سیاسی و اجتماعی ایران را همیشه دنبال می‌کردم.
‌ چه شد که تایتانیک را برای اجرا در ایران انتخاب کردید؟
ویولن تایتانیک را چند سال است که در کشورهای مختلف اجرا می‌کنم؛ در ایتالیا، برزیل، لهستان، آلمان و فرانسه و… . وقتی آرش عباسی دعوت کرد که در ایران کار کنم، فکر کردم بهتر است همین نمایش را با بچه‌های ایرانی و مهاجران که فقط افغانستانی‌ها بودند کار کنم. نمایش ویولن تایتانیک از پایان کشتی تایتانیک حرف می‌زند؛ از کوه یخی حرف می‌زند که این کشتی غول‌آسا با آن برخورد می‌کند و سرنوشت آن را تغییر می‌دهد.
‌ در بقیه کشورها هم به همین شیوه نمایش را اجرا کردید؟
بله. با کمی تغییر به همین شکل اجرا کرده‌ایم. این اجرا دنبال چیزهای جدید و ارتباطات جدید می‌گردد، حتی بازیگران نیز در این اجرا به تجربه‌ای جدید در برخورد با تماشاچی می‌رسند. برای این اجرا بازیگران خاصی به کار می‌آیند؛ بازیگران فوق‌العاده‌ای که باید خود را درگیر بازی کنند که در آن فاصله‌ای را که تاکنون بین ایشان با تماشاچی بوده است، می‌شکنند؛ فاصله‌ای که آنها را شاید به‌نوعی تاکنون محافظت نیز می‌کرده. این بازیگران روش متفاوتی از بیان مونولوگ را تجربه می‌کنند، برخی از آنها با استفاده از میکروفن مونولوگ می‌گویند، این شاید در وهله اول حس شود که بین آنها و تماشاچی فاصله می‌اندازد، اما در اصل سعی می‌کند تا به درون تماشاچی نزدیک شود.
‌ تماشاگر ایرانی قرارگرفتن در فضایی را که در ویولن تایتانیک ساخته‌اید، کمتر تجربه کرده است. در یک مکان غیرتئاتری اجرا می‌کنید. نگران نبودید؟
نه. اصلا. ویولن تایتانیک تلاش می‌کند تا برای تماشاچی تجربه‌ای نو در فضایی نو بسازد؛ تجربه‌ای که با آن مستقیما ارتباط می‌گیرند و حتی در آن دخالت می‌کنند و فقط با تغییر در فضای معمول اجرائی نمایش است که می‌شود به این هدف رسید. این نمایش تلاش می‌کند تا فاصله‌ای متفاوت بین تماشاچی و صحنه ایجاد کند. همان‌طور که دیده‌اید در این اجرا نه‌تنها چهاردیواری وجود ندارد، بلکه صحنه نمایشی نیز وجود ندارد. تماشاچی در این مورد خاص در مرکز نمایش و در درون نمایش قرار می‌گیرد.
‌ چه‌چیزی در این شیوه اجرا برای شما اهمیت بیشتری داشت؟
معنای ... دیدن ادامه » نگاه‌کردن. مفهوم تماشاگربودن. با این روش قصد داریم تا به معنای نگاه‌کردن تلنگری بزنیم. اغلب تماشاچی و ما به‌عنوان شهروندان یک جامعه نظاره‌گر صحنه‌ای هستیم که در آن بازیگران شخصیت‌های کلیدی آن هستند، اما در اینجا سعی می‌کنیم که به مضمون دخیل‌بودن نیز برسیم. همگی در ایجاد و روند جریانات دخیل هستیم، گویی همگی سوار بر یک قایق باشیم. در زبان ایتالیایی این جمله به این معناست که انگار همگی یک سرنوشت مشخص را با هم تقسیم می‌کنیم، باز به این معنا که اگر جریانی برای کسی خوب پیش نمی‌رود؛ مثلا برای یک طبقه اجتماعی مشخص، برای یک گروه، برای یک سنخ یا تضاد‌های جنسی، دیر یا زود به باقی بدنه آن جامعه ضرر خواهد زد. هرگز نمی‌شود به‌تنهایی نجات پیدا کرد یا خود را در طبقه‌بندی‌ها و خط‌های اجتماعی بست. نمی‌شود برای همیشه در چارچوب ثروتمندان یا فقرا باقی ماند. یک‌جایی این مرزها شکسته می‌شوند.
‌ این اجرا خیلی وابسته به تماشاگر است؟
بله، به‌همین‌دلیل است که ما تماشاچی را در مرکز صحنه قرار می‌دهیم و تلاش می‌کنیم تا در برابر آنچه که در جلو چشمانشان اتفاق می‌افتد، در خود احساس مسئولیت کنند. معمولا وقتی در صحنه نمایش اتفاقی می‌افتد، تماشاچی حرکتی نمی‌کند، فقط شاهد آن تصاویر است و حضورش فقط در نگاه‌کردن خلاصه می‌شود بی‌آنکه بخواهد یا بتواند دخل و تصرفی در روند آن جریان ایجاد کند. اما در نمایش ما، تماشاچی در مرکز صحنه قرار می‌گیرد و تلاش می‌شود تا تجربه‌ای برایش ساخته شود که در آن بتواند دخیل نیز باشد؛ درست مثل زمانی که در بحران هستیم و امکانات برای همه به یک اندازه فراهم نیست. ازدست‌دادن را رفته‌رفته به‌طور واقعی تجربه می‌کنیم. ازدست‌دادن چیزها، مکان، بودن… بحرانی که اروپای کنونی یا جهان کنونی ما در حال گذرکردن از آن است، از خود دینامیک‌هایی تولید می‌کند که برای ما جالب هستند و اغلب سبب می‌شوند تا یکی در برابر دیگری صف‌آرایی کند؛ مثلا در اروپای امروز صف مهاجرانی که به سمت آن می‌روند، از خود بحرانی عجیب ایجاد کرده، مخصوصا برای آن دسته از طبقات اجتماعی که نسبت به بقیه جامعه در مضیقه مالی هستند. تئاتر اغلب از خود فاصله ایجاد می‌کند، حداقل در غرب به این روش بوده و هست، اما ما قصد داریم تجربه و ارتباطی زنده ایجاد کنیم.
‌ تجربه کار با بازیگران ایرانی و افغانستانی چطور بود؟ تفاوتی با بازیگرانی که قبلا با آنها کار کرده بودید، داشتند؟
آن چیزی که بیشتر از همه مرا تحت‌تأثیر خود قرار داد، در تجربه ایرانی کار، قدرت بازی بازیگران نبود، آنچه در آنها می‌دیدم، علاقه و عشق آنها برای آموختن بود و سخاوت و تشنگی آنها برای یادگرفتن و کیفیت‌بخشیدن به آنچه در درون داشتند و این به نظر من شرط اول برای ساختن و حفظ یک گروه است. تلاش دیگر ما دقیقا در این راستاست: ایجاد گروهی مستقل از جوانان بازیگر در ایران و ایجاد ارتباط بین آنها با گروه ایتالیایی‌مان. فقط به این واسطه است که می‌شود یاد گرفت، فرهنگ‌سازی کرد و به تعاملی که همواره از آن حرف می‌زنیم، رسید.
‌ و حرف آخر؟
باید از صنم نادری که با قدرت و خیلی حرفه‌ای کار کرد و با تلاش فراوان خود توانست گروه یکدستی را گرد هم جمع کند، تشکر کنم و همچنین از آرش عباسی و از او بخواهم زمینه این همکاری گروه ایتالیایی و گروه جدید ما در تهران را فراهم کند. از بازیگرانم تشکر می‌کنم بابت تلاش هرروزه خود و برای تک‌تک آنها آرزوی موفقیت دارم.

منبع شرق
نیلوفر ثانی و MarZiiZaa این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دو اجرای پایانی ویولن تایتانیک
فردا جمعه 13 و شنبه 14 اسفند
این نمایش تمدید نخواهد شد.
MarZiiZaa این را دوست دارد
عالی بود و درجه یک ، کاش امکانش بود تمدید شه ، یا بعدا دوباره اجرا برن ، فوق العاده بود ، همهٔ بازی ها خصوصا بازیگرای افغان که کاملا آدمو متاثر میکردن ، تبریک به گروه نمایش
۱۴ اسفند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سه شنبه، جمعه و شنبه سه اجرای پایانی ویولن تایتانیک
چهارشنبه و پنجشنبه اجرا نیست
تینا تیماج چی این را خواند
نیلوفر ثانی و مهندس محراب نجعی نژاد این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

محمد امیر یاراحمدی درباره «ویولن تایتانیک» گفت:

یکی از تأثیرگذارترین اجراهایی بود که در چند سال اخیر دیدم

محمد امیر یاراحمدی نمایشنامه‌نویس، نمایش «ویولن تایتانیک» را از تأثیرگذارترین اجراهای چند سال گذشته تئاتر ایران خواند.

به گزارش ایران تئاتر یاراحمدی که جمعه‌شب گذشته به تماشای نمایش «ویولن تایتانیک» کار مشترک ایران، ایتالیا، افغانستان نشسته بود گفت: هرچند گروه تجربه دردناکی را به نمایش درمی‌آورد اما به خاطر موفقیتی که در انتقال این حس و مفاهیم داشتند باید به آنها تبریک گفت.
نویسنده نمایشنامه «تیغ کهنه» با اشاره به این نکته که «ویولن تایتانیک» یکی از تأثیرگذارترین اجراهایی است که در این چند سال اخیر دیده است افزود: نمایش بر اساس تجربه‌های شخصی در یک همگرایی و همکاری جهانی را برای تماشاگر خلق می‌کند که از یک‌سو این دردناکی ... دیدن ادامه » باعث می‌شود انسان به خودش بیاید و سؤال‌هایی را از خودش بپرسد و از سوی دیگر یک سری تعاریف را برای خودش بازتعریف کند ازاین‌جهت نمایش اثر ارزشمندی است.
نمایش «ویولن تایتانیک» به کارگردانی پیترو فلوریدا و تهیه‌کنندگی آرش عباسی تا ۱۵ اسفند در کارگاه دکور رودکی ساعت ۱۹ روی صحنه خواهد بود.
علاقه‌مندان می‌توانند با مراجعه به سایت تیوال نسبت به خرید اینترنتی بلیت اقدام فرمایند.
محسن سرابی این را خواند
تینا تیماج چی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مهران رنجبر گرامی:

پیترو فلوریدیا کارگردان ایتالیایی بی نظیر با بچه های غیر چهره اما شاهکار ایرانی، تو کارگاه دکور رودکی( جنب سالن حافظ) به اجرای تئاتریکال می ره و من کیف کردم.... ولی درد کشیدم که واسه این همه استعداد چه باید کرد؟؟؟؟
یاد خودم تو 20 سالگی افتادم و بغض کردم... این بچه ها آرتیست واقعی ان... خیلی از نام آشناهای تئاتر باید برن از این بچه ها یاد بگیرن....
این اجرا رو از دست ندین لطفا
هر روزساعت 19
نیلوفر ثانی و مهدی حسین مردی این را خواندند
تینا تیماج چی ، صبا تیماجچی و محسن سرابی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یادداشت آرش عباسی، تهیه‌کننده نمایش ویولن تایتانیک

الان که فکر می‌کنم، می‌بینم «ویولن تایتانیک» کاری بود با حس‌های متناقض. گاهی چنان سر شوق ام آورد که فکر می‌کردم تئاتر بالاخره روی خوشش را بعد از گذشت ۲۶ سال نشانم داد و گاه چنان خسته و افسرده‌ام کرد که آرزو می‌کردم کاش هیچ‌وقت خطر نمی‌کردم و زمینه‌ساز این اجرا نمی‌شدم. اما درنهایت تئاتر کار کردن با همین حس‌های متناقض است که لذت‌بخش می‌شود.
«ویولن تایتانیک» از یک دیدار شکل گرفت. پنج سال پیش رفته بودم که با یک کارگردان ایتالیایی آشنا شوم و زمینه همکاری با او را فراهم کنم. اولین تصویری که از او دیدم، انسانی پرانرژی بود که داشت همین تصاویری را که امروز از نمایش می‌بینیم، برای دستیارش تعریف می‌کرد تا با بازیگرانش تمرین کند. من شیفته شکل کارش شدم و او بر عکس علاقه‌ای به کارهای من نداشت ... دیدن ادامه » و این بی‌علاقگی را پنهان هم نمی‌کرد. تئاتری که او کار می‌کرد، سرشار از تصویر و حرکت بود. برای هر دیالوگ یا مونولوگ تصویری طراحی می‌کرد و من بر خلاف او آدمی بودم که دوست داشتم شخصیت‌های نمایشم بیشتر حرف بزنند. بااین‌حال از همان تاریخ شروع به برنامه‌ریزی کردم تا او را به ایران بیاورم. اولین تلاشم تا لبه مرز رفت و متوقف شد. ویزا را گرفتیم، بلیت را هم خریده بودیم، ۲۴ ساعت مانده به پرواز در یکی از تمرین‌هایش از بلندی افتاد و دستش شکست و سفرش کنسل شد. پیترو فلوریدیا که قرار بود با عنوان طراح صحنه و مشاور کارگردان در نمایش «ماه روی پیشانی» با ما در بیستمین جشنواره تئاتر کودک شرکت کند، سفرش کنسل شد و ویزای ایرانش بلااستفاده ماند. یک سال بعد برای کار با بچه‌های فلسطینی عازم آن‌جا شد، اما همان ویزای استفاده‌نشده ایران باعث شد تا اسراییل ساعت‌ها در فرودگاه متوقفش کند و بالاخره نه‌تنها برش گرداند که برای همیشه از ورودش به فلسطین جلوگیری کرد. پیترو آن نمایش را اینترنتی آماده کرد و آن‌جا اجرا برد.
بالاخره دو ماه پیش دومین تلاش ما برای آمدن او به ایران نتیجه داد. آمد و با بچه‌های ایرانی شروع به کار کرد، اما همان روز اول اصرار داشت تا بچه‌های مهاجر برایش پیدا کنم. واقعیت این است که توان فراهم کردن خواسته‌هایش را نداشتم، اما دلم می‌خواست حداقل کار ممکن را برایش انجام دهم. در اوج ناامیدی جست‌وجو برای یافتن مهاجران را که همه می‌دانیم فقط افغانستانی‌ها هستند، آغاز کردم و خیلی زود به نتیجه رسیدم و این شد مهم‌ترین دستاورد «ویولن تایتانیک» تا این لحظه؛ کشف بچه‌های بااستعداد و خارق‌العاده افغانستانی که تمام وجودشان سرشار از عشق است. یک دیالوگ را به زبان نمی‌آورند، مگر آن‌که با روح و جانشان درکش کنند، حسش کنند و بعد به زبان جاری کنند. باید اعتراف کنم، گروه بازیگران «تایتانیک» باعث تغییری در کار کردن من شدند. من سال‌ها معتقد بودم به‌جز بازیگر حرفه‌ای در تئاتر نباید با کسی دیگر کار کرد. اما همین حالا در حال فکر کردن به نمایشی هستم که بازیگرانش همین بچه‌های بااستعداد و درخشان هستند. این یکی از همان لذت‌های تئاتر است و من از این بابت بسیار خوشحالم.
محمد رحمانی و MarZiiZaa این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید


کارگاه دکور رودکی شگفتی‌اش را آشکار می‌کند
"ویولن تایتانیک" از ناگفته‌های کشتی می‌گوید

ایران تئاتر – بهنام حبیبی: کارگاه دکور رودکی، با اجرای ویولن تایتانیک بر این نکته تأکید می‌گذارد که هنر نمایش نه نیازمند تئاترهای فاخر و صحنه‌های ویژه و گران بها است و نه نیازمند اکسسوار و دکورهای پیچیده و مدرن، بلکه تنها بر رویش آفرینش‌های هنری نهاد هنرمندش تکیه دارد.

http://theater.ir/fa/91994
تینا تیماج چی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سید حامد حسینیان این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
لنگر تایتانیک در بندر تهران

به بهانه اجرای نمایش «ویولن تایتانیک»
آوایی که غرق نمی‌شود


الهه حاجی‌زاده، سیدمهدی احمدپناه

تایتانیک یک نماد است. از زمانی که قرار شد این کشتی غول‌پیکر ساخته شود، قرار بود که نماد کامیابی و بلندپروازی‌ها بشر عصر خود باشد. ساخته شد تا نماد بلوغ صنعت، مهندسی، خودباوری و تجمل باشد. شاید هم اگر غرق نمی‌شد، هم‌چنان هم به همان شکوه از آن یاد می‌شد. اما خواسته یا ناخواسته تصویر دیگری در ذهن‌ها به جای گذاشت. تایتانیک که با ۹ طبقه درون خود مسافران درجه یک، دو، سه و کارگران و خدمه را جای داده بود، تصویری از جامعه‌ای با اختلاف‌های عظیم طبقاتی، نژادی، قومیتی و… از خود به جای گذاشت. جایی که بیشترین‌ها و بهترین‌ها را برای اقلیت ثروتمند و قدرتمند فراهم می‌کند، اما سهم زیادی – حتی از قایق نجات – به اکثریت دیگر نمی‌رسد. ... دیدن ادامه » شاید آن‌ها فقط باید باور می‌کردند که حقشان بیش از این است! و این‌گونه شد که کشتی «غرق‌نشدنی» با غرق شدنش نماد فاجعه، شکست، ظلم و اختلاف شد… «می‌گویند تنها نوازندگان ویولن در کشتی تایتانیک تا لحظه غرق شدن کشتی مشغول نواختن بودند، چون فقط آن‌ها بر این باور بودند که هنر تنها راه نجات است…» این قسمتی از تئاتر «ویولن تایتانیک» اثر پیترو فلوریدیا از ایتالیا است. او کشتی تایتانیک خود را در اقیانوس تئاتر جهان به حرکت درآورده و با گذر از ایتالیا، فرانسه، آلمان و برزیل به ایران رسیده است. پیترو تلاش کرده پیام تایتانیک او احترام به ارزش‌های انسانی و عدم تبعیض باشد. مسافران این کشتی تماشاگران و پرسنل آن در ایران ترکیبی از بازیگران جوان ایرانی و افغانی هستند.

پیتروفلوریدیا
کارگردان ایتالیایی نمایش ویولن تایتانیک
در مورد خصوصیات گروهی که هدایتش را به‌عهده داشتم، باید بگویم برای من شگفت‌انگیز بود که آن‌ها پایه‌های محکم و لازم برای تئاتر را داشتند، هم از لحاظ تکنیک‌های نمایشی و هم از لحاظ فرهنگی پخته و آماده بودند. اکثر آن‌ها مملو از فرهنگ شعر و شاعری هستند، و کلام و ساختار نوشتاری را می‌شناسند. من به همه دنیا سفر کرده‌ام و در بچه‌های ایران به‌خوبی ریشه‌های قدیمی شعر را یافتم. من به‌عنوان یک ایتالیایی ریشه در دانته و پترارکا دارم، و در ایران خود را در برابر سنتی از کلام یافتم که قدمتی همواره قدیمی‌تر، ناب‌تر از آن‌چه در آن بزرگ شده‌ام، دارد.
در خیلی از فرهنگ‌ها مخصوصا فرهنگ‌های غربی شاهد قدرت عظیم رسانه‌ها در زندگی روزمره مردم هستیم که گویی کلام را از دست مردم می‌ربایند، و ریتمی ترمز دررفته به زندگی آن‌ها می‌دهند. از سویی دیگر شاهد فقدان فرهنگ نوشتاری در فرهنگ‌های محتلف دیگری هستیم. به برخی فرهنگ‌های آفریقایی اشاره می‌کنم، که در آن‌ها فرهنگ گفتاری و شفاهی بیشتر رایج است و هم‌چنین رها کردن مدرسه به بستر کمیاب یا نایاب فرهنگ نوشتاری دامن می‌زند.
به تمام این‌ها می‌شود تشنگی‌ای را که بچه‌های ایران برای آموختن و یاد گرفتن و بیشتر دانستن دارند، اضافه کرد. این برای من بیشتر از هر چیز دیگری جالب بود. چیزی که در غرب و در اروپا کمتر شاهد آن هستیم. در این‌باره بیشتر توضیح می‌دهم: مثلا دانشگاه رفتن در اروپا رفته‌رفته ارزش خود را از دست می‌دهد. نیاز و خواست به ادامه تحصیل در بیشتر مواقع در غرب به شدتی که در ایران شاهد آن بودم، نیست. از سوی دیگر کششی در آن‌ها وجود داشت به سمت استادی که از غرب آمده و می‌توانند بیشتر از او یاد بگیرند. پس با استفاده از آن‌چه از لحاظ فرهنگی در اختیار داشتند و خواست والای ایشان برای یاد گرفتن مرا مدهوش خود کردند. از وقتی به ایتالیا برگشتم، دائما به این فکر می‌کنم که باید گروهی در ایران با استفاده از همین بچه‌ها تاسیس شود که بتوانند در کنار هم کار کنند و با هم همواره در ارتباط باشیم و هم‌چنین با دیگر گروه‌هایی که در لهستان، فرانسه و بلژیک داریم، بیشتر وارد ارتباط شویم و بین آن‌ها دیالوگ و همکاری ایجاد کنیم. و البته لازمه آن داشتن فضایی مناسب است که بتوانند در اختیار داشته باشند.
آخرین نکته‌ای که آن هم برایم بسیار جالب بود، قدرت بچه‌ها در تحلیل کردن مسائل و مشکلات روز جامعه‌شان با استفاده از هنر بود. اغلب شاید این تصویر در ذهن باشد که تفکرات هنری، جوایز هنری، نقد‌های هنرمندان، دنیایی کاملا مجزا از مسائل روز اجتماعی و سیاسی یک جامعه دارند و بین آن‌ها فاصله‌هایی نامحدود است. برای من جالب بود که بازیگران از سویی نگران بخش هنری، شاعرانه کار بودند و از سویی دیگر دغدغه بیان موضوعات و مشکلات روز جامعه‌شان را نیز داشتند. و به این واسطه به دو دنیایی که شاید متمایز به نظر بیایند، هم‌بستگی ایجاد کردند.
فریماه رضی پور این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
امکان خرید بلیت روزهای جدید هم اکنون در تیوال
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تنها فردا را فرصت دارید تا با تخفیف ویژه نمایش ویولن تایتانیک را ببینید
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تایتانیک در تهران لنگر انداخت
نمایش ویولن تایتانیک از یکشنبه اول اسفند ماه برای دومین بار در تهران به صحنه رفت

به گزارش روابط عمومی گروه موج، نمایش «ویولن تایتانیک» به کارگردانی پیترو فلوریدیا محصول مشترک ایران، ایتالیا و افغانستان است و نگاه دیگری به ماجرای غرق شدن کشتی عظیم تایتانیک از زاویه دید مهاجرانی که در این کشتی بوده‌اند دارد.
فلوریدیا پیش تر این نمایش را در کشورهای ا ایتالیا، آلمان، فرانسه ، لهستان و برزیل با بازیگرانی از آن کشورها به صحنه برده است . عوامل نمایش ویولن تایتانیک عبارتند از: کارگردان: پیترو فلوریدیا کارگردان دوم: صنم نادری
تهیه کننده: آرش عباسی مدیر تولید: هادی عزیزی،عکسا: دیهیم خان بیگی، گرافیک: محمد شمش امور بین الملل: حامد شفیعی روابط عمومی: ندا ایزدی
بازیگران( به ترتیب حروف الفبا) :علی آذرشین ، امیرباباشهابی، ... دیدن ادامه » سارا باقری ، علی بنی عامر، یاسمن بیگلری، تینا تیماج چی، نرگس پویا، رها تفکری، علی اصغر حسینی، حواخلیلی، پریسا رجبی، بهار رضی زاده، مسعود روستا، فائزه رمضانی، علی زمانی، امین زیبنده، بهراد سلاح ورزی، سید مازیار سیدین، سمیه علیزاده، فرهاد قطبی، کیمیا کاوند، موسی محمدی، رضا مهدی زاده، شهرزاد نظرپور، مختار نوری، هانیه هاشمی، غزال مهرانفر، میلاد خان احمدی

این نمایش هر روز ساعت 19 در کارگاه دکور رودکی، روبروی تالار وحدت به صحنه می رود و علاقه‌مندان جهت تهیه بلیت می‌توانند به سایت www.tiwall.com مراجعه فرمایند.
فریماه رضی پور این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید